Ένας ξεχωριστός άνθρωπος έφυγε την περασμένη Τετάρτη 8 Απριλίου 2026 στα 102 του χρόνια, ο παλιός φαρμακοποιός Παναγιώτης Γεράνης, πατέρας του παιδικού μου φίλου Χρίστου και άλλων 5 παιδιών, παππούς 15 εγγονιών και προπάππος 23 δισέγγονων. Του πήρα συνέντευξη τον Μάιο 2023 στο σπίτι του στην Ορμήδεια που το είχε κτίσει με τα ίδια του τα χέρια το 1975 μετά την προσφυγοποίηση του 1974. «Στις 25 του Μάρτη έκλεισα τα 99 και «πάτησα» τα 100 και γι’ αυτό νιώθω ευτυχισμένος κι ευλογημένος από τον θεό» μου είχε πει.
Ήταν ο ηλικιακά μεγαλύτερος εν ζωή πρόσφυγας της πρώτης γενιάς εκτοπισμένων της κοινότητας – μια πατρική μορφή για όλα τα παιδιά της κατεχόμενης σήμερα Κάτω Δερύνειας, όπου είχε εγκατασταθεί το 1964 με την πολυμελή οικογένεια του. Εκείνη τη χρονιά είχε διοριστεί ανώτερος φαρμακοποιός στο νοσοκομείο Αμμοχώστου.
Έζησε όλη τη φρίκη της εισβολής και της κατάληψης της πόλης από τον τουρκικό στρατό, αφού με κίνδυνο της ζωής του παρέμεινε στην εργασία του μέχρι την τελευταία στιγμή, παρέχοντας φάρμακα και άλλο ιατρικό υλικό, σε στρατιώτες και σε άμαχους. «Αρχή και ύψιστη αξία στη ζωή μου ήταν πάντα να βοηθώ τους άλλους – και αν δεν μπορώ, τουλάχιστον να μη βλάψω κανένα» μου είπε στη διάρκεια της συνομιλίας μας.
Ο Παναγιώτης Γεράνης συμμετείχε ενεργά στην εκκένωση του νοσοκομείου Αμμοχώστου μπροστά στον προελαύνοντα τουρκικό στρατό («με τις σφαίρες των Τούρκων να βουϊζουν σαν μέλισσες γύρω μας», όπως μου είπε χαρακτηριστικά) και στη μεταφορά του στο ξενοδοχείο «Marcos Hotel» στην ενορία Σταυρού, που είχε μετατραπεί σε πολεμικό νοσοκομείο. Στη συνέχεια συμμετείχε και στην εκκένωση του πολεμικού νοσοκομείου στις 13 Αυγούστου 1974, μια μόλις μέρα πριν την κατάληψη της Αμμοχώστου και στη μεταφορά του στην Ορμήδεια, λόγω της ασφάλειας που παρείχε η περιοχή ως έδαφος των Βρετανικών Βάσεων.
Ήταν άμεση η απάντησή του όταν τον ρώτησα αν φοβάται τον θάνατο: «Όχι καθόλου, είμαι έτοιμος όταν έρθει. Αγαπώ τον Χριστό μου, θέλω να τον συναντήσω…είμαι βέβαιος ότι όταν κλείσω τα μάτια μου εδώ, θα τα ανοίξω στον παράδεισο…ναι, αμαρτωλός είμαι…αλλά ο Χριστός για τους αμαρτωλούς ήρθε. Και όταν αγαπάς τον θεό, δεν τον φοβάσαι…Όπως ένα παιδί τρέχει στην αγκαλιά του γονιού του νιώθοντας χαρά και ασφάλεια, έτσι νιώθω κι εγώ στην αγκαλιά του θεού. Τον ευχαριστώ που με αξίωσε να μεγαλώσω τα παιδιά μου, να τους δώσω την ευκαιρία να μορφωθούν, να τα δω να κάνουν οικογένειες και να χαίρομαι σήμερα τη ζωή μου μαζί τους και με τα εγγόνια και τα δισέγγονα μου»…
