Έχω πειστεί πια, εδώ και πολλά χρόνια, ότι οι περισσότεροι πολιτικοί δεν φέρονται ορθολογικά, ακόμα και όταν είναι φανερό ότι τους εκθέτει μια τέτοια πρακτική. Λες και το μυαλό τους λειτουργεί διαφορετικά από των απλών ανθρώπων, στον βαθμό που αναρωτιέσαι αν πρόκειται για μια δυσλειτουργία, η οποία, για κάποιον μυστηριώδη λόγο, μοιάζει σαν αναγκαίο εφόδιο και ιδιότητα –μάλλον ανάποδη δεξιότητα– για να ασκεί κάποιος εξουσία.
Ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι αυτό που κάνει ο πρόεδρος Αναστασιάδης τελευταίως: Τρέχει παντού, μ’ ένα μυστρί ή ένα ψαλίδι στο χέρι, και εγκαινιάζει ό,τι δεν μπορεί να φανταστεί κανείς – η δική του φαντασία σ’ αυτόν τον τομέα είναι μια αλλόκοτη σουρεαλιστική εφαρμογή, στον πραγματικό κόσμο, του ουτοπικού «η φαντασία στην εξουσία».
Γιατί το κάνει; Νομίζει στ’ αλήθεια ότι ξεχάσαμε; Ότι θα αναφωνήσουμε «ουάου! έκανε και πολλά έργα εκτός από ακάνδαλα»; Μήπως πιστεύει ότι έτσι εξυπηρετεί τον υποψήφιο του κόμματός του, που ούτε λακκούβα στον δρόμο δεν θα του αφήσει στην (απίθανη και απευκταία) περίπτωση που ο Αβέρωφ Νεοφύτου γίνει πρόεδρος; Άλλο παράδειγμα νοητικής δυσλειτουργίας είναι ο Π. Προδρόμου: Πώς γίνεται ο υπουργός Παιδείας να μην καταφέρνει να διαχειριστεί ένα απλό θέμα διαρροής εξεταστικού δοκιμίου, καταφέρνοντας να στρέψει εναντίον του τους πάντες; Πόσο δύσκολο ήταν να πει «έγινε λάθος, ακυρώνεται η εξέταση και θα γίνει άλλη μέρα»; Έπρεπε να βασανίσει τα παιδιά που είχαν γράψει ήδη το μισό θέμα, υποχρεώνοντάς τα να ξαναρχίσουν από την αρχή, μετά από μια-δυο ώρες, με νέο δοκίμιο;
Οι υποψήφιοι από την άλλη έχουν οργιάσει στις εκπτώσεις και στις προσφορές. Όσο περισσότερο υπερβάλλουν σε υποσχέσεις και παροχολογία, τόσο λιγότερο τους πιστεύουν οι ψηφοφόροι. Πώς είπατε; Πολλοί τους πιστεύουν; Μα είναι αυτοί που ούτως ή άλλως θα τους ψηφίσουν στα τυφλά – είναι οι ψηφοφόροι που τους αξίζουν. Δηλαδή, όταν λέει ο Α. Νεοφύτου «είμαι κάτω από όποια πέτρα κι αν σηκώσεις», δεν ακούγεται σαν ξύπνημα από εφιάλτη; Η φράση «πρέπει η κατσέλλα να ’ναι ζωντανή για να μπορεί να παράγει γάλα» δεν θυμίζει αντίληψη νηπίου με πρόωρη ανάπτυξη; Και τι να πεις για το «ξέρω ότι είμαι αντιπαθής, αλλά είμαι αναγκαίος»;
Για τον Χριστοδουλίδη ισχύει το «όσο δεν μιλάς, δεν εκτίθεσαι», όμως όσο δεν μιλά εκτίθεται περισσότερο. Μιλά μόνο για κυβέρνηση συνεργασίας με όλους – με ποιους ακριβώς; Πώς θα βάλει μαζί ανθρώπους με μόνο κοινό τον πόθο για μια καρέκλα εξουσίας; Από την άλλη ο Μαυρογιάννης, όσο περισσότερο νευριάζει όταν του επισημαίνουν τα ανταλλάγματα στη διαχείριση της εξουσίας που θα οφείλει στο ΑΚΕΛ για τη στήριξή του και τα αρνείται, τόσο τα επιβεβαιώνει. Πιο ειλικρινής ο Χρίστου του ΕΛΑΜ – δεν έχει να χάσει και τίποτα. Το παίζει πατριώτης, όμως ο ρατσισμός του ξεχειλίζει παράλληλα με τον ανορθολογισμό: Θα σταματήσει τη λαθρομετανάστευση, λέει, κόβοντας τα επιδόματα – άμα μάθουν οι μετανάστες ότι δεν έχει πια λεφτά στην Κύπρο, θα πάψουν να έρχονται. Μα πώς δεν το σκέφτηκε κανείς άλλος; Πιο πιστευτός θα ήταν, πάντως, άμα έλεγε ότι θα τους βασανίζει ώσπου ν’ αρχίσουν να φεύγουν μόνοι τους πανικόβλητοι, για να ζητήσουν πολιτικό άσυλο στον τόπο τους από την καταπιεστική Κύπρο.
Είναι, βεβαίως, και ο Γιώργος Κολοκασίδης, ο μόνος με μια διαφορετική πολιτική στο Κυπριακό: Μιλά ευθέως για ενιαίο κράτος, όπως είναι κάθε πολιτισμένη κοινωνία στην Ευρώπη. Είναι εναντίον της ρατσιστικής και διχοτομικής στην πράξη «λύσης» της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, όπου το «Διζωνική» είναι το μόνο ακριβές στον ορισμό της. Επιπλέον, εκτός από απαράδεκτη είναι και ανέφικτη, εφόσον δεν τη θέλουν ούτε οι Τουρκοκύπριοι ούτε η Τουρκία, άρα το να επιμένουμε στα σοβαρά σ’ αυτήν είναι μέγιστος ανορθολογισμός. Ένας ανορθολογισμός, ωστόσο, που μπορεί κανείς να καταλογίσει και στον Κολοκασίδη, είναι το ότι αναμένει να σκεφτούν ορθολογικά οι πολιτικά λοβοτομημένοι από τα κόμματά τους Κύπριοι ψηφοφόροι.
chrarv@phileleftheros.com
Ελεύθερα, 29.01.2023
