Θα μπορούσε να μεταφραστεί ως «αναπαυτικά μουδιασμένος» ή «άνετα αναισθητοποιημένος». Και να παραπέμπει ευθέως στον τίτλο του βιβλίου της Φραντσέσκα Αλμπανέζε «Όταν ο κόσμος κοιμάται».
«Μην επιτρέπετε η ανομία να γίνει κανονικότητα» διαμήνυσε η εισηγήτρια του ΟΗΕ για τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, αναφερόμενη στη σύλληψη από το Ισραήλ στα ανοιχτά της Κρήτης του Τιάγκο Άβιλα και του Σαΐφ Αμπού Κεσέκ, των δύο ακτιβιστών της Global Sumud Flotilla. «Υψώστε τη φωνή σας. Αυτό που έγινε αφορά εσάς και στα δικαιώματά σας. Δεν υπάρχει κάποιο επιχείρημα που να μπορεί να τη δικαιολογήσει».
Αυτή τη στιγμή που γράφεται η στήλη, οι δύο άντρες βρίσκονται σε απεργία πείνας, σε φυλακή υψίστης ασφαλείας στο Ισραήλ, με νομικά αβάσιμες κατηγορίες. Η Adalah, η οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων που τους εκπροσωπεί, περιγράφει γλαφυρά μια καθημερινή και συστηματική σωματική και ψυχολογική κακοποίηση, που παραβιάζει κάθε έννοια δικαίου. Σε πλήρη απομόνωση. Σε κελιά με φως αδιάκοπα αναμμένο. Με δεμένα μάτια ακόμα κι όταν μετακινούνται από τα κελιά τους, ακόμα και για τις ιατρικές τους εξετάσεις.
Μέσα από ένα σπαρακτικό σημείωμα που μεταβίβασε από τη φυλακή στην κόρη του Τερέζα, ο Βραζιλιάνος Τιάγκο Άβιλα εύχεται πως κάποια μέρα θα μπορέσει να τον καταλάβει. Να αντιληφθεί τους λόγους που τον κρατούν μακριά από το σπίτι, που δεν κάνουν την αγάπη του για αυτήν ελλιπή, αφού στοχεύουν σε κάτι πολύ ανώτερο – στο δικαίωμα του κάθε παιδιού που γεννήθηκε σε αυτή τη γη στην ασφάλεια, στην αγάπη.
«Είμαι σίγουρος ότι σου λείπω πάρα πολύ και ότι όλες οι μητέρες και οι πατέρες των παιδιών της Παλαιστίνης τους λείπουν επίσης πάρα πολύ και θα έδιναν τα πάντα για να ζήσουν μια ζωή γεμάτη αγάπη, ευτυχία και χαρά, όπως αξίζει σε κάθε άνθρωπο, ανεξάρτητα από τη φυλή, τη θρησκεία, την εθνικότητα. Ο κόσμος σου θα είναι πιο ασφαλής επειδή πολλοί γονείς αποφάσισαν να δώσουν τα πάντα για να χτίσουν αυτόν τον καλύτερο κόσμο για σένα. […] Παρακαλώ να θυμάσαι τον πατέρα σου ως το πρόσωπο που σου τραγουδούσε και έπαιζε κιθάρα για να κοιμηθείς. Και όταν μεγαλώσεις, η μαμά σου θα σου πει ότι […] παρέμεινε σταθερός στην πεποίθησή του για την οικοδόμηση ενός καλύτερου κόσμου».
Γιατί το μέλλον αυτής της ανθρωπότητας, δεν μπορεί να αφεθεί σε «αναπαυτικά μουδιασμένους» και σε «άνετα αναισθητοποιημένους». Σε ανθρώπους που επιλέγουν να μη βλέπουν. Που κυνηγούν το δικό τους ασφαλές καταφύγιο σε έναν πλανήτη που γκρεμίζεται. Χωρίς να περνά καν από τον νου τους το πιο σημαντικό, αυτό που ο Τιάγκο προσπαθεί να εξηγήσει στην Τερέζα, όταν της γράφει πως «δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο για σένα και για τα άλλα παιδιά από το να ζούμε σε έναν κόσμο που γίνεται αποδεκτή η γενοκτονία». Για να κλείσει την επιστολή του με μια τελευταία παράκληση: να μην ξεχάσει ποτέ την Παλαιστίνη.
* Ο Roger Waters απέστειλε για την εκδήλωση στην Αθήνα με τη Φρανσέσκα Αλμπανέζε μια ακυκλοφόρητη επανεκτέλεση του εμβληματικού τραγουδιού των Pink Floyd, αφιερωμένη στην ανθρωπιστική κρίση στη Γάζα και πλαισιωμένη με αραβικά φωνητικά και στίχους.
Ελεύθερα, 10.5.2026
