Πολύ καλή η είδηση που μετέφερε στην προχθεσινή έκδοση της εφημερίδας η συνάδελφος Ευαγγελία Σιζοπούλου, ότι η Υπηρεσία Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας και η Υπηρεσία Συμβουλευτικής και Επαγγελματικής Αγωγής του υπουργείου Παιδείας ετοίμασαν ένα κοινό πλαίσιο για την αντιμετώπιση των σοβαρών περιστατικών βίας και της σοβαρής παραβατικής συμπεριφοράς που εκδηλώνεται στον χώρο του σχολείου. Αυτά τα περιστατικά αφορούν κυρίως άσκηση σωματικής, λεκτικής, σεξουαλικής, ψυχολογικής ή διαδικτυακής βίας με πρόκληση, ή πρόθεση πρόκλησης σοβαρής σωματικής βλάβης ή έντονης ψυχικής αναστάτωσης σε άλλο ή άλλα άτομα.
Το έγγραφο πολιτικής αυτής της πρωτοβουλίας που κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, έχει ήδη σταλεί στα σχολεία και όπως τονίζεται στο ρεπορτάζ, καθορίζει κοινές πρακτικές για αναγνώριση των περιστατικών, για κατάλληλη διαχείριση και για συστηματική παρακολούθηση και αναθεώρηση των σχετικών διαδικασιών από τους εκπαιδευτικούς.
Σημειώνεται στο έγγραφο ότι σύμφωνα με ερευνητικά δεδομένα, τα περιστατικά βίας και παραβατικότητας στον χώρο του σχολείου «συσχετίζονται με χαμηλές μαθησιακές επιδόσεις, χαμηλά κίνητρα επίτευξης και αρνητικά συναισθήματα στους μαθητές. Παράλληλα, ερευνητικά υποστηρίζεται πως η μη ανάπτυξη δράσεων σε επίπεδο πρόληψης και παρέμβασης, προωθεί την αύξηση των περιστατικών σε συχνότητα και ένταση».
Το σημαντικότερο μέρος του συγκεκριμένου εγγράφου πολιτικής, είναι, κατά τη γνώμη μου, αυτή ακριβώς η επισήμανση ότι η σχολική αποτυχία είναι ουσιαστικά η μήτρα που γεννά τη βία στο σχολείο και ότι η πρόληψη έχει πρωταρχική θέση στην προσπάθεια εξάλειψης ή τουλάχιστον περιορισμού της.
Και η πρόληψη, βέβαια, πρέπει να ξεκινά πολύ πριν το παιδί αρχίσει να φοιτά στο Γυμνάσιο ή στο Λύκειο. Πολύ πριν το «παραβατικό» παιδί νιώσει «μίσος» για το σχολείο του και αρχίσει π.χ. να… βάζει φωτιά στα σχολικά του βιβλία – ένα φαινόμενο ήπιας μορφής παραβατικότητας που συμβαίνει κατά καιρούς σε διάφορα σχολεία, που μπορεί να αποτελέσει το… πρώτο βήμα μιας βίαιης διαδρομής.
Σε τι μπορεί να συνίσταται η πρόληψη; Σε αυτό που έκανε πριν λίγα χρόνια το υπουργείο Παιδείας, όταν βράβευσε ένα Δημοτικό Σχολείο που υιοθέτησε πρόγραμμα προαγωγής του βιβλίου και της φιλαναγνωσίας, όπου ακόμα και στη διάρκεια των διαλειμμάτων, έστηναν υπαίθρια βιβλιοθήκη, ενώ σε κάθε τάξη εγκατέστησαν βιβλιοθήκη. Η βράβευση έγινε στο πλαίσιο της ενθάρρυνσης των καλών πρακτικών πρόληψης της παραβατικότητας και της συνειδητοποίησης ότι η αγάπη για το βιβλίο –για κάθε βιβλίο, σχολικό ή άλλο– πρέπει να καλλιεργείται από το νηπιαγωγείο.
Και, βέβαια, την αγάπη για το βιβλίο και για τη γνώση, πρέπει να την έχουν πρωταρχικά οι δάσκαλοι, οι καθηγητές και οι γονείς, ώστε να τη μεταφέρουν στα παιδιά ως υγιή αντίληψη ζωής και όχι ως… μέθοδο μιας βαθμοθηρικής παπαγαλίας.
