«Τα νήματα τα κινεί ο Αναστασιάδης και τα κατάλοιπα του στο σύστημα εξουσίας. Ο πανικός έχει να κάνει και με το πόρισμα της Αρχής Κατά της Διαφθοράς το οποίο (…) θα παραδοθεί στις 30 Απριλίου. Με την επιρροή που έχουν στα ΜΜΕ νομίζουν ότι θα με εξευτελίσουν και θα ακυρώσουν τα όποια ευρήματα». Τάδε έφη Μακάριος Δρουσιώτης ο ερευνητής του SandyGate των διαψεύσεων.

Η αργία της Πρωτομαγιάς δεν επέτρεπε η στήλη να παραδοθεί κατά ή μετά την 30η Απριλίου. Συνεπώς, γράφεται εν αγνοία του Πορίσματος.

Εννοείται ότι όσοι γνωρίζουμε καλά τον Μακάριο καθόλου δεν απορήσαμε, ούτε για τη συνέχεια της ανάρτησης, το «Λοιπόν, κ. Χριστοδουλίδη, ελάτε να με συλλάβετε, αλλά δεν θα με σιωπήσετε». Μιλάμε για ήρωα.

Σήμερα, Κυριακή, εάν το πόρισμα δεν τον δικαίωσε, ο Μακάριος θα έχει ξεσπαθώσει ήδη κατά της Αρχής η οποία θα έγινε διεφθαρμένη κ.λπ.

Η α λα καρτ αντιμετώπιση των Αρχών είναι γνώρισμα αυτών των λαϊκιστών οι οποίοι τα βρίσκουν μεταξύ τους ακόμα κι αν – τάχα – ανήκουν σε διαφορετικές ιδεολογίες.

Προ ημερών, ο αρχηγός του είδους, ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης – παύλα Χριστός, παύλα Σωκράτης κατά τον πατέρα του από τον οποίο κληρονόμησε την ταπεινoφροσύνη και όχι μόνο… – έδωσε άλλο ένα ρεσιτάλ, δηλώνοντας σε συνέντευξη στο ΚΥΠΕ ότι επαύθη επειδή κυνήγησε τη διαφθορά.

Βεβαίως καμία διαφθορά δεν κυνήγησε. Κυνηγούσε και εξευτέλιζε αξιωματούχους οι οποίοι δεν μπορούσαν να τον πειράξουν, ώστε να του κάνουν κερκίδα οι άνθρωποί του στα Μέσα, ενώ πολλά περιστατικά διαφθοράς ούτε τα άγγιξε.

Όταν ο τύπος λέει ότι παύθηκε – με μια απόλυτα τεκμηριωμένη απόφαση και με 8-0 από το Ανώτατο Συνταγματικό – επειδή… κυνήγησε τη διαφθορά, τι λέει;

Ότι οι του Ανωτάτου Συνταγματικού, άλλοι κιόλας από τους του «κανονικού» Ανωτάτου είναι μέρος της διαφθοράς. Όλοι πουλημένοι, όλοι του βόθρου όπως λέει. Αντιλαμβάνεστε;

Σε ποιο σοβαρό κράτος επιτρέπεται οποιοσδήποτε να διασύρει ανθρώπους, δικαστές ή άλλους, χωρίς καμία συνέπεια;

Τόσο πολύ φοβούνται οι θεσμοί να κάνουν τη δουλειά τους και να ασχοληθούν με τη συκοφαντία, τη πολιτική λαμογιά, τη χυδαία εκμετάλλευση των ηλιθίων, το λαϊκισμό και ότι άλλο χαρακτηρίζει το είδος αυτό; Τόσο πολύ φοβόμαστε και εμείς οι δημοσιογράφοι να ρωτήσουμε: μα αυτό που το στηρίζεις;

Στην παράνοια των ημερών, όμως, έχω αρχίσει να πιστεύω ότι η σιωπή των πολλών είναι ακόμα πιο επικίνδυνη και από τη δράση αυτών των περιπτώσεων. Μ’ αυτούς υπάρχει άλλωστε πάντοτε η φαιδρότητα και συνεπώς η πλάκα. Ο Μακάριος λ.χ. στο σχόλιο Μολών (πα)λαβέ έγραψε και για ρουφιάνους οι οποίοι τον καταδιώκουν.

Μιλάμε για έναν άνθρωπο, ο οποίος φεύγοντας για 5ετείς διακοπές στις Βρυξέλλες έγραψε μια γλοιώδη επιστολή στον τέως Πρόεδρο και του έλεγε πως όταν γυρίσει θα γράψει βιβλίο για το πώς ο Αναστασιάδης έσωσε την οικονομία. Κατά το διάστημα που υποτίθεται ότι είχε μαζέψει τα στοιχεία εναντίον του.

Μιλάμε για τον άνθρωπο ο οποίος προκειμένου να πουλήσει εκδούλευση στον τέως Πρόεδρο που τον τάιζε, του ρουφιάνεψε, ψευδώς κιόλας, τον καλύτερο φίλο και κουμπάρο του και δύο άλλους συναδέλφους και φίλους του, ότι τους πλήρωνε δικηγόρος στη Λεμεσό για να τον καταστρέψουν.

Βόθρος όπως θα έλεγε και ο «8-0». Εδώ, ΟΚ συμφωνώ. Το θέμα είναι ποιος τελικά είναι μέσα στο βόθρο και γιατί θέλει να μας πείσει ότι μέσα είναι οι απέξω. Όχι εμάς, βέβαια, εκείνο το 20% που επιλέγει το είδος αυτό.

Και μια απορία: Γιατί ο Αβέρωφ Νεοφύτου είναι ο μοναδικός πολιτικός τον οποίο δεν πείραξε ποτέ το ντούο Μακάριος – Σάκης αλλά ούτε και η Ειρήνη;

Σύμπτωση μάλλον. Τι άλλο;