Είμαστε μάρτυρες της χειρότερης διαφθοράς που υπήρξε ποτέ στην ιστορία της Κύπρου. Από πάνω έως κάτω. Έγινε συνείδηση στους διεφθαρμένους ότι μπορεί να κάμουν οτιδήποτε για το συμφέρον τους χωρίς έλεγχο και χωρίς τιμωρία. Απέκτησαν απόλυτη ελευθερία να παραμερίζουν νόμους, διαδικασίες,και θεσμούς, και με διάφορες διεφθαρμένες επινοήσεις τους κατακλέβουν και κατακρεουργούν το κράτος και τους συμπολίτες τους χωρίς να λογοδοτούν σε κανένα. Αν τους ερωτήσεις ξέρεις τι σημαίνει διαφθορά, θα σου απαντήσουν είναι κάτι που καθιερώθηκε και από το ίδιο το κράτος για να ωφελούνται αξιωματούχοι και άλλα άτομα παράνομα, ανήθικα και ασυνείδητα. Αυτό θυμίζει το ρητό του Ισοκράτη «Το της πόλεως όλης ήθος, ομοιούται τοις άρχουσιν».
Το φαινόμενο της διαφθοράς το βρίσκουμε τόσο στα ανώτατα στρώματα της Πολιτείας όσο και στην καθημερινή ζωή όλων των πολιτών σε κάποιο βαθμό δε και σε αυτή τη Δικαιοσύνη. Όλοι είναι εναντίον και καταδικάζουν τα μέσα της διαφθοράς και τους υπεύθυνους γι’ αυτά. Ενώ τους καταδικάζουν με λόγια και αυτοί οι υποψήφιοι πρόεδροι επιμένουν ότι θα τερματίσουν το πρόβλημα αυτό με αόριστα μέτρα. Δεν μας ανάφεραν κανένα δραστικό μέτρο για να εξαφανιστεί το μίασμα αυτό που ξεπέρασε κάθε παρανομία και κάθε ηθική αρχή. Εάν υπάρχουν άνθρωποι που εννοούν πράγματι να πατάξουν τη διαφθορά τους προτείνω να πάρουν τα εξής μέτρα:
(α) να συμπληρωθεί ο υφιστάμενος νόμος περί πρόληψης διαφθοράς με τη θέσπιση της εξής πρόνοιας: το αδίκημα της «διαφθοράς» να επεκταθεί ως εξής: «οποιαδήποτε ενέργεια ή παράλειψη ή απόπειρα που έχει στόχο την απόκτηση προσωπικού οφέλους, υλικού πλεονεκτήματος, εύνοιας ή άλλου οφέλους χρησιμοποιώντας παράνομα μέσα ή παράνομες διαδικασίες ή ενέργειες».
(β) το αδίκημα της διαφθοράς πρέπει να τιμωρείται με αυστηρότερη φυλάκιση: μέχρι δεκαπέντε ετών ή/και πρόστιμο που δεν θα υπερβαίνει τις €200.000.- ή και στις δύο αυτές ποινές της φυλάκισης και του προστίμου. Η ποινική δίωξη πρέπει να είναι υποχρεωτική και δεν θα αφίεται στην διακριτική ευχέρεια οποιουδήποτε. Πρέπει να δημιουργηθεί ειδική ξεχωριστή διωκτική αρχή. Αυτό δεν αποκλείεται από το Σύνταγμα. Οιαδήποτε τυχόν ασυλία του διωκομένου δεν θα ισχύει. Αν χρειάζεται αλλαγή του Συντάγματος για οποιεσδήποτε περιπτώσεις να γίνει. Το δίκαιο της ανάγκης επέτρεψε σοβαρότερες τροποποιήσεις.
(γ) πρέπει να εγκαθιδρυθεί ειδικό δικαστήριο για το αδίκημα αυτό και να απαρτίζεται από ειδικούς τρεις δικαστές που θα διορίζει η Βουλή και θα είναι δε πρόσωπα αποδεδειγμένης ακεραιότητας
(δ) προκειμένου για αξιωματούχο πρόσωπο το οποίο καταδικάζεται για αυτό το αδίκημα πρέπει αυτή η καταδίκη να συνεπάγεται και απώλεια τους αξιώματος του
(ε) οι διαδικασίες προσφορών για την ανάθεση έργων ή για την απόκτηση οτιδήποτε θα πρέπει να γίνονται δημοσίως και οι προσφοροδότες να πιστοποιούνται από αρμόδια αρχή ως ακέραιοι
(στ) οι ανακριτές/ερευνητές για κάθε περίπτωση διαφθοράς πρέπει να προέρχονται από ένα ειδικό σώμα κάθαρσης της Αστυνομίας όπως συνέβηκε στην Αμερική με τους λεγόμενους «αδιάφθορους» που κατόρθωσαν να φυλακίσουν μεγάλους διεφθαρμένους καρχαρίες
(ζ) οποιεσδήποτε περιπτώσεις διαφθορών των τελευταίων δέκα ετών θα πρέπει να διωχθούν.
Τα πιο πάνω είναι κατά τη γνώμη μου απαραίτητα μέτρα για την πάταξη της διαφθοράς. Όλα τα άλλα που λέγονται αποτελούν αερολογίες, αοριστολογίες και λέγονται απλώς για να καταδείξουν αυτοί που τα λέγουν ότι καταδικάζουν την διαφθορά χωρίς όμως να σημαίνει τίποτε αφού δεν συγκεκριμενοποιούνται και δεν συνοδεύονται από συγκεκριμένα μέτρα όπως τα πιο πάνω.
* Δικηγόρος, πρώην δικαστής του ΕΔΑΔ.
