Είναι μεγάλο λάθος να λέμε «όλοι ίδιοι είναι». Αλλά θα είναι ακόμα μεγαλύτερο αν βάλουμε χειρότερους στη θέση τους.
Πλησιάζει, λοιπόν, ξανά η μέρα που ο κυρίαρχος λαός θα διαλέξει εν τη σοφία του τους καλύτερους (δεν θέλω κακόγουστα αστεία) για να τον εκπροσωπήσουν στον ναό της Δημοκρατίας (είπα όχι κακά αστεία!). Μπαίνουμε στην εβδομάδα πριν την κάλπη, διανύουμε το τελευταίο μίλι (ελπίζω όχι το «πράσινο» των μελλοθανάτων, όπως σ’ εκείνη την ταινία με τον Τομ Χανκς από το βιβλίο του Στίβεν Κίνγκ), και στις γιγαντοαφίσες οι υποψήφιοι μοιάζουν να μας επιτιμούν αφ’ υψηλού εκ των προτέρων, για τη (μη) επιλογή μας, παρά τα έξοδα που έκαναν για να θαυμάσουμε τις φάτσες τους (παρεμπιπτόντως, σε μια άλλη αφίσα ανάμεσά τους είδα το σκίτσο ενός προβάτου και σκέφτηκα, «από πότε μπαίνουν στις αφίσες και οι ψηφοφόροι;»).
Οι καβγάδες φούντωσαν σε όλα τα Μέσα, τόσο που αίφνης μπήκε σε operating mode και ο Νικόλας Παπαδόπουλος από το pause που βρισκόταν εδώ και καιρό (θα ’λεγες πως έλειπε σε παρατεταμένες διακοπές εν μέσω σκανδάλων, αυτό που λένε «ο κόσμος χάνεται και…»), μόνο και μόνο για να καταγγείλει το άλλοτε πουλέν του τον Οδυσσέα, το νεοσύστατο ΑΛΜΑ του οποίου απειλεί να απορροφήσει –να (υπερ)πηδήσει, λέει μια ασεβής φωνή στο κεφάλι μου– το κόμμα του, μιας και κινούνται στα ίδια κεντρώα κατατόπια.
Εν μέσω υβριδικών(;) βίντεο, κατασκευασμένων(;) sms μιας μυθομανούς(;) άσχετης κοπέλας, κάποιοι θέλουν να πιστέψουμε ότι με αυτούς θα «ζήσουμε τον μύθο μας», όπως μας προέτρεπε μια διαφήμιση. Αλλά ζούμε ήδη σε μύθο, αυτόν της ευημερίας των πλασματικών αριθμών, έναν μύθο εφιαλτικό, αναζητώντας με αγωνία την έξοδο από τον λαβύρινθο του «κράτους μαφία» στο οποίο είμαστε εγκλωβισμένοι, ψάχνοντας μάταια τη συνδρομή κάποιου μίτου της Αριάδνης. Ούτε η Ανδρομάχη του Volt μπορεί να μας βοηθήσει – το κόμμα της, παρά το όνομά του, νομίζω πως δεν έχει ρεύμα ούτε καν για να διασωθεί το ίδιο, όμοια με τη μυθολογική συνονόματή της. Η κύρια έγνοια τους είναι γιατί δεν λύνει το Κυπριακό ο εκάστοτε πρόεδρος, εφόσον θεωρούν πως αυτός είναι το μόνο εμπόδιο…
Είναι απορίας άξιον, ωστόσο, πώς καταφέρνουν οι υποψήφιοι να μιλούν χωρίς να λένε τίποτα. Μετρ του είδους, βεβαίως, είναι ο Ευάγγελος Βενιζέλος, μόνο που εκείνον τον ακούς και σκέφτεσαι «πόσο καλά τα λέει!», ενώ στην πραγματικότητα, αν δεν θέλει, δεν λέει τίποτα ουσιαστικό. Η διαφορά του με τους περισσότερους επίδοξους βουλευτές είναι πως δεν χρειάζεται καν να ακούσεις τι λένε: Ούτως ή άλλως ξέρεις καλά ότι δεν πρόκειται να πουν τίποτα που να αξίζει να το μάθεις. Σαν τις ειδήσεις στην τηλεόραση, κατά τις οποίες για κάποιον μυστήριο λόγο μαθαίνουμε κυρίως τα παλιά, ήδη γνωστά, νέα.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της προέδρου του ΔΗΣΥ και της απερχόμενης Βουλής: Όσο περνάει ο καιρός, μιλάει και νομίζεις πως ακούς κάποια Τεχνητή Νοημοσύνη (χωρίς το δεύτερο συνθετικό), ή έστω τη Siri του iphone της. Κρίμα η κοπέλα, φαίνεται πως η πολιτική την έκανε έτσι… Με την ευκαιρία, θα πρότεινα η νέα Βουλή να ψηφίσει νομοθεσία που θα κατατάσσει το επάγγελμα του πολιτικού στα ανθυγιεινά (βλάπτει σοβαρά τους πολίτες – άντε και τους πολιτικούς).
