Είναι πραγματικά εξοργιστικό αυτό που συνεχίζει να γίνεται με τις τιμές των ενοικίων διαμερισμάτων και κατοικιών σε όλες τις πόλεις, με πολλούς ιδιοκτήτες να εκμεταλλεύονται την κατάσταση για να πλουτίσουν στις πλάτες όσων άτυχων προσπαθούν να βρουν στέγη αυτή την περίοδο. Όσο για το κράτος, παραμένει θεατής μιας κατάστασης, που τείνει να εξελιχθεί σ’ ένα από τα μεγαλύτερα κοινωνικά προβλήματα της εποχής.
Η κατάσταση στη Λεμεσό, είναι πολύ καλά γνωστή και έχει ξεφύγει εδώ και πολύ καιρό, όπως και στη Λευκωσία. Αυτό συμβαίνει επειδή τις δύο πόλεις επιλέγουν εδώ και καιρό, πολλές διεθνείς εταιρείες, κυρίως τεχνολογίας, που δίνουν όσα όσα για να στεγάσουν τους υπαλλήλους τους. Δεν είναι τυχαίο που οι κάτοικοι των δύο πόλεων, έχουν στραφεί σε κοντινά χωριά, όπου και εκεί αυξήθηκαν κατακόρυφα τα ενοίκια.
Το τελευταίο διάστημα, ωστόσο, τα πράγματα έχουν εκτροχιαστεί τόσο στην Πάφο όσο και στη Λάρνακα, όπου υπάρχουν πολλά παράπονα από νέα ζευγάρια με χαμηλά εισοδήματα, που αδυνατούν να ενοικιάσουν διαμέρισμα, αφού το μηνιαίο ενοίκιο, σε πολλές περιπτώσεις ξεπερνά το ύψος του… κατώτατου μισθού.
Παθαίνεις ίλιγγο με τις τιμές που αξιώνουν κάποιοι για διαμερίσματα, που σε άλλες εποχές θα έμεναν ανοίκιαστα. Για παράδειγμα στη Λάρνακα, ιδιοκτήτης ζητά ενοίκιο 700 ευρώ το μήνα για διαμέρισμα 40 (ολόκληρων) τετραγωνικών στο κέντρο της πόλης, που βρίσκεται σε μια πεπαλαιωμένη πολυκατοικία, που κτίστηκε τη δεκαετία του 1980. Για όνομα του Θεού, δεν είναι στο Μανχάταν το διαμέρισμα, ούτε στο Παρίσι με θέα τον Πύργο του Άιφελ. Προφανώς, όμως, για να βάζει τέτοια τιμή, υπάρχουν κάποιοι που στο τέλος θα το ενοικιάσουν. Το πιο πιθανό σενάριο, είναι να στοιβαχθούν σε αυτό αλλοδαποί αιτητές ασύλου, που για να κοιμούνται στο πάτωμα θα πληρώνουν 100 ευρώ έκαστος. Σε αυτό το σημείο έφτασαν κάποιοι για το γρήγορο κέρδος. Εκμεταλλεύονται την ανθρώπινη ανάγκη, χωρίς να ενδιαφέρονται, εάν οι συνθήκες διαμονής των ενοίκων θα είναι άθλιες. Όσο δε συνεχίζουν να μην ελέγχονται από τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες, τόσο η κατάσταση θα εκτροχιάζεται.
Το αδιανόητο είναι πως λόγω της μεγάλης ζήτησης, οι πλείστοι ιδιοκτήτες παγκύπρια, αρνούνται να ενοικιάσουν διαμερίσματα σε λήπτες δημοσίων βοηθημάτων, επειδή θα πρέπει να κάνουν συμβόλαιο για να κατατεθεί στις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες. Το αποτέλεσμα είναι πολλές οικογένειες να κινδυνεύουν να μείνουν άστεγες ή να αναγκάζονται να μένουν σε συγγενικά τους πρόσωπα.
Όσοι δε μπαίνουν τώρα στην αγορά εργασίας και ο μισθός τους είναι κάτω από 3.000 ευρώ μηνιαίως (οι πλείστοι δηλαδή) αδυνατούν να ενοικιάσουν κάποιο διαμέρισμα και συνεχίζουν να διαμένουν με τους γονείς τους. Για να μην πούμε για τους φοιτητές, ειδικά αυτούς που σπουδάζουν στη Λεμεσό και είναι από άλλες πόλεις, που είτε δουλεύουν για να μπορούν να ενοικιάσουν, είτε χάνουν ώρες στο δρόμο για να μεταβούν στο πανεπιστήμιό τους.
Κι όλα αυτά, την ώρα που οι πλείστοι υποψήφιοι για την προεδρία της Δημοκρατίας, αποφεύγουν να αγγίξουν το θέμα, αφού δεν θέλουν να συγκρουστούν με τους ιδιοκτήτες ανάπτυξης γης. Αντ’ αυτού, υπόσχονται αφειδώλευτα παροχές, οι πλείστες εκ των οποίων δεν θα προσφέρουν καμία ουσιαστική βοήθεια στους πολίτες.
