Δίκαια, εδώ και χρόνια, αναφερόμαστε σε έλλειμμα δημοκρατίας στην ΕΕ. Υπάρχουν όμως πολλές χώρες-μέλη της, και η δικιά μας είναι μία από αυτές, που κουβαλούν χρόνια αυτό το έλλειμμα που λέμε ότι δεν υπάρχει στις Βρυξέλλες. Μιλώ για ουσιαστική δημοκρατία. Όχι τυπική. Αυτό προϋποθέτει: αξιοκρατία αντί της μετριοκρατίας που σε πολλά επίπεδα επικρατεί. Ιδίως στην πολιτική, που λέμε ότι είναι ένας πιστός αντικατοπτρισμός της κοινωνίας, ή αλλιώς, ότι έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν.
Πέρα απ’ όσα συμβαίνουν τώρα, με πρωταγωνίστρια και μια δικιά μας, Ελληνίδα ευρωβουλευτή, η ΕΕ είμαι σίγουρος ότι θα προχωρήσει σε ουσιαστικές αλλαγές, και άμεσα. Δεν είμαι βέβαιος όμως ότι θα κάνουν το ίδιο και τα κράτη μέλη. Για παράδειγμα, στα πρόσωπα που επιλέγουμε (τα κόμματα δηλαδή), για να τα θέσουμε στην κρίση των ψηφοφόρων πολιτών.
Γνωρίζοντας καλύτερα τα «μέσα και τα έξω» στην Ελλάδα απ’ ό,τι στην Κύπρο, ξέρω ότι η επιλογή γίνεται με κριτήρια όχι πάντα αξιοκρατικά. Μπαίνουν στα ψηφοδέλτια πρόσωπα που το κόμμα ή ο αρχηγός δεν θέλει να έχει στα πόδια του. Στείλε τον/την στις Βρυξέλλες, σου λέει. Ή πρόσωπα του χώρου των προβεβλημένων. Ηθοποιοί, τραγουδιστές, δημοσιογράφοι, τηλεπερσόνες γενικά.
Υπάρχουν και εξαιρέσεις, ασφαλώς. Ο Χρήστος Στυλιανίδης πχ ήταν μία από τις λαμπρότερες, και αυτό αποδεικνύεται από το έργο και την καταξίωσή του, τόσο στις Βρυξέλλες (ιδίως για τη δουλειά που έκανε στην αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κλιματικής κρίσης με το Πρόγραμμα RescEU, που είναι δικό του πνευματικό παιδί, όπως και στη μεταφορά αυτής της τεχνογνωσίας και εμπειρίας στον δύσκολο, από πολλές απόψεις, Ελλαδικό χώρο), όπως και ως Υπουργός του πρώτου Υπουργείου Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας που υπάρχει σε όλο τον ευρωπαϊκό χώρο.
Αλλά και από την Ελλάδα πέρασαν από τα κοινοτικά έδρανα σημαντικοί πολιτικοί, όπως η Άννα Διαμαντοπούλου, ο Γιάννης Μαρίνος, και άλλοι. Δυστυχώς, οι ικανοί και άξιοι αποτελούν μειοψηφία! Ευτυχώς, η αλήθεια πάντα βρίσκει τον τρόπο να βγαίνει προς τα έξω, είτε επειδή ακόμα λειτουργούν μερικοί θεσμοί (πχ, αξιοθαύμαστος ο τρόπος που οι βελγικές δικαστικές και αστυνομικές Αρχές λειτούργησαν στην περίπτωση της Καϊλή), είτε επειδή υπάρχουν και μέσα ενημέρωση που στέκονται έξω από τον κύκλο της διαφθοράς και ξεσκεπάζουν με έρευνες και στοιχεία όσους προσπαθούν να τρυπώσουν μέσα σε αυτόν.
Υπάρχει και ένα ακόμα «είτε». Πολύ σημαντικό: είναι ότι πολλές φορές ο διεφθαρμένος θα κάνει ένα λάθος, και θα ξεσκεπαστεί μόνος του!
* Σκέψη της Ημέρας, έτσι για να πάρουμε και μια απαραίτητη πνευματική απόσταση ασφαλείας απ’ όλα αυτά τα «τρέχοντα» όπως τα λέμε (πανάθεμά τα!), αναδημοσιεύω ένα εξαιρετικό κείμενο στο fb από την παιδίατρο/ογκολόγο, και συγγραφέα Βάσω Σίδη, με τίτλο « Αργά περνάει η ώρα – Γρήγορα τα χρόνια»:
«Ο Αϊνστάιν αμφισβήτησε την έννοια του χρόνου. Υπάρχει, δεν υπάρχει; Μήπως πρόκειται για μια ακόμα επινόηση του ανθρώπου για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες του;
Όποια όμως κι άν είναι η έννοια του χρόνου όσο πιο βαθειά προχωράς μέσα του, τόσο αντιλαμβάνεσαι τις διαστάσεις του. Είναι αλήθεια πως είναι ‘’αδυσώπητος’’ πλάστης και χαλαστής, όμως είναι αυτός που θα σε συμφιλιώσει με τον εαυτό σου και θα σε βοηθήσει να συλλέξεις τους καρπούς της ωριμότητας. Η ωριμότητα μαζί με τη γνώση και την εμπειρία, σου δείχνουν το δρόμο για την αληθινή σου ελευθερία.
Όπως κι αν έχει, ο χρόνος είναι η ζωή της ψυχής… γι’ αυτό θα έπρεπε να μετριέται με συναισθήματα. Η ψυχική σου διάθεση είναι αυτή που θα ορίσει όχι τη διάρκεια του χρόνου αλλά των συναισθημάτων σου.
Κι ακόμα, είναι πανδαμάτωρ, είναι ‘’γιατρός’. Αυτός γιάτρεψε και θα συνεχίσει να γιατρεύει τις πληγές σου… Έτσι θα προχωρήσεις.
Χρόνος!! Μια ατέλειωτη διαδοχή στιγμών… Στιγμές στο εδώ και τώρα που δε θα ξανάρθουν. Θα γίνουν μνήμη/ νοσταλγία και θα επιστρέψουν με τα παιγνίδια της σκέψης και του μυαλού».
