Ο χρόνος κυλά αντίστροφα για τις εκλογές της 5ης Φεβρουαρίου και τα πράγματα παίρνουν το δρόμο τους. «Είκοσι και απόψε» όπως θα λέγαμε στο στρατό όταν μετρούσαμε τις μέρες για να απολυθούμε και να δεχθούμε την ευχή «καλός πολίτης». Ήμουν φαντάρος στις εκλογές του ᾽88 και θυμάμαι το βράδυ του πρώτου γύρου, όταν ο δεξιών φρονημάτων αξιωματικός βιάστηκε να κατεβάσει επιδεικτικά τη φωτογραφία του Προέδρου Κυπριανού από τον τοίχο του «Καψιμί». Ήταν, βλέπετε, οι εποχές της πόλωσης και της ανάγκης αρκετών ανθρώπων να εκδηλώνουν με ακραίες ενέργειες τις πεποιθήσεις τους, τα απωθημένα τους, ίσως και τα συμπλέγματά τους.
«Επιτέλους» φώναξε αλλά μια εβδομάδα αργότερα η κάλπη επιβεβαίωσε τη φράση ότι «γελά καλύτερα όποιος γελά τελευταίος». Στον τοίχο του στρατοπέδου δεν αναρτήθηκε η φωτογραφία του Γλαύκου Κληρίδη, που την είχε σαν εικόνισμα ο φωνακλάς αξιωματικός. Για την ακρίβεια δεν αναρτήθηκε καμιά προεδρική φωτογραφία δίπλα από το πορτραίτο του Μακαρίου, γιατί ο Γιώργος Βασιλείου τερμάτισε αυτή την τριτοκοσμική παράδοση, που ήθελε τις φωτογραφίες του εκάστοτε Προέδρου να κοσμούν τα κυβερνητικά γραφεία, μαζί με το βυζαντινό πορτραίτο του πρώτου Προέδρου της Δημοκρατίας και Αρχιεπισκόπου. Ήταν από τις πρώτες αποφάσεις που πήρε ο Βασιλείου για να τερματίσει την προσωπολατρία, αλλά δεν είμαι βέβαιος ότι την έχουμε ξεπεράσει. Κάθε άλλο, όμως αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα. Δυστυχώς σε κάποια θέματα δεν κάναμε την πρόοδο που θα έπρεπε. Μια δεύτερη καινοτομία του Προέδρου Βασιλείου ήταν η ελεύθερη διανομή όλων των εφημερίδων στα στρατόπεδα, κάτι το οποίο μέχρι τότε ήταν απαγορευμένο.
Ήταν μια προεκλογική υπόσχεση την οποία υλοποίησε αμέσως και μας έκανε λίγο πιο κανονικούς ανθρώπους, αφού επιτέλους σταματήσαμε να κρυβόμαστε στις τουαλέτες του στρατοπέδου για να διαβάζουμε εφημερίδα. Τα χρόνια πέρασαν και τίποτε πια δεν είναι το ίδιο. Ακόμη και ο συναγερμικός αξιωματικός αργότερα έγινε φαν του Βασιλείου, όχι ότι τον ψήφισε ποτέ αλλά είχε να λέει ότι «ήταν ο άνθρωπος που μας έβαλε στην Ευρώπη» προσθέτοντας την υποσημείωση, «μαζί με τον Κληρίδη ασφαλώς». Αυτά ως μια βουτιά στο παρελθόν, που κάνει καλό στο μνημονικό μας αλλά περισσότερο μας βοηθά να διδασκόμαστε από τα λάθη μας (και τα πάθη μας) για να προχωρούμε μπροστά, μακριά από συμπεριφορές που δεν έχουν καμία σχέση με το σήμερα. Αν κρίνω πἀντως από τις αναρτήσεις στα social media, υπάρχουν άνθρωποι που εξακολουθούν να ζουν και να αναπνέουν για την πόλωση, με συμπεριφορές κερκίδας και λογικές όχλου.
Η φανατίνη συνεχίζει να είναι εξίσου επικίνδυνη όσο η ηρωίνη, με τη διαφορά ότι δεν είναι απαγορευμένη. Κάθε άλλο, διανέμεται ελεύθερα και σε μεγάλες ποσότητες, από διακινητές που κυκλοφορούν μεταξύ αριστεράς, δεξιάς και κέντρου. Ασφαλώς όλα αυτά μπορούν να γίνουν κατανοητά κατά την περίοδο μιας προεκλογικής καμπάνιας αλλά, όπως και να το κάνουμε, oι εποχές που χωρίζαμε τους ανθρώπους σε δικούς μας και σε άλλους ανήκουν στο παρελθόν. Κι αν η αποκαθήλωση της φωτογραφίας από τον τοίχο του στρατοπέδου πριν από τριάντα πέντε χρόνια έχει και μια νότα νοσταλγίας, τι να πούμε για τις σύγχρονες εκστρατείες αποθέωσης ή και αποδόμησης στον θαυμαστό κόσμο των social media;
«Είκοσι και απόψε» λέει το ημερολόγιο, για άλλη μια εκλογική αναμέτρηση, που όσο κι αν πέρασαν τα χρόνια, κουβαλά λέξεις και συνθήματα που γυροφέρνουν ανάμεσα στο χθες, το σήμερα και το αύριο: Από την αλλαγή και την αξιοκρατία, μέχρι την ικανή ηγεσία, την Κύπρο που μας αξίζει, τη λύση και την επανένωση, την ασφάλεια, την σιγουριά και πολλά άλλα, αμέτρητα συνθήματα και υποσχέσεις πηγαινοέρχονται σαν ρεφρέν από το παρελθόν, με φόντο σημαίες, κασκόλ, πλακάτ και αφίσες, που σχηματίζουν ένα μωσαϊκό εικόνων από εκλογικές αναμετρήσεις με δεκάδες πρωταγωνιστές και κομπάρσους: Την πρόταξη του Σπύρου, την αλλαγή του Βασιλείου, την πεζίνα του Γαλανού, τον Κληρίδη και τους S300 που δεν ήρθαν ποτέ, τον Τάσσο της Διζωνικής με το σωστό περιεχόμενο, τη δίκαιη κοινωνία του Χριστόφια, το δεσμεύομαι του Αναστασιάδη και πολλά άλλα…
