Για μια κατάσταση «win-win» που θα υποχρεώσει την Τουρκία να συναινέσει σε λύση του κυπριακού προβλήματος έκανε λόγο ο υποψήφιος για την Προεδρία της Δημοκρατίας, Νίκος Χριστοδουλίδης. Μιλώντας στην εκπομπή «Ελεύθερα και Ωραία» (Κανάλι 6) και στον Γιώργο Παυλίδη, ξεδίπλωσε το όραμά του για την επόμενη μέρα, αν καταφέρει να εκλεγεί Πρόεδρος. Όπως είπε, χρειάζεται να συνδέσουμε το Κυπριακό με τα ευρωτουρκικά, ώστε να καταλάβει η Τουρκία ότι θα έχει οφέλη από μια λύση του Κυπριακού: «Αν δει ότι τα οφέλη που θα προκύψουν για την ίδια μέσα από τη λύση του Κυπριακού, θα διαπραγματευτεί». Επεσήμανε δε ότι την επόμενη μέρα ανάληψης των καθηκόντων του, θα είναι στις Βρυξέλλες, στο Βερολίνο και στο Παρίσι για να ξεκινήσει αυτή την προσπάθεια.

Τα πιο πάνω, θα μπορούσαν να τα πουν –αν δεν τα λένε ήδη– τόσο ο Αβέρωφ Νεοφύτου όσο και ο Ανδρέας Μαυρογιάννης, θα μπορούσαν να τα εντάξουν και στο πρόγραμμά τους. Αποτελούν, άλλωστε, συνηθισμένες θεωρίες των στελεχών του ΔΗΣΥ, του ΑΚΕΛ και του ΔΗΚΟ (και όχι μόνο) των υποψηφίων που υποστηρίζουν και πολλών άλλων «ρεαλιστών» που μεγαλοστομιάζουν με ιδέες που ανακινούνται εδώ και δεκαετίες. Όπως την ίδια τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία και έναν συμβιβασμό που δήθεν θα πείσει την Τουρκία να αφήσει την Κύπρο ήσυχη. Στην πραγματικότητα δε, με τη ΔΔΟ και όλα τα άλλα αναμασήματα, ούτε φεύγει η Τουρκία ούτε επιλύεται το πρόβλημα της κατοχής, αλλά επιμένουν οι υποψήφιοι να παρουσιάζουν τις θεωρίες τους σαν καινούργιες.

Παίρνουν και ύφος χιλίων καρδιναλίων όταν λένε τα γνωστά περί ευρωτουρκικών και πιστεύουν πως δίνουν απαντήσεις διότι δεν τους ρωτά και κανένας δημοσιογράφος αν η σύνδεση του Κυπριακού με τα ευρωτουρκικά είναι κάτι φρέσκο και πρωτάκουστο, κάτι που δεν συζητήθηκε και δεν δοκιμάστηκε στο παρελθόν. Δεν τους ρωτούν αν η περιβόητη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία δεν έδινε την αίσθηση στην Τουρκία ότι προστατεύει τα συμφέροντά της στον κυπριακό βορρά, αλλά αυτή ήθελε και συγκυριαρχία στον νότο. Δεν ρωτούν τον Αβέρωφ αν το όραμά του είναι η Κύπρος να γίνει Χονγκ-Κονγκ της Τουρκίας (με ό,τι αυτό συνεπάγεται) μόνο και μόνο για να γραφτεί το όνομά του ως «πρόεδρος λύσης». Δεν ρωτούν τον Χριστοδουλίδη αν τα οφέλη για την φασιστική Τουρκία είναι επιπτώσεις για όλους τους λαούς της περιοχής, αν τηρεί τα κριτήρια για ένταξη στην ΕΕ ακόμα και αν φύγει από την Κύπρο, αν τα συμφέροντά της προνοούν γενοκτονίες και εθνοκαθάρσεις και το Κυπριακό είναι απλώς μια παρένθεση. Δεν ρωτούν τον Μαυρογιάννη τι έταξε τόσα χρόνια στους Τούρκους διπλωμάτες, κατ’ εντολήν του Χριστόφια ή του Αναστασιάδη, αν η λύση του Κυπριακού προϋποθέτει ευχαρίστηση του τουρκικού καθεστώτος που βασανίζει τόσους και τόσους λαούς (συμπεριλαμβανομένου του τουρκικού).

«Πρόεδροι λύσης» κι αυτοί, προτείνοντες τις ίδιες θεωρίες με τους προηγούμενους και τους προπροηγούμενους. Αμολώντας τις ίδιες ουτοπίες και βαφτίζοντάς τες «ρεαλιστικές» μπροστά σε έναν λαό προσφύγων που μπούχτισε με τα συμφέροντα και τα οφέλη της Τουρκίας που πρέπει να προστατευτούν. Που μπούχτισε με τη συζήτηση για το αν πρέπει το άφαντο φυσικό αέριο να περάσει από την Τουρκία και να πάει στην ΕΕ, όταν 40.000 Τούρκοι στρατιώτες στιγματίζουν το μέλλον του. Που μπούχτισε ή πρέπει να μπουχτίσει με τα πράσινα άλογα μιας εξωτερικής πολιτικής, την ώρα που Τούρκοι φαντάροι επιβάλλουν τη δική τους στη νεκρή ζώνη, απειλούν γεωργούς, κόβουν και ράβουν σε ξηρά, αέρα και θάλασσα. Ο Χριστοδουλίδης θα πάει Βρυξέλλες, ο Αβέρωφ Κραν Μοντανά, ο Μαυρογιάννης Λονδίνο ή Βόσπορο. Με την τουρκική κατοχή θα ασχοληθεί κανένας;