Μετά από έξι δεκαετίες ο πληθυσμός της Κίνας συρρικνώθηκε για πρώτη φορά. Η χώρα είχε 1,41 δισεκατομμύρια ανθρώπους στο τέλος του περασμένου έτους, δηλαδή 850.000 λιγότερους σε σχέση με το τέλος του 2021, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία. Αυτό σηματοδοτεί την πρώτη πτώση από το 1961, το τελευταίο έτος του Μεγάλου Λιμού, υπό τον Μάο Τσε Τουνγκ.
Η εξέλιξη αυτή είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων και κυρίως της πολιτικής του ενός παιδιού που εφάρμοσε η χώρα. Επιπλέον, καθοριστικό ρόλο έπαιξε και το ότι ακόμη και τώρα που το μέτρο έχει αρθεί τα περισσότερα ζευγάρια είναι απρόθυμα να προχωρήσουν στη δημιουργία πολυμελών οικογενειών, αφενός γιατί αυτό έχει τεράστιο οικονομικό κόστος και αφετέρου γιατί δίνουν έμφαση στις καριέρες τους. Επίσης, τα παρατεταμένα λοκντάουν λόγω του κορωνοϊού περιόρισαν ακόμη περισσότερο την επιθυμία των Κινέζων να αποκτήσουν παιδιά.
Οι συνέπειες είναι μεγάλες. Οικονομικές κυρίως καθώς η χώρα σταδιακά θα αρχίσει να χάνει ένα από τα πλεονεκτήματα που την οδήγησαν στο να καταστεί η δεύτερη οικονομική δύναμη του πλανήτη, τα άφθονα φθηνά εργατικά χέρια. Παράλληλα, όλο περισσότεροι συνταξιούχοι θα εξαρτώνται από τους φόρους και τις εισφορές όλο λιγότερων εργαζομένων. Αυτό σημαίνει ότι το Πεκίνο πρέπει είτε να προκαλέσει μεγάλο οικονομικό πλήγμα στους ηλικιωμένους είτε να αυξήσει σημαντικά τους φόρους είτε και τα δύο. Και να μην ξεχνούμε μια κοινωνία που γερνάει κάνει λιγότερες επενδύσεις, χτίζει λιγότερα κτίρια γραφείων και κατοικιών και γενικώς αποδυναμώνεται οικονομικά.
Υπάρχουν όμως και γεωπολιτικές συνέπειες. Συρρίκνωση του πληθυσμού σημαίνει και συρρίκνωση του στρατού της χώρας. Αν και υπάρχει μεγάλη τεχνολογική αναβάθμιση τα τελευταία χρόνια, οι αναλυτές στρέφονται στο γεγονός πως γείτονες της Κίνας, με τους οποίους το Πεκίνο έχει διαφορές, θα δουν τα δικά τους στρατεύματα να αυξάνονται. Και φυσικά υπάρχουν και οι κοινωνικές συνέπειες, αφού η αυξανόμενη ανισορροπία μεταξύ των φύλων οδηγεί στο ότι οι άντρες ξεπερνούν αριθμητικά κατά πολύ τις γυναίκες. Κάτι που σημαίνει κοινωνική δυσαρέσκεια και μοναξιά για εκατομμύρια άντρες.
Η Κίνα τις επόμενες δεκαετίες θα δρέψει τους καρπούς μιας σκληρής, κοντόφθαλμης πολιτικής, πρόσκαιρα αποτελεσματικής. Όσα με κόπο έκτιζε τόσο καιρό διακινδυνεύουν να χαθούν. Το τραγικό είναι πως αν δεν αλλάξει κάτι, αυτό θα φανεί πιο έντονα γύρω στο 2050. Μια ημερομηνία ορόσημο για τη χώρα, αφού τότε το Πεκίνο λογαριάζει να επιβεβαιώσει την κυριαρχία του στην παγκόσμια τάξη πραγμάτων.
