Τελικά τα μεγάλα κόμματα, αυτά που κατηγορήθηκαν ως συστημικά ή και διεφθαρμένα, φαίνεται ότι έχουν τη δύναμη και την εμπειρία να κινητοποιήσουν δυνάμεις.

Η αυξημένη συμμετοχή της Λευκωσίας (4% μεγαλύτερη προσέλευση από τις βουλευτικές του 2021) μπορεί σε έναν βαθμό να οφείλεται και στην παρουσία νέων κομμάτων με νεοφανείς προεκλογικές μεθόδους (κοινωνικά δίχτυα), αλλά η πιο μεγάλη επιτυχία οφείλεται στην κινητοποίηση «αδρανών» συντηρητικών – παραδοσιακών δυνάμεων, που πείσθηκαν να πάνε στην κάλπη για να ανακόψουν την όποια «περιπέτεια». Προτίμησαν αυτό που ξέρουν, έστω κι αν μέχρι την τελευταία στιγμή έδειχναν δυσαρέσκεια, παρά το άγνωστο καινούργιο. Φρόντισε να το τονίσει και η Αννίτα Δημητρίου στην πρώτη της δήλωση ψες, ευχαριστώντας τους πολίτες «που επέλεξαν ασφάλεια και σταθερότητα».

Καθαροί κερδισμένοι της εκλογικής μάχης είναι ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ, που συντήρησαν δυνάμεις και πρωταγωνιστικό ή ρυθμιστικό ρόλο στο Κοινοβούλιο, εκεί που επί μήνες συζητείτο ο καταποντισμός τους, και ασφαλώς το ΕΛΑΜ, που διπλασιάζει τις βουλευτικές του έδρες. Το ΑΚΕΛ με αυξημένα ποσοστά, είναι προφανές ότι στηρίχθηκε στην κοινωνική πολιτική του και στον αντιπολιτευτικό του ρόλο και πέτυχε. Όπως είπε ο Στέφανος Στεφάνου στην πρώτη του δήλωση «αναστρέψαμε μια καθοδική πορεία πολλών χρόνων». Είναι γεγονός, παρότι οι ψηφοφόροι από παλιές αναμετρήσεις, πριν ξεκινήσει η καθοδική πορεία για όλα τα παραδοσιακά κόμματα, παραμένουν μακρινό παρελθόν.

Τη φθορά την πλήρωσαν τα μικρά κόμματα, που ήταν στη Βουλή από το 2021, ΔΗΠΑ, ΕΔΕΚ, Οικολόγοι, που μαζί είχαν το 2021 17,23%. Η πληθώρα υποψηφίων και κομμάτων στις χθεσινές εκλογές φαίνεται ότι εξανέμισαν τα ποσοστά, και δεν ευνόησαν ούτε τα δύο νέα κόμματα της νέας Βουλής. Αυτό μαζί με τη συσπείρωση των μεγάλων δεν επέτρεψε να πανηγυρίσουν αυξημένα ποσοστά (μιλούσαν για διψήφια) και βουλευτικές έδρες το ΑΛΜΑ και η Άμεση Δημοκρατία, που όλους τους προηγούμενους μήνες δινόταν η εντύπωση ότι θα ανατρέψουν τον πολιτικό χάρτη και θα είναι οι ρυθμιστές των αποφάσεων.

Δεν είναι μικρή επιτυχία φυσικά η είσοδός τους στη Βουλή ως νέα κόμματα, αλλά στην πραγματικότητα αντικαθιστούν τα μικρά κόμματα που αποχωρούν, δεν ανατρέπουν το σκηνικό. Παραμένει σε μεγάλο βαθμό όπως το γνωρίζαμε. Τουλάχιστον τα τελευταία 15 – 20 χρόνια όταν έγινε η μεγάλη απώλεια ψηφοφόρων από τα τρία μεγάλα κόμματα (ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ). Ο χάρτης άλλαξε όταν αποχώρησαν οι ψηφοφόροι αλλά τα κόμματα παραμένουν κυρίαρχα, έστω και με μειωμένους τους ψηφοφόρους τους.

Σήμερα, εκεί που όλοι μιλούσαν για είσοδο πολλών κομμάτων όπου θα γίνει Βαβυλωνία, τελικά στη Βουλή θα είναι λιγότερα κόμματα από την προηγούμενη πενταετία. Ήταν εννέα και τώρα θα είναι έξι. Θα είναι δηλαδή η ευκολότερη δημιουργία συμμαχιών, είτε για την εκλογή του νέου Προέδρου, είτε για αποφάσεις νομοθετικές, μεταρρυθμίσεων κ.λπ.

Ήδη ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης με την πρώτη του δήλωση χθες, μιλώντας για την Προεδρία της Βουλής, ξεκαθάρισε ότι αποκλείεται η όποια συνεργασία με το μπλοκ, όπως το ονόμασε, που θεωρεί ότι στηρίζει την Κυβέρνηση (ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ, ΕΛΑΜ) και θα συνταχθεί με τις δυνάμεις οι οποίες θα είναι ενάντια στο μπλοκ. Αυτές οι δυνάμεις, όμως, είναι μόνο το ΑΚΕΛ. Το κόμμα του Φειδία είναι άγνωστο πώς θα συνταχθεί.

Πάντως, οι αριθμοί δεν φαίνεται να ευνοούν ισχυρό στρατόπεδο ενάντια σε αυτό το μπλοκ, αν το ονομάσουμε έτσι καταχρηστικά. Εάν δεχθούμε χάριν συζήτησης ότι υπάρχει τέτοιο μπλοκ, τότε αυτός που μπορεί να πανηγυρίζει για το αποτέλεσμα είναι ο Νίκος Χριστοδουλίδης. Διότι θα μιλούσαμε για συμπολίτευση με άνω των τριάντα βουλευτών και αντιπολίτευση με πολύ πιο κάτω. Αλλά, δεν είναι όλα τόσο απλοποιημένα. Ούτε ο ΔΗΣΥ, ούτε το ΕΛΑΜ τάχθηκαν στη συμπολίτευση και η όποια συνεργασία μεταξύ τους και με το ΔΗΚΟ θα έχει τη βάση της στην εκλογή Προέδρου της Βουλής. Θα είναι η πρώτη μεγάλη δοκιμασία και από αυτήν θα εξαρτηθούν πολλά για τη συνέχεια.

Υ.Γ. Το σημαντικό, που πρέπει να απασχολήσει, είναι ότι παρά το ότι είχαμε χθες 22 κόμματα και ανεξάρτητους, 188.331 πολίτες της αποχής συν 2.170 του λευκού, παραμένουν χωρίς εκπροσώπηση.