Πάντως, το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν πολλοί, είναι το «όλοι ίδιοι είναι»: Ότι οι πάντες είναι διαπλεκόμενοι, διεφθαρμένοι, άχρηστοι, μόνο για τον εαυτό τους νοιάζονται και για εκείνους που ζητούν ρουσφέτια, οι ισχυρότεροι ανάμεσά τους είναι μασόνοι ή κάτι τέτοιο, δεν υπάρχει Δικαιοσύνη, Αστυνομία, ούτε αδιάφθοροι θεσμοί. Όμως αυτό δεν μπορεί να είναι αλήθεια, δεν είναι ΟΛΟΙ ίδιοι – διαφορετικά είναι σαν να παραδεχόμαστε ότι είμαστε κι εμείς σαν αυτούς. Σίγουρα υπάρχουν αδιάφθοροι, περιμένουν να τους ανακαλύψουμε εν μέσω του «λευκού θορύβου» που εκπέμπουν οι πολλοί.
Κάτι ακόμα: Οι δημοσκοπήσεις, όπως και η λεγόμενη «περιρρέουσα», η τοξική ατμόσφαιρα που καλλιεργείται συστηματικά (υπάρχει και Τύπος διαπλεκόμενος, εκτός από τα ανεξέλεγκτα FB, X, Insta κ.ά.) διαιωνίζουν την κυριαρχία των λεγόμενων «μεγάλων» κομμάτων. Ο ψηφοφόρος πρέπει να θυμάται ότι πριν την κάλπη είναι όλοι ίσοι, δεν υπάρχουν μικροί και μεγάλοι, αυτό θα το καθορίσει ο ίδιος με την ψήφο του. Οι εν λόγω «μεγάλοι» υποβάλλουν στον πολίτη τη λογική της χαμένης ψήφου: Θα ήθελες τον τάδε, όμως (εμείς και οι δημοσκοπήσεις λέμε πως) δεν έχει ελπίδες, άρα μια ψήφος σου σ’ αυτόν θα πάει στα σκουπίδια. Μόνο που ο ψηφοφόρος καθορίζει ποιοι είναι «σκουπίδια»: Αυτοί που προσπαθούν να τον ξεγελάσουν.
Υπάρχουν, λοιπόν, τίμιοι πολιτικοί; Ναι, υπάρχουν. Βρίσκονται σε όλα τα κόμματα (εντάξει, λέμε και κανένα χαζό αστείο, κοιτάξτε στο ΕΛΑΜ και τα ξαναλέμε). Από την άλλη, δεν έχει νόημα να στείλουμε στη Βουλή ανθρώπους που κάνουν την πλάκα τους ή είναι άσχετοι – όλοι τους γνωρίζουμε. Το επιχείρημα «αυτοί που είχαμε ως τώρα είναι καλύτεροι;» είναι βλακώδες, με το συμπάθειο: Η λύση είναι να βάλουμε χειρότερους; Κατά μια… παράλογη «λογική», ωστόσο, ίσως έχει κάποιο νόημα: Έτσι θα καταρρεύσουν όλα, μαζί και το κράτος-μαφία των διεφθαρμένων. Μόνο που τίποτα δεν αναγεννάται από τις στάχτες του. Το πουλί-φοίνικας είναι άλλος ένας μεταχειρισμένος μύθος που τον «έπαιξε» ήδη στην Ελλάδα η χούντα με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα…
*Εικονογράφηση: Η περφόρμανς Caught (αιχμαλωτισμένος) του Magnus Westwell (2025), από το Vima Art Fair στη Λεμεσό. Goldsmiths CCA, Λονδίνο, φωτ. Josie Ray Turnbull. Ευγενική παραχώρηση του καλλιτέχνη.
chrarv@philelefheros.com
Minority Report, ΕΛΕΥΘΕΡΑ 17.05.2026
