«Κάμε μια σπουδή να μπεις στην κυβέρνηση», ήταν η ευχή των περισσότερων γονιών όταν «ξεπούλιαζε» η γενιά μου. Δεν ξέρω σε ποιο βαθμό ισχύει αυτό ακόμη, αλλά οι δικοί μου γονείς δεν ανήκαν στην πιο πάνω κατηγορία, ήταν του «Κάμε ό,τι νιώθεις».
Ευτυχώς ή δυστυχώς, ένιωσα άλλα πράγματα τότε που δεν είχαν σχέση με το Δημόσιο, το οποίο, ως νέος, απεχθανόμουν, δεν ήθελα τα όνειρά μου να εξαντλούνται πίσω από ένα αποικιοκρατικό solid wood γραφείο με μια σφραγίδα στο χέρι. Στην πέμπτη όμως δεκαετία της ζωής μου, αναθεωρώ.
Με σύζυγο άνεργη και δύο παιδιά που θέλουν τα έξτρα τους, πρώτον για να αντεπεξέλθουν στο πανάθλιο, γερασμένο και εξετασιοκεντρικό σύστημα παιδείας μας και, δεύτερον για να μάθουν πράγματα που πιθανό να τους χρησιμεύσουν περισσότερο στη ζωή παρά, ας πούμε, συγκεκριμένο κεφάλαιο της Βιολογίας που μιλά για «Αποχή από τη σεξουαλική δραστηριότητα προ του γάμου» ως μέσο αντισύλληψης. Σε ποιο αιώνα ζούμε; Φυσικά και τα παιδιά μου θα κάνουν σεξ πριν το γάμο, οτιδήποτε άλλο θα μου προκαλούσε άβολα ερωτηματικά. Αλλά η Βιολογία δεν είναι το θέμα μου.
Το θέμα μου είναι γιατί δεν είχα τη διορατικότητα να γίνω κι εγώ δημόσιος υπάλληλος, αφού σήμερα θα απολάμβανα προνόμια που ούτε με κιάλια βλέπω τώρα. Πρώτη παρένθεση: Δεν έχω τίποτα εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων, καλώς κάνουν ό,τι κάνουν και καλώς παίρνουν, αφού το δικαιούνται, ό,τι παίρνουν. Με τέτοια συντεχνία κι εγώ ανεβάζω και κατεβάζω κυβερνήσεις. Όχι. Με το σύστημα τα έχω. Δεύτερη παρένθεση: Το απόφθεγμα «δεν μετανιώνω για τίποτα που έκανα στη ζωή μου αλλιώς δεν θα ήμουν αυτός που είμαι σήμερα», είναι η μεγαλύτερη παπαριά του self-help culture που πουλούν βερεσέ οι γκουρού αυτοβοήθειας, αλλά μη χαλάσω το πάρτι. Πάμε στο ζουμί.
Διαβάζω: «Μετά την πλήρη απαλλαγή των μισθών χιλιάδων εργαζομένων της κρατικής μηχανής από τις μνημονιακές αποκοπές, από την 1η του χρόνου άρχισε και η σταδιακή επαναφορά 26 επιδομάτων». Εκτός από τους εργαζόμενους στο Δημόσιο, ο μόνος άλλος που επωφελήθηκε από τα άνωθεν είναι ο Φόρος, όπως δείχνουν οι αριθμοί. Αν μέρος του φόρου επιστρέφεται στην κοινωνία υπό διάφορες μορφές, τότε γιατί υποφέρει τόσος πολύς κόσμος; Και η (εντελώς τυχαία) άσχετη πληροφορία της ημέρας: Επεστράφη φόρος στην Εκκλησία, η οποία απαλλάχθηκε από τον ΦΠΑ για την ανέγερση και συντήρηση ναών και ακινήτων (κρατάτε το αυτό για άλλη φορά).
Παρεμπιπτόντως, αντιλαμβάνομαι γιατί κάποια επιδόματα να επιστραφούν. Όμως επιτρέψτε μου να έχω κάποιες (πραγματικές) απορίες για ορισμένα. Για παράδειγμα, τι στο καλό είναι: Επίδομα φιλοξενίας, Επίδομα τηλεφώνου, Επίδομα απουσίας εκτός έδρας, Επίδομα επιφυλακής. Επειδή ξέρω πολλούς από μας στον ιδιωτικό τομέα που αν αυτά είναι ό,τι υποψιάζομαι πως είναι, τα κάνουν όλα αυτά, αλλά επιδόματα γιοκ. Επίσης, και στον ιδιωτικό τομέα κόπηκαν οι μισθοί, και δυο και τρεις φορές, αλλά επαναφορά γιοκ, στις πλείστες περιπτώσεις καθηλώθηκε στο… 2013, αν όχι πιο πίσω. Διαβάζω: «14 χιλ. πλεονασμοί σε 5 χρόνια». Στον ιδιωτικό τομέα, μιλούμε πάντα. Η λέξη ανασφάλεια λέει τίποτα σε κανέναν; Η αδικία; Και σας παρακαλώ, δημόσιοι υπάλληλοι, μη μου στέλνετε κατάρες κάθε φορά που γράφω για την κρατική υπηρεσία, φτάνει με τα «αν είχε η αζούλα πούζα!», μεγάλα παιδιά είμαστε. Εξάλλου, επαναλαμβάνω, δεν θα έρθετε να ανατρέψετε δεδομένα που είναι υπέρ σας, απόλυτα λογικό.
Υπάρχει και μια άλλη παράμετρος. Προεκλογικά, οι κυβερνήσεις στρώνουν κόκκινο χαλί στον δημόσιο τομέα. Ξεκινά ένα παιχνίδι πάρε – δώσε που καταλήγει σε win – win για όλες τις πλευρές. Εκτός από τον ιδιωτικό τομέα. Εμείς είμαστε παιδιά κατώτερου Θεού; Θα πάρουμε ΑΤΑ δεν θα πάρουμε; Εδώ εξαντλείται το ζήτημα, που ούτε κι εδώ θα βγούμε από πάνω. Γιατί στον διάολο να πάω πίσω από μια κουρτίνα, να βάλω «τικ» σ’ έναν υποψήφιο πρόεδρο, ο οποίος σε πέντε χρόνια θα έρθει ξανά να με αγνοήσει για να ικανοποιήσει πάλι κάποιους άλλους; Προφανώς τους ίδιους.
Αν ο επόμενος ΠτΔ έχει κότσια, θα κάνει μια μεταρρύθμιση για τους πάντες και τα πάντα σ’ αυτόν τον τόπο. Θα χαλάσει το μαγαζί για να το ξαναχτίσει με νέους όρους, πιο σύγχρονους, πιο δίκαιους (το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;). Αλλιώς θα μετράει λίρες μέσα στα καμένα. Αν δεν είναι αυτός, θα είναι ο επόμενος ή ο επόμενος του επόμενου και πάει κλαίγοντας.
Αλλά κι εγώ… ας πρόσεχα.
Ελεύθερα, 22.1.2023
