Έπαιρναν 2,60, τα οποία έγιναν σταδιακά 2,26. Από αυτά δίνουν το 30% σε κάποιον μεσάζοντα και το 11% στο κράτος για ΓεΣΥ και Κοινωνικές Ασφαλίσεις (από τις οποίες, αν οι χώρες τους δεν έχουν διακρατικές συμφωνίες με την Κύπρο, ενδεχομένως να μην επωφεληθούν ποτέ). Με τα υπόλοιπα σεντ που τους απομένουν θα πρέπει να φροντίσουν για τον εξοπλισμό εργασίας και τα καύσιμα. Κι επειδή δεν έχουν πολλά να χάσουν, κατέβηκαν σε απεργία. Τι να χάσουν; Τέτοιες απολαβές τις βρίσκεις όπου νάναι: Στις φάρμες, στους φούρνους, στα σφαγεία, ξεχορτίζεις κήπους, κλαδεύεις, μπογιατίζεις… γενικά κάνεις ότι δεν κάνουν οι ντόπιοι.
Τους είδανε κι οι αστυνομικοί στο πεζοδρόμιο έξω από τα υποστατικά της εταιρείας την οποία εξυπηρετούν μέσω μεσάζοντα, και τους φώναξαν με όσο πιο βάρβαρο τρόπο γίνεται (αν και μάλλον μπορούν και χειρότερα): «Έσιεις περμίσιον ρε;». Οι πεινασμένοι όμως δεν χρειάζονται permission για να απεργήσουν ούτε και για να επαναστατήσουν. Όταν οι εργάτες ξεσηκώθηκαν στο Σικάγο το 1886 διεκδικώντας οκτάωρο και καλύτερες συνθήκες εργασίας μάλλον δεν ζήτησαν την άδεια κανενός. Είχαν όμως την κατανόηση και τη συμπαράσταση της κοινωνίας. Στη δική μας κοινωνία, στις δικές μας μέρες, οι απεργοί ντελιβεράδες δεν είναι παρά αναλώσιμοι πρόσκαιροι εργάτες. Στρατιές πεινασμένων μεταναστών είναι έτοιμοι να πάρουν τη θέση τους, ενώ η κυπριακή κοινωνία δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τον καφέ στα πόδια της και χωρίς πολλούς προβληματισμούς για πώς και γιατί. Οι δε αρμόδιες Αρχές, μόλις τώρα πληροφορήθηκαν τους όρους εργασίας των ντελιβεράδων και θα τους εξετάσουν.
Στην Ελλάδα, όπου –παρ’ όλα τα κακά– τα αντανακλαστικά των πολιτών λειτουργούν καλύτερα απέναντι στην αδικία, όταν οι διανομείς (που είναι διανομείς εκεί κι όχι ντελιβεράδες) κατέβηκαν σε απεργία φωνάζοντας «Δεν θα αλλάξουμε επάγγελμα, θα αλλάξουμε το επάγγελμα», ο κόσμος σταμάτησε να παραγγέλνει από την πλατφόρμα η οποία με τη σειρά της αναγκάστηκε να ικανοποιήσει πολλά από τα αιτήματα των εργαζομένων.
Στην Ισπανία δε, εδώ και δύο χρόνια τα δικαιώματα των εργαζομένων στη βιομηχανία διανομής, κατοχυρώθηκαν διά νόμου. Οι διαδυκτιακές πλατφόρμες για τις οποίες εργάζονται έχουν υποχρεώσεις απέναντι στους εργαζόμενους που έπαψαν να αντιμετωπίζονται ως ελεύθεροι επαγγελματίες. Πρόσφατη, μάλιστα, απόφαση Δικαστηρίου ανάγκασε την Uber να αποζημιώσει 4.400 διανομείς που είχε απολύσει το 2021.
Στην Κύπρο, οι συντεχνίες συνεχίζουν να πίνουν τον καφέ τους αμέριμνοι. Οι απεργούντες δεν είναι μέλη τους, δεν πληρώνουν –ανάμεσα στ’ άλλα– εισφορά σε συντεχνία. Κι ούτε αποτελούν προμήνυμα του τι έπεται στη νέα τάξη πραγμάτων.
