Για χρόνια πολλά, οι ηγεσίες των κομμάτων αγωνίζονταν να πείσουν τον λαό μας ότι τα πολιτικά κόμματα συνιστούν κύτταρα δημοκρατίας. Όμως, θα πρέπει να διαγράψουμε με μια μονοκονδυλιά αυτήν την άποψη και να αντιτείνουμε ότι κάτι τέτοιο, με τα σημερινά δεδομένα, δεν ισχύει. Απλώς, πρόκειται για λόγια μεγάλα και ψεύτικα.
Σε παλαιότερες εποχές, όταν η φτώχια δέσποζε σε όλο το νησί, και σ’ αυτόν τον τόπο ζούσαν μερικοί ιδεολόγοι συνάνθρωποί μας, έγιναν πολλές προσπάθειες και σκληροί αγώνες για τη δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου. Με την ίδρυση προοδευτικών κομμάτων, όπως ήταν το ΑΚΕΛ, το όνειρο για έναν πιο ανθρώπινο κόσμο θα γινόταν πραγματικότητα. Όπως κι έγινε! Σημειώθηκαν σημαντικές βελτιώσεις και οι άνθρωποι του λαού είδαν, επιτέλους, άσπρη μέρα.
Εκτός τούτου, παλαιότερα, τα πολιτικά κόμματα ευαγγελίζονταν διάφορες ιδεολογίες και πολιτικές θέσεις, και οι ηγέτες των κομμάτων επιδίωκαν να αποδείξουν την ανωτερότητα των δικών τους θέσεων σε σύγκριση με αυτές των αντιπάλων τους. Και οι πολίτες, ανάλογα με τα πιστεύω τους, ακολουθούσαν τα κόμματα για τα οποία είχαν την πεποίθηση ότι θα εφάρμοζαν τις προεκλογικές τους διακηρύξεις, αν έπαιρναν την εξουσία. Δυστυχώς, στην πορεία του χρόνου, τα κόμματα πήραν τη μορφή θρησκείας. Και η ψήφος των ψηφοφόρων πάντοτε στο ίδιο κόμμα είτε αυτό ενεργούσε σωστά είτε όχι. Ασφαλώς, δεν έλειπαν οι εξαιρέσεις, για να επιβεβαιώνεται, όπως λέμε, ο κανόνας.
Στις μέρες μας, όλα αυτά παρήλθαν ανεπιστρεπτί. Σήμερα, τα πολιτικά κόμματα μετατράπηκαν σε κάστες ή, αλλιώς, κλίκες, που επιδιώκουν, κατά κύριο λόγο, το συμφέρον τους. Στην προκειμένη περίπτωση, είναι εύκολο να ερμηνεύσει κανείς τις διαστάσεις που προσέλαβε το ρουσφέτι στον τόπο μας. Κατά κανόνα, διορισμοί στο δημόσιο και προαγωγές αποφασίζονται στα γραφεία των κομμάτων. Κι ακόμη! Με την έκταση που πήρε το ρουσφέτι, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι διορίζονται στο δημόσιο πολλοί ανάξιοι υπάλληλοι αλλά και περισσότεροι από τους αναγκαίους. Με αυτά τα δεδομένα, πλείστοι ψηφοφόροι ψηφίζουν όχι με βάση τα ιδεολογικά τους πιστεύω αλλά το προσωπικό τους συμφέρον. Λέγε, πιο σωστά, το ρουσφέτι.
Ασφαλώς και σήμερα τα κόμματα επιμένουν ότι πρεσβεύουν ανώτερες ιδεολογίες, με τη διαφορά πως όλα αυτά μένουν απλώς λόγια. Είναι γνωστό ότι στον τόπο μας, στο πέρασμα του χρόνου, κατόρθωσαν να πάρουν την εξουσία κόμματα όλων αποχρώσεων, από τη δεξιά μέχρι την κομουνιστική αριστερά. Χωρίς να θέλουμε να εξισώνουμε καταστάσεις, πρέπει να ομολογήσουμε ότι τα διάφορα κόμματα κυβέρνησαν με τον ίδιο, περίπου, τρόπο. Ξεχωριστή έγνοια τους το ρουσφέτι. Ταυτόχρονα, ο κόσμος ξέρει ότι και οι ηγεσίες των κομμάτων φέρουν μεγάλη ευθύνη για πολλές ατασθαλίες και σκάνδαλα, που έλαβαν χώραν σ’ αυτόν τον μίζερο τόπο.
Με τα νέα δεδομένα, πολλοί συμπολίτες μας απαγκιστρώθηκαν από τα κόμματα και έπαψαν πια να φορούν παρωπίδες. Τώρα, προβληματίζονται οι ίδιοι και παίρνουν αποφάσεις, χωρίς να περιμένουν οδηγίες από τα κόμματα για τα πρόσωπα στα οποία θα δώσουν την ψήφο τους. Συν τοις άλλοις, είναι γνωστό ότι, σήμερα, αρκετοί ψηφοφόροι είναι κάτοχοι πτυχίων πανεπιστημίου και, ως εκ τούτου, αισθάνονται ότι μπορούν από μόνοι τους να αποφασίζουν ποιους θα επιλέξουν στις εκλογές, χωρίς να περιμένουν καθοδήγηση από τους μισθοφόρους των κομμάτων.
Με βάση τα πιο πάνω, είναι εύκολο να ερμηνευθεί η σημερινή πρόθεση αρκετών ψηφοφόρων, ακόμη και των δύο μεγαλυτέρων κομμάτων του τόπου, να δώσουν την ψήφο τους στον Νίκο Χριστοδουλίδη, και όχι στους εκλεκτούς των ηγεσιών τους. Σίγουρα, για αυτήν την προτίμηση των ψηφοφόρων λαμβάνονται σοβαρά υπόψη οι θέσεις του κ. Νίκου Χριστοδουλίδη επί διαφόρων θεμάτων, οι ικανότητες και, γενικά, η προσωπικότητά του. Και ακόμη. Ο εν λόγω υποψήφιος ευτύχησε να έχει αντιπάλους, που υστερούν κατά πολύ από τον ίδιο σε όλα, σχεδόν, τα σημεία. Ταυτόχρονα, πέτυχε να δημιουργήσει την εικόνα του ανεξάρτητου υποψηφίου και όχι του κομματικού. Αυτό, σήμερα, μετρά πολύ.
Ήγγικε, λοιπόν, η ώρα του απογαλακτισμού των ψηφοφόρων και το ξύπνημα των αμνών!
*Φιλόλογος
