Το είχα γράψει προ καλοκαιριού, μεσούσης της προεκλογικής περιόδου και τώρα που πιάνουμε τελική ευθεία, καλό κάνει να το θυμηθούμε για να ξέρουμε πού πατούμε και πού στεκόμαστε: «Θαυμάσιο πράγμα η προεκλογική περίοδος, πάντως. Μπαίνεις κάπως και βγαίνεις αλλιώς. Άλλος άνθρωπος! Κάτι σαν τα μεντί ζενέ ένα πράγμα. Ήδη παρατηρώ τις μεταμορφώσεις. Ανθρώπους που στο καθισιό τους έτρωγαν Θεούς και Δαίμονες, να λειαίνουν και σιγά – σιγά να λεπταίνουν… Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι στο τέλος θα τους χωρέσει η τρύπα του βελονιού». Και, εννοείται, πως τους χώρεσε!
*
Το πρόβλημα με τις αρχιεπισκοπικές εκλογές, ασφαλώς και δεν είναι οι κανονισμοί, ούτε η προβλεπόμενη από το «εκκλησιαστικό σύνταγμα» διαδικασία, μέσα από την οποία εκλέγεται ο αρχιεπίσκοπος. Το πρόβλημα έγκειται κυρίως την ερμηνεία και στην αντίληψη της πραγματικότητας από τον εκάστοτε αρχιεπίσκοπο. Για παράδειγμα, θυμάμαι κάτι χαρακτηριστικό που μου είχε πει σε μια συνέντευξη μας ο αποβιώσαντας, μια περίοδο που η κόντρα του με τον τότε Δημήτρη Χριστόφια ήταν στα φόρτε της: «Αυτά είναι τα αγαθά της δηµοκρατίας. Ο καθένας µπορεί να λέει την άποψή του. Και δεν υπάρχει λόγος να µας πειράζει. Εµένα προσωπικά, δεν µε πειράζει όταν κάνει δηλώσεις ο πρόεδρος της ∆ηµοκρατίας. Άκουσα και χειρότερα από αυτό που αναφέρατε. Είπε σε οµιλία του ότι εξελέγηκα µε 9% και δεν δικαιούµαι να αποφαίνοµαι για τα εθνικά θέµατα. Εννοείται ότι γέλασα όταν τον άκουσα, γιατί γνωρίζει πως αν δεν πάρεις 51% δεν εκλέγεσαι. Κι εγώ εκλέχτηκα µε 56%. Εκείνος εξελέγη µε µικρότερο ποσοστό από το δικό µου…». Καταλαβαινόμαστε;
*
Παρεμπιπτόντως, κάπως αργά θυμήθηκε τη λαϊκή βούληση ο Λεμεσού Αθανάσιος και οι συν αυτώ. Όταν το 2006 έκανε αλλαξοκωλιές (ήμαρτον, Θεέ μου) με τον Πάφου Χρυσόστομο, προκειμένου με πετάξουν απ’ έξω τον εξίσου λαοφιλή, Κύκκου Νικηφόρο, δίνοντας προβάδισμα στο αουτσάιντερ και συμβάλλοντας σε μια εκλογική παρωδία, δεν σκεφτόταν τη βούληση του λαού. Από τας γραφάς μπορεί να μην είναι, σοφή όμως η παροιμία: όπως στρώνεις, κοιμάσαι.
*
Μια φορά, πάντως, εάν ο νέος αρχιεπίσκοπος βάλει φρένο στον τσαρλατανισμό με τις παντόφλες και τις άγιες σιαγόνες, εγώ δεσμεύομαι να κάνω (για λίγο) τα στραβά μάτια σ’ όσα άλλα, στην περίπτωσή του, αναδύουν κακοσμία.
*
Ο Αβέρωφ Νεοφύτου εξακολουθεί να μιλά ωσάν να είναι δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ και δυσκολεύομαι ομολογουμένως, να φανταστώ πως η τακτική αυτή φέρνει, αντί να διώχνει ψήφους. Σίγουρα πάντως και πέρα από το δραματουργικό της υπόθεσης, πολλά από αυτά που λέει, προκαλούν ναυτία σε φιλελεύθερους και μετριοπαθείς…
*
«Δε μας φτάναν τα αιδοία, ήρθανε κι απ’ την Ινδία» λέει η γνωστή (κάπως τι παρεξηγήσιμη) φράση, αλλά αυτό μου θύμισε η ανακοίνωση «45 κατασκευαστές πλυντηρίων…», εμ, «δέκα νυν και πρώην Υπουργοί Εξωτερικών, στηρίζουν…». Εν ολίγοις, δεν μας φτάνει η γελοιότητα των διαπιστευτηρίων -απαξάπαντος- στη μαμά πατρίδα, τώρα έχουμε και τους… εκ της αλλοδαπής. Πώς το είχε πει ο μακαρίτης; Ω ναι! «Είναι αρχηγοί κρατών και ξένοι ηγέτες που δεν μπορούν να φανταστούν την Κύπρο χωρίς εμένα πρόεδρο».
*
Τι ‘χες Γιάννη, τι είχα πάντα; Βρίσκω ολίγον τι παιδαριώδη τον τρόπο που ο Νίκος Χριστοδουλίδης υπεκφεύγει κάποιων ερωτήσεων ή διαστρεβλώνει ένα γεγονός, κάνοντας το μαύρο άσπρο, ενώ μια πιο ντόμπρα εξήγηση θα ήταν αρκούντως ικανοποιητική. Στο διακαναλικό ντιμπέιτ, όταν η Αιμιλία Κενεβέζου του ζήτησε να της πει ένα δυο παραδείγματα διαφθοράς, υπέπεσε στην πατάτα της… εγγραφής του παιδιού σε άλλη ενορία! Το να επιμένει, προσκεκλημένος της Κάτιας Σάββα ότι η ερώτηση της Κενεβέζου ήταν «πείτε μου ένα μικρό παράδειγμα κι ένα μεγάλο….», τον υποτιμά. Και εμάς.
*
Απορία: Ο Χριστόδουλος Πρωτοπαπάς με την Τσελεστίνα Ντε Πέτρο, τι διαφορές έχει;
*
Καλή χρονιά να έχουμε.
Ελεύθερα, 1.1.2023.
