Είναι γεγονός ότι σε πάρα πολλές περιπτώσεις έχω, ευθέως ή εμμέσως πλην σαφώς, τοποθετηθεί ενάντια στις διαμαρτυρίες ή τα αιτήματα των εργαζομένων στα δημόσια νοσηλευτήρια και κυρίως των γιατρών. Σε αρκετές περιπτώσεις εξάλλου, έχω καλέσει τις ηγεσίες των συντεχνιών γιατρών και νοσηλευτών, να συνεργαστούν και να μην εμποδίζουν με τη στάση τους την εξέλιξη του Οργανισμού Κρατικών Υπηρεσιών Υγείας και την αναβάθμιση των υπηρεσιών που προσφέρουν τα κρατικά νοσοκομεία. 

Αυτή τη φορά δεν θα το πράξω γιατί το να προσλαμβάνονται εκατοντάδες νοσηλευτές σε διάστημα 3 ετών και να εξακολουθούμε να μιλάμε για υποστελέχωση όλων των τμημάτων είναι ένα πράγμα (το έχω ξαναγράψει ότι τα νοσοκομεία μας μάλλον έχουν μια μαύρη τρύπα στην οποία πέφτουν οι νοσηλευτές και χάνονται) και το να διεκδικούν οι εργαζόμενοι τα δικαιώματα τους είναι εντελώς διαφορετικό θέμα. 

Επειδή ήμουν παρούσα σε όλες τις συνεδριάσεις της Επιτροπής Υγείας της Βουλής το 2017 όταν υπό συζήτηση βρισκόταν τότε το νομοσχέδιο (σήμερα νόμος) που διέπει τη λειτουργία του ΟΚΥπΥ και επειδή οι διαμαρτυρίες των συντεχνιών των εργαζομένων για τη μη συμπερίληψη, αρχικά, των συλλογικών συμβάσεων στον προτεινόμενο νόμο ήταν από τότε έντονες, οφείλω να υπενθυμίσω τα όσα έζησα. 

Κατά τις συγκεκριμένες συνεδριάσεις, λοιπόν, γινόταν ένα κανονικότατο παζάρι μεταξύ τότε υπουργού και κομμάτων (κυρίως ΑΚΕΛ). Ένα από τα αποτελέσματα του συγκεκριμένου παζαριού αλλά και των πιέσεων των συντεχνιών, οι οποίες ήταν από τότε πολύ έντονες προς το υπουργείο Υγείας, ήταν να ενταχθούν στο νόμο και αναφορές στη συνομολόγηση συλλογικών συμβάσεων. 

Ενδεικτικά αναφέρω ότι βάσει του νόμου:  «Οι απολαβές υπαλλήλου περιλαμβάνουν τον μισθό που καταβάλλεται σε αυτόν σύμφωνα με τη θέση που κατέχει, όπως προνοείται στον προϋπολογισμό του Οργανισμού καθώς και την παραχώρηση επιδομάτων, αποζημιώσεων, τιμαριθμικού επιδόματος και άλλων οικονομικών ωφελημάτων, όπως καθορίζονται:

Στο συμβόλαιο ή/και στις συλλογικές συμβάσεις που συνάπτει ο Οργανισμός με τις συντεχνίες των υπαλλήλων του στα θέματα που καθορίζονται με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου.

Νοείται ότι τα διαλαμβανόμενα σε συλλογική σύμβαση ως ελάχιστες απολαβές θα είναι απόλυτα δεσμευτικά και θα υπερισχύουν έναντι αντίθετων προνοιών του συμβολαίου. 

Το αν η συνομολόγηση συλλογικών συμβάσεων θα δημιουργήσει ακόμα περισσότερους δημοσίους υπαλλήλους στα κρατικά νοσοκομεία ή όχι, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα για να αφαιρεθεί από τους εργαζόμενους το δικαίωμα να διεκδικούν (συλλογικές συμβάσεις υπάρχουν σε ισχύ και στον ιδιωτικό τομέα).

Το ότι οι συντεχνίες ποτέ δεν ήταν θερμοί υποστηρικτές της ίδρυσης του ΟΚΥπΥ είναι γνωστό. Όμως και πάλι δεν μπορούμε να χρησιμοποιούμε ιδεολογίες ή συμφέροντα ηγεσιών για να δαιμονοποιήσουμε τα αιτήματα απλών εργαζομένων.

Τα προβλήματα στον ΟΚΥπΥ και στις υπηρεσίες που τα δημόσια νοσοκομεία προσφέρουν στους πολίτες είναι πολύ μεγαλύτερα και σίγουρα οι συλλογικές συμβάσεις δεν θα οδηγήσουν σε αύξηση των ηλικιωμένων που εντοπίζονται δεμένοι και παραμελημένοι στα κρεβάτια των θαλάμων των νοσηλευτηρίων.  

Στο επιχείρημα ότι ο Οργανισμός με τις συλλογικές συμβάσεις δεν θα μπορεί να προσλάβει επιστήμονες διεθνούς κύρους για να προσφέρουν υπηρεσίες μέσω των δημόσιων νοσοκομείων, θεωρώ ότι η απάντηση βρίσκεται σε «παραθυράκι» της νομοθεσίας που προνοεί ότι: «Ο Οργανισμός δύναται να προβαίνει στην αγορά υπηρεσιών για την κάλυψη αναγκών του Οργανισμού». 

Νομικός βεβαίως δεν είμαι, αλλά μακάρι να έχουμε επιστήμονες διεθνούς κύρους πρόθυμους για πρόσληψη στα δημόσια νοσοκομεία της Κύπρου και τη λύση θα την βρούμε.