Γιάννης Μεϊμάρογλου (εκδότης του ηλεκτρονικού περιοδικού metarithmisi.gr, αρθρογράφος στο athensvoice.grκαι συγγραφέας). Του ζήτησα να μας πει (στην εκπομπή μου Καθρέφτης, στο Πρώτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, ΕΡΑ), μια σκέψη του για τη χρονιά που έφυγε. Και έγραψε αυτόν το «Πικρό Αποχαιρετισμό», που νομίζω ότι τα λέει όλα:
«Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι μετά τη σκληρή οικονομική κρίση και την ύπουλη πανδημία θα ακολουθούσε μια χρονιά που θα άφηνε τόσο επώδυνα σημάδια στον κόσμο και τη χώρα μας.
»Η εικόνα του εικονιζόμενου χριστουγεννιάτικου δένδρου που φωταγώγησαν με γεννήτριες οι παγωμένοι πολίτες στην κεντρική πλατεία του Κιέβου θα μείνει για χρόνια χαραγμένη στο μυαλό μας. Ο διά βίου Ρώσος μονάρχης φρόντισε βλέπεις να καταστρέψει τις υποδομές που θα μπορούσε να εξασφαλίσουν τη στοιχειώδη ζεστασιά στους κατοίκους της πρωτεύουσας και όλης της Ουκρανίας. Ήταν ίσως η τιμωρία τους που δεν τον άφησαν να εξαλείψει τη χώρα τους από τον χάρτη. Ο εκβιασμός του ήταν ωμός: Ή στη Σοβιετική Ένωση ή πουθενά. Δεν σεβάστηκε ούτε την Άγια νύχτα. Ά, παραλίγο να το ξεχάσουμε. Βομβαρδίζει με το παλιό ημερολόγιο…
»Κι είναι και η άλλη εικόνα, από τις Βρυξέλλες. Αυτή με τη βαλίτσα που μπαίνει στο ξενοδοχείο στα χέρια μιας υπουργικής κελεμπίας και βγαίνει με το θράσος της ευρωβουλευτικής ασυλίας. Την ώρα που οι Ευρωπαίοι πολίτες αγωνιούν για κοινές αποφάσεις που θα καθορίσουν το μέλλον τους, κάποιοι επέλεξαν να υποθηκεύσουν το μέλλον αυτό στους πολύπλοκους διαδρόμους της απληστίας και της διαφθοράς. Τα αστέρια της ευρωπαϊκής σημαίας ντράπηκαν να φωτίσουν τις γιορτινές μέρες.
»Το “άστρο της Βηθλεέμ” δεν έδειξε φέτος τον δρόμο για την “Κιβωτό του Κόσμου”. Ήταν τόσο σοκαριστικές οι αποκαλύψεις για ένα ίδρυμα που αντί για κιβωτός αγάπης, στοργής και φροντίδας για “τα παιδιά ενός άλλου Θεού”», είχε μετατραπεί σε κιβωτό αυταρχικών και βάναυσων συμπεριφορών και ταυτόχρονα σε πηγή παράνομου πλουτισμού αγίων τάχα ανθρώπων.
»Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά ήρθαν και τα αποτρόπαια μαντάτα για τη χειρότερη μορφή βίας. Της βίας πάνω σε παιδιά από τα ίδια τα παιδιά. Της βίας που δεν μπορεί να συλλάβει και η πιο νοσηρή φαντασία. “Σαν πολύ δεν τεμπέλιασες σήμερα;”. Μόλις άκουγα αυτή τη φράση, καταλάβαινα ότι θα άρχιζαν πάλι. Τα λόγια ενός 15χρονου που πέφτουν σαν δυνατές σφυριές στο σώμα της Πολιτείας, του σχολείου, της οικογένειας, της υποκριτικής κοινωνίας μας.
»Τον πόλεμο, τη διαφθορά, τη βία θα τα βρούμε και την καινούργια χρονιά μπροστά μας. Ας μην ευχόμαστε στα λόγια να είναι καλύτερη. Από εμάς κι από τις πράξεις μας, από την ανθρωπιά μας εξαρτάται!».
Κάποτε, η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, 97, η σπουδαία Ελληνίδα βυζαντινολόγος – ιστορικός, είπε ότι περάσαμε από τα τσαρούχια στα Tod’s και πολλοί Ελληναράδες θύμωσαν μαζί της τότε. «Είναι όμως μια ατάκα που αν την αναλύσεις έχει αλήθεια», πρόσθεσε μερικά χρόνια μετά. «Με φοβίζει περισσότερο απ’ όλα ότι ο Έλληνας δεν έχει όραμα», πρόσθεσε. Και αμέσως το μυαλό μου πήγε και αλλού, όπου και εκεί υπάρχει η αντίστοιχη φράση ότι «που τον γάρο, περάσαμε στην Πόρσε».
Η μικρασιατικής καταγωγής κα Αρβελέρ, υπήρξε η πρώτη γυναίκα Τμήματος Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης το 1967 και η πρώτη γυναίκα πρύτανης του ίδιου πανεπιστήμιου στην 700 χρόνων ιστορία του. Ακόμη, είναι Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως της UNICEF.
