Το ότι ο τομέας της Εκπαίδευσης είναι ιδιαίτερα ζωντανός, είναι καλά γνωστό. Το γεγονός ότι έχει να κάνει με ολόκληρη την κοινωνία καθώς η Παιδεία γενικότερα είναι ένα αγαθό, και μάλιστα από τα πιο σπουδαία, τον κάνει και ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Πολιτικές αποφάσεις, εκπαιδευτικό σύστημα, μεταρρυθμίσεις και χίλια δυο άλλα είναι συνδεδεμένα με χιλιάδες πολίτες, από μαθητές και εκπαιδευτικούς, μέχρι γονείς. Επομένως, είτε κάποιος έχει άμεση σχέση με την Εκπαίδευση, είτε όχι, δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι τον αφορά ή δεν τον αφορά και επομένως να στέκεται μπροστά της αδιάφορος.
Φυσικά, η καθημερινή τριβή χιλιάδων εμπλεκομένων με την Εκπαίδευση, από διάφορα μετερίζια, δεν είναι ο μοναδικός λόγος που κάνει τον νευραλγικό αυτό τομέα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα και ζωντανό. Σε αυτό συμβάλλουν, και μάλιστα πολύ συχνά, πολιτικές αποφάσεις κι ενέργειες οι οποίες προκαλούν τις έντονες αντιδράσεις διαφόρων εκπαιδευτικών φορέων. Και η πραγματικότητα είναι πως τα τελευταία χρόνια η Εκπαίδευσή μας έχει ταλανιστεί αρκετά. Ακόμη και αποφάσεις, που ενδεχομένως να οδηγούσαν σε θετικά αποτελέσματα και στην εκπλήρωση των επιθυμητών στόχων –όποιοι κι αν ήταν αυτοί κατά περιόδους και φάσεις– μπήκαν σε τέτοιες συζητήσεις, φιλτραρίστηκαν με ακατανόητα και εμμονικά πολλές φορές κριτήρια, που οδήγησαν σε εντάσεις, κρίσεις και πόλεμο. Με χαρακτηρισμούς από διάφορους φορείς προς διάφορους άλλους που δεν αρμόζουν όχι μόνο στην Εκπαίδευση αλλά και στην Παιδεία και τον Πολιτισμό μας γενικότερα. Κι όλα αυτά, με θύματα τα παιδιά, είτε γενικά σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες, είτε συγκεκριμένα σε κάποιες από αυτές κάθε φορά.
Δυστυχώς, ο διάλογος μεταξύ φορέων δεν φέρνει μόνο αποτελέσματα αλλά κι εντάσεις. Σε πολλά ζητήματα, το χάσμα μοιάζει αγεφύρωτο και μάταια αναζητούνται λύσεις και διέξοδοι. Η πορεία συνήθως τέτοιων συζητήσεων οδηγεί σε μονόπλευρες αποφάσεις, οι οποίες μονίμως τίθενται υπό αμφισβήτηση. Κάτι που οξύνει την κρίση και διαιωνίζει το πολεμικό κλίμα που επικρατεί μεταξύ φορέων. Κι εδώ, με θύματα πάλι τα παιδιά, τους μαθητές.
Τα τελευταία χρόνια η Εκπαίδευση έχει περάσει πολλά. Δεν πάω πιο πίσω –όχι γιατί δεν υπάρχει υλικό, το αντίθετο μάλιστα– από το 2018. Το έτος που χαρακτηρίστηