Πάντως, πρέπει να το προσέξουν κι αυτό τα κόμματα και οι κομματικές ηγεσίες. Το έκαναν σχεδόν σαν «ήθη και έθιμα», οι διαγραφές τους να έχουν σχεδόν πάντα σχέση με εκλογές. Ως αυτό να είναι η κύρια ή και η μόνη δραστηριότητά τους. Δεν είναι τωρινό φαινόμενο, παρότι τώρα μπήκε στο παιχνίδι και ο ΔΗΣΥ, που δεν το είχε έθιμο.
Το 2011 ο Μάριος Καρογιάν ως κυρίαρχος του ΔΗΚΟ τότε, διέγραψε τον αναπληρωτή πρόεδρο Γιώργο Κολοκασίδη (νυν ανεξάρτητο υποψήφιο) και τον βουλευτή Ζαχαρία Κουλία διότι δεν τον στήριξαν στη διεκδίκηση της προεδρίας της Βουλής. Κι αυτό συνδεόταν και πάλι με τις προεδρικές και τη στήριξη του ΔΗΚΟ προς τον Δημήτρη Χριστόφια.
Όπως δήλωνε τότε με σαφήνεια ο Γιώργος Κολοκασίδης -ο οποίος θεωρούσε τη στήριξη προς την κυβέρνηση λανθασμένη- «η Προεδρία της Βουλής βαθαίνει τη συνεργασία, ξαναζωντανεύει την υποχρέωσή μας για στήριξη μιας καταστροφικής διαπραγματευτικής πορείας» και κάτι τέτοιο, «αυξάνει τη συνευθύνη μας για όσα έγιναν και γίνονται». Το 2013, όταν η ομάδα Καρογιάν στήριξε για την προεδρία τον Νίκο Αναστασιάδη, αποκεφάλισε όσους διαφώνησαν με τη γραμμή του κόμματος και στήριξαν τον Λιλλήκα: Ανδρέας Αγγελίδης, Σίμος Αγγελίδης, Χρίστος Σενέκης, Τάσος Κύζας, Αντώνης Κουντούρης, Μιχάλης Μάλλας, Κλεάνθης Σολέας, Αντρέας Σταυρίδης, Χάρης Σοφοκλέους, Άντρη Παφίτη.
Μετά ήρθε η σειρά του Νικόλα Παπαδόπουλου να επιδοθεί στο άθλημα των διαγραφών το 2018. Καρογιάν, Αντιγόνη Παπαδοπούλου και άλλοι «έθεσα εαυτόν εκτός κόμματος» (κατά την κομματική ορολογία), διότι ενώ ήταν υποψήφιος για την προεδρία ο πρόεδρος του δικού τους κόμματος, αυτοί έκαναν προεκλογικό αγώνα εναντίον του.
Σήμερα, η ιστορία συνεχίζεται στον ΔΗΣΥ και στην ΕΔΕΚ. Δώστου διαγραφές! Στον ΔΗΣΥ το έκαναν και με περισσότερο μυστήριο. Δεν διαγράφουν κανέναν, λένε, απλώς τους σβήνουν από τα μητρώα του κόμματος.
Σε όλες τις περιπτώσεις, σε όλα τα κόμματα, την ευθύνη για τέτοιες εξελίξεις τις έχουν οι αρχηγοί των κομμάτων. Διότι, αυτό που θα έπρεπε να φροντίζουν πρώτα από όλα είναι να μη στρέφουν στελέχη τους εναντίον τους και στο τέλος να τους διαγράφουν αδυνατίζοντας το κόμμα. Φυσικά, κάποτε φτάνουν τα πράματα σε σημείο που είναι αναγκαίες οι διαγραφές για να προχωρεί με περισσότερη καθαρότητα (τουλάχιστον, ιδεολογική) ένα κόμμα, αλλά και πάλι ο αρχηγός είναι που οφείλει να μην επιτρέψει να φτάσουν εκεί τα πράματα.
Η περίπτωση του Κωστή Ευσταθίου στην ΕΔΕΚ είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Δεν στήριξε την υποψηφιότητα που στήριξε το κόμμα του, αλλά δεν μπορεί να αγνοηθεί ότι ο ίδιος αμφισβήτησε τις κομματικές διαδικασίες λόγω άλλων προβλημάτων, που έφτασαν ακόμα και στα δικαστήρια. Πόση ευθύνη έχει ο Μαρίνος Σιζόπουλος ως πρόεδρος –για την εκλογή του οποίου έβαλε πλάτη κι ο Ευσταθίου- όταν φρόντισε να τον προσβάλει διατάσσοντάς τον (μιλάμε για ένα ιστορικό στέλεχος της ΕΔΕΚ) να μετακομίσει στα πίσω βουλευτικά έδρανα για να μην κάθεται δίπλα του στην πρώτη σειρά; Αντί να τον προσεγγίσει, τον έσπρωξε να αντιδράσει ακόμα περισσότερο μέχρι να φτάσει στη διαγραφή.
Αυτή είναι η ευθύνη του κομματικού αρχηγού στην οποία αναφέρθηκα προηγουμένως. Η ΕΔΕΚ είχε έναν ευρωβουλευτή, τώρα δεν έχει κανέναν (μετά τη διαγραφή Παπαδάκη), και είχε τέσσερις βουλευτές τώρα θα έχει τρεις. Αυτό είναι το αποτέλεσμα. Και είναι αποτυχία της κομματικής ηγεσίας κανενός άλλου.
Η περίπτωση του Νίκου Χριστοδουλίδη έχει μια ιδιομορφία. Είναι υποψήφιος για την προεδρία απέναντι στον πρόεδρο του δικού του κόμματος. Το έγραψα και χθες: από τη στιγμή που πήρε αυτή την απόφαση και καλά έκανε αφού επέλεξε να πορευτεί ως ανεξάρτητος υποψήφιος, όφειλε να παραιτηθεί από μέλος του κόμματος. Δεν το έκανε, και συνεχίζει να δηλώνει συναγερμικός, διότι θέλει να προσεγγίζει έτσι και τους συναγερμικούς ψηφοφόρους. Η διαγραφή του ήταν αναμενόμενη. Όμως, ο ΔΗΣΥ ακολούθησε την πεπατημένη των υπολοίπων και προχώρησε σε διαγραφές και ιστορικών στελεχών, διότι στηρίζουν Χριστοδουλίδη, όπως τον Ανδρέα Τσαγγαρίδη και τον Γιάννο Ιωάννου. Τι κερδίζει ο Αβέρωφ με αυτό; Τίποτα. Αντίθετα, φανατίζει όσους είναι εναντίον του για να είναι πιο σκληροπυρηνικά εναντίον του.
Υ.Γ. Έχουν και στους Οικολόγους περιπέτειες με στελέχη που δεν τηρούν τη γραμμή, αλλά εκεί είναι άλλο ανέκδοτο.
