Επισυνημμένα βλέπετε τον χαιρετισμό και το όραμα του απερχόμενου Υπουργού του λεγόμενου ΥΠΠΑΝ (Ο πολιτισμός έχει προ πολλού αποχωρήσει, τόσο από την ονομασία, όσο και από την ουσία). Διαβάζοντας ένας κριτικά σκεπτόμενος πολίτης – από όσους έχουμε καταφέρει να γίνουμε τέτοιοι – προσεκτικά τα κείμενα, οφείλει να αναρωτηθεί ποιος από τους διακηρυγμένους στόχους έχει πράγματι υλοποιηθεί ή βρίσκεται στη σωστή πορεία για κάτι τέτοιο.
“Το ΥΠΠΑΝ έχει θέσει ως αποστολή του τη συνεχή αναβάθμιση της παρεχόμενης εκπαίδευσης για διασφάλιση ίσων ευκαιριών μάθησης σε όλους τους εκπαιδευόμενους, μέσω της εφαρμογής εκπαιδευτικής πολιτικής που να διέπεται από τις αξίες της ισότητας, της συμμετοχικότητας, της δημιουργικότητας και της καινοτομίας, με στόχο τη διά βίου ισορροπημένη και ολόπλευρη ανάπτυξη, με την παράλληλη ενίσχυση του πολιτισμού, τη στήριξη της πολιτιστικής δημιουργίας και του αθλητισμού και την ενδυνάμωση της νεολαίας”.
Μήπως η συνεχώς αυξανόμενη ύλη και η εισαγωγή διπλών εξετάσεων έχουν βελτιώσει την ποιότητα της παρεχόμενης διδασκαλίας;
Μήπως η διαρκής πίεση που ασκείται σε μαθητές και εκπαιδευτικούς, που οδηγεί σε εξαναγκασμό φροντιστηρίων όσων έχουν να πληρώσουν γι αυτά και η άνευ όρων προαγωγή σε τάξεις για τους υπολοίπους κι ας μένουν με σοβαρές ελλείψεις, προάγουν την ισότητα, τη δημιουργικότητα και την καινοτομία;
Αναρωτιέμαι, μήπως η ισοπέδωση των παιδιών με ειδικές μαθησιακές ανάγκες, εξαναγκάζοντάς τα να κάνουν ό,τι και τα υπόλοιπα παιδιά και καταρρακώνοντάς την αυτοεκτίμησή τους, σημαίνει διαφοροποίηση και προάγει την ισότητα.
Μήπως η διαρκής εκπαιδευτική πίεση προάγει την πολύπλευρη και ισορροπημένη ανάπτυξη των παιδιών, που δεν έχουν πλέον χρόνο για να καλλιεργήσουν τα ενδιαφέροντά τους, τις φιλίες και την ψυχοκοινωνική τους ανάπτυξη;
Μήπως ανάπτυξη του παιδιού σημαίνει εξέλιξή του σε μηχανή αποστήθισης και παραγωγής ψυχοφθόρου στρες;
Τα ερωτήματα επεκτείνονται αναπόφευκτα και στους εκπαιδευτικούς και στους γονείς:
Μήπως προκαλώντας τους αφόρητη πίεση τους βοηθάμε να γίνονται καλύτεροι στη δουλειά τους, ή μήπως το στρες οδηγεί και αυτούς σε κατάρρευση και / ή αδιαφορία ή και επιθετικότητα ακόμα προς τα παιδιά;
Μήπως η άρνηση του Υπουργού να ακούσει γονείς και εκπαιδευτικούς προάγει τη διακηρυγμένη συμμετοχικότητα;
‘H μήπως ο συνεχιζόμενος χουλιγκανισμός στα γήπεδα δεν είναι ενδεικτικός μόνο της αποτυχούς παρέμβασης στον χώρο του αθλητισμού αλλά και στους υπόλοιπους τομείς παιδείας και πολιτισμού;
Η απουσία παιδαγωγικού οράματος και κατανόησης της παιδείας ως πυλώνα ανάπτυξης της κοινωνίας, καθώς και η πλήρης απουσία κατανόησης της ψυχοσύνθεσης του παιδιού έχουν οδηγήσει πολλούς μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς σε όρια κατάρρευσης. Όσους τουλάχιστο ενδιαφέρονται και προσπαθούν. Διότι για τους υπόλοιπους ο υπουργός βρήκε τη λύση: κανείς δε θα μένει πλέον απροβίβαστος, άρα ας μην παραπονιέται. Σημασία έχει λοιπόν απλά να πάρουν τελικά ένα απολυτήριο τα παιδιά, κι ας μη μάθουν τίποτα; Κι ας καταρρακωθεί η ψυχολογία τους και οι σχέσεις τους;
Αν όλα αυτά συνιστούν το όραμα του Υπουργείου Παιδείας μας, τότε δικαίως προτείνω τη μετονομασία του σε ΥΠΠΑΧΣ: Υπουργείο Παραπαιδείας, Χουλιγκανισμού και Σαδισμού. Αφού έχει αποτύχει στα υπόλοιπα, ας επιτύχει τουλάχιστο σε μια ηθική αρχή: την ειλικρίνεια!
*Εγγεγραμμένη Συμβουλευτική Ψυχολόγος
