Για πολλά χρόνια, μετά από κάθε αναμέτρηση σε βουλευτικές εκλογές, οι πολίτες είχαν συνηθίσει να ακούνε -με εκνευριστικό τρόπο- σχεδόν τους πάντες να εμφανίζονται ως νικητές. Είναι εκπληκτικό ότι αυτή τη φορά, οι πλείστοι, όντως δικαιούνται να θεωρηθούν νικητές. Η πολυδιαφημιζόμενη και πολυαναμενόμενη από πολλούς ανατροπή, είχε άλλα θύματα αυτή τη φορά.
Αντί για τα μεγάλα και παραδοσιακά κόμματα, όπως είχε συμβεί στις προηγούμενες δύο εκλογικές αναμετρήσεις, αυτή τη φορά, η δαμόκλειος σπάθη έφυγε από το κεφάλι των ισχυρών και στράφηκε στων μικρών.
Όσο και αν ακούγεται παράδοξο, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ δικαιούνται να πανηγυρίζουν. Όχι μόνο επειδή διατηρήθηκαν ως οι ισχυροί δύο πόλοι. Η Πινδάρου είδε τους ψηφοφόρους της να αυξάνονται (παρά την ελαφρά μείωση των ποσοστών της) και η Εζεκία Παπαϊωάννου να αυξάνει και τους ψηφοφόρους και τα ποσοστά της. Στους νικητές και οι ηγέτες τους. Ιδίως η Αννίτα, η οποία αν και αμφισβητήθηκε εσωκομματικά, εδραιώνεται πλέον. Και μπορεί πιο άνετα να καταστρώσει σχέδια για το μέλλον.
Σαφώς ικανοποιημένο και το ΔΗΚΟ, που κρατήθηκε σε διψήφιο ποσοστό, ανατρέποντας τις δημοσκοπικές ενδείξεις. Αν και έχασε την τρίτη θέση, εντούτοις, διατηρεί ακόμη το ρυθμιστικό του ρόλο. Πρώτον, διότι παρέμεινε ως η κυρίαρχη δύναμη του κέντρου, αφού ΔΗΠΑ, Οικολόγοι, ΕΔΕΚ και Βολτ έμειναν εκτός Βουλής. Δεύτερον, διότι διατηρεί ένα ποσοστό τέτοιο, που του επιτρέπει ακόμη να παίζει πόκερ στις προεδρικές. Τόσο δεξιά όσο και αριστερά.
Απεδείχθη περίτρανα, ότι η ύπαρξη κομματικού μηχανισμού αποτελεί τη δύναμη ισχύος τους. Μάλιστα, η παρουσία νέων σχηματισμών στο πολιτικό σκηνικό, που η συμπεριφορά και η τυχοδιωκτική παρουσία τους σχημάτισαν σύννεφα κινδύνου ως προς την ασφάλεια της καθημερινότητα των πολιτών, αφύπνησε δυνάμεις που βρίσκονταν σε χειμερία νάρκη στους κόλπους των μεγάλων παραδοσιακών κομμάτων.
Ικανοποιημένοι, λογικά, έπρεπε να είναι και το Άλμα και η Άμεση Δημοκρατία. Ως νέα κόμματα, που εισήλθαν στη Βουλή με 5,8% και 5,4%, μόνο θετικά μπορεί να ιδωθούν. Πλην, όμως, ο στόχος του Άλμα ήταν εξαρχής διψήφιο ποσοστό, ενώ και των δύο πολύ ψηλότερα βάσει των ενδείξεων των δημοσκοπήσεων. Τουλάχιστον, προ της τελευταίας εβδομάδας των εκλογών.
Αναμφίβολα, ωστόσο, ο μεγάλος νικητής είναι το ΕΛΑΜ. Όχι μόνο επειδή, σχεδόν διπλασίασε τα ποσοστά του. Ούτε επειδή διπλασίασε τις έδρες του. Ούτε και διότι αναρριχήθηκε στην τρίτη θέση και, πλέον, θα διεκδικήσει (και δικαιούται) προεδρίες στη Βουλή. Ο βασικότερος λόγος είναι ότι πλέον κανονικοποιείται το ακροδεξιό κόμμα. Και ταυτόχρονα, αποκτά αυτό, τον ισχυρότερο ρυθμιστικό ρόλο.
