Με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι ΗΠΑ και η Σοβιετική Ένωση βρέθηκαν αντιμέτωπες. Ως οι δύο υπερδυνάμεις, δημιούργησαν δυο οργανισμούς στρατιωτικούς περισσότερο για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους: Το ΝΑΤΟ και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Έτσι άρχισε η όλη ιστορία.
Κατ’ ουσίαν, όταν ιδρύθηκε το ΝΑΤΟ ήταν σχετικά με τη Βόρεια Ευρώπη και τον Βόρειο Ατλαντικό, όπως και το όνομά του λέει, δηλαδή ένας οργανισμός που έχει σχέση με τον χώρο του Βορείου Ατλαντικού. Ιδρύθηκε μια συμμαχία για να αντιμετωπίσει τη Σοβιετική Ένωση και το μπλοκ της. Με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης κυρίως ο ρόλος του ΝΑΤΟ φάνηκε ότι και ως εκ των πραγμάτων θα έπρεπε να διαφοροποιηθεί: Το ΝΑΤΟ να χρησιμοποιείται και παγκοσμίως αλλά, σύμφωνα με τις περιστάσεις και περιφερειακά.
Η Ευρώπη (ΕΕ) δεν έχει στην ουσία συμπαγή άμυνα και πολλοί λέγουν ότι πρέπει να γίνει μια συμφωνία μεταξύ των δύο μερών για την κάλυψη και αυτής της περιοχής.
Εν πάσει περιπτώσει δεν θα είναι, κατά μερικούς, ζητούμενο το ΝΑΤΟ να απευθύνεται μόνον προς τη Ρωσία και να αφήσει τις άλλες χώρες εκτός (πρβλ. Chanel of experts of Chatham House, «Reshaping NATO for an uncertain future», London, Chatham House, στο «The World Today», June-July, 22, volume 28, Number 3, σελ. 14-17).
Από την άλλη μεριά, προσπάθειες του ΝΑΤΟ να επεκταθεί έφεραν αντιδράσεις από τη Ρωσία. Ένας από τους λόγους της σημερινής διαμάχης στην Ουκρανία ήταν η αίτηση της τελευταίας να εισέλθει στο ΝΑΤΟ. Επί πλέον, η Ρωσία έφερε ένσταση στην είσοδο της Σουηδίας και της Φινλανδίας στη Βορειοατλαντική Συμμαχία. Θα δούμε τη συνέχεια της υπόθεσης.
* Δικηγόρος, επίτιμος πρόεδρος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας των Συνδέσμων Ηνωμένων Εθνών (WFUNA)
