Ο Μάριος Ηλιάδης έκοψε πρώτος το νήμα της προεκλογικής περιόδου, γεμίζοντας τους δρόμους με αφίσες. Και σε αντίθεση με τον Αβέρωφ Νεοφύτου, του οποίου το πρόσωπο δεν βλέπουμε σε καμία αφίσα, ο Ηλιάδης πρόταξε το πρόσωπο του το οποίο έγινε τόσο γνώριμο με τα κόκκινα γυαλιά. Αφού διένυσε όμως μια μακρά πορεία (και αφού σίγουρα ξόδεψε μια μικρή περιουσία) λίγες μόνο βδομάδες πριν το στήσιμο των καλπών, εγκαταλείπει την προσπάθεια έχοντας πλέον καταλάβει αυτό που οι πάντες γνώριζαν από την αρχή: Η υποψηφιότητα του δεν είχε καμία ελπίδα. Όχι γιατί είναι χειρότερος από τα φαβορί. Τουναντίον. Κι ούτε γιατί είναι 78 χρόνων. Στο κάτω – κάτω τόσο ήταν και ο Μπάιντεν όταν διεκδικούσε την προεδρία.
Η περίπτωση του Μάριου Ηλιάδη δεν είναι ίδια με αυτή του Χριστόδουλου Πρωτοπαπά, ο οποίος, επίσης, αποχώρησε επιρρίπτοντας την ευθύνη στους πολίτες της Κύπρου που «δεν είναι ακόμα έτοιμοι να δεχτούν μια υποψηφιότητα με τα δικά του χαρακτηριστικά». Στην ουσία όμως κι ο Ηλιάδης το ίδιο λέει, στο πλαίσιο μια γενικότερης ανάλυσης: «Δυστυχώς, αποδεικνύεται γι’ άλλη μία φορά, ότι μία μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών παραμένει προσκολλημένη σε κομματικές λογικές και μία άλλη, δυστυχώς ακόμη μεγαλύτερη, γύρισε για τα καλά την πλάτη της στην πολιτική και επιλέγει την αδιαφορία και την αποχή απ’ τα κοινά».
Είναι σχεδόν ρομαντικό να αναμένει κανείς πως θα εμφανιστεί ξαφνικά στη δημόσια ζωή, στο πλαίσιο μιας προεκλογικής εκστρατείας και θα καταφέρει να εμπνεύσει το μεγάλο πια ποσοστό όσων έχουν γυρίσει την πλάτη στις εκλογικές διαδικασίες. Θα ήταν ευχής έργο να μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο αφού το μεγαλύτερο πια κόμμα είναι αυτών που δεν ψηφίζουν. Κι έτσι το παιχνίδι συνεχίζει να παίζεται ανάμεσα στα κόμματα, τα οποία βολεύονται να μην αντιλαμβάνονται τα μηνύματα.
Ακόμα και σήμερα, με τον πλουραλισμό που παρατηρείται στις επιλογές των παραδοσιακών ψηφοφόρων των κομμάτων, δεν υπάρχει χώρος για έναν ανεξάρτητο υποψήφιο που θα εμφανιστεί από το πουθενά, όσες καλές προθέσεις και να έχει, όσα προσόντα και να διαθέτει. Γι’ αυτό, αν δεν είναι αφελής η προσπάθεια Ηλιάδη, όπως την περιγράφει ο ίδιος στο αποχαιρετιστήριο μήνυμα του, είναι άξια συγχαρητηρίων. Το να έχεις φτάσει στα 78 και να πιστεύεις ακόμα πως μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο ή τουλάχιστον τον τρόπο συμπεριφοράς, είναι πραγματικά συγκινητικό. Χρειάζεται, ωστόσο, συνεχής παρέμβαση και συνεχής ρήξη με το κατεστημένο για να καταφέρει κάποιος να πείσει πως μπορεί να επιφέρει την αλλαγή (και εάν τα καταφέρει).