Μπορεί ΔΗΣΥ και ΔΗΚΟ να ευτύχησαν με τις έδρες που εξασφάλισαν να μπορούν να παίξουν όπως θέλουν με την Προεδρία της Βουλής. Όμως, με όλα τα υπόλοιπα εντός Βουλής θέματα, μόνο με τη συνεργασία του ΕΛΑΜ θα μπορούν να κάνουν παιγνίδι. Αυτό αφορά και την Κυβέρνηση Χριστοδουλίδη. Και φυσικά, ισχύει και για τη συνέχεια, στα όποια σενάρια θα υπάρξουν για τις προεδρικές εκλογές.
Για τους μικρούς, που πλήρωσαν τελικά την ανατροπή, μόνο τον εαυτό τους μπορούν να μέμφονται. Αφού όλοι έδειξαν σημάδια αυτοχειρίας. Η ΕΔΕΚ μέσω της διάσπασης της. Το Βολτ μέσω της υπόθεσης της περιβόητης «Σάντης» και της απερίσκεπτης στήριξης που πρόσφεραν στον Δρουσιώτη. Η ΔΗΠΑ λόγω της αλαζονείας και της αδυναμίας της να συλλάβει τα μηνύματα των ευρωεκλογών και του διαφαινόμενου φυλλορροήματος της. Και οι Οικολόγοι μέσω της αδυναμίας να αντικαταστήσουν πρωτοκλασάτα στελέχη τα οποία αποχώρησαν από την πρώτη γραμμή.
Αν πρέπει να εστιάσουμε στο πιο μελανό σημείο των εκλογών, πρέπει να αναδείξουμε την αύξηση των ψηφοφόρων, που δεν θα εκπροσωπούνται στη Βουλή. Το 14% των προηγούμενων εκλογών έφτασε χθες στο 16,7%! Αν σε αυτό συνυπολογιστεί και το 33% της αποχής, η εικόνα γίνεται καταθλιπτική, αφού μόνο οι μισοί από τους ψηφοφόρους θα εκπροσωπούνται στη Βουλή.
Επειδή, όμως, πρέπει να είμαστε ειλικρινείς, οφείλουμε να εστιάσουμε στην επόμενη μέρα. Και στα σενάρια τα οποία θα αρχίσουν να σχεδιάζονται από πολλούς με στόχο το 2028 και την Προεδρία της Δημοκρατίας. Δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο το γεγονός ότι χθες, ο Στεφάνου κατά ένα ανεπίσημο και αδήλωτο τρόπο, κήρυξε ουσιαστικά την έναρξη του αγώνα για το 2028. Η έκρηξη του συνήθως ήρεμου Στέφανου, έστειλε αμέσως ισχυρό μήνυμα για το βασικό στόχο.
Βεβαίως, γνωρίζει πως ο δεξιόστροφος άξονας (ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ, ΕΛΑΜ) πήρε χθες ένα μικρό προβάδισμα. Όμως, και το ΑΚΕΛ μαζί με το Άλμα, που ήδη τοποθετήθηκε εναντίον της κεντροδεξιάς διακυβέρνησης και ενδεχομένως την εμφανιζόμενη ως απολιτίκ και με άγνωστη κατεύθυνση Άμεση Δημοκρατία, δεν απέχει πολύ.
Το παρασκήνιο το οποίο θα υπάρξει τις επόμενες μέρες για τον Πρόεδρο της Βουλής, πιθανότατα να βάλει στις ράγες και των προεδρικών μια πιθανή συνεργασία.
Επί του παρόντος, το δεδομένο είναι πως η 24η Μαΐου έβαλε φρένο στην ανατροπή του πολιτικού συστήματος και τη διαρκή αποδυνάμωση των μεγάλων κομμάτων. Αν αυτό θα τα βοηθήσει να αλλάξουν νοοτροπία και συμπεριφορά θα φανεί στην πορεία. Όποιο κόμμα πιστέψει ότι η χθεσινή… επιτυχία του δίδει το δικαίωμα να συνεχίσει να συμπεριφέρεται με την εκνευριστική νοοτροπία του πρόσφατου παρελθόντος, απλώς, θα θέσει την κεφαλή του στη λαιμητόμο σε πέντε χρόνια…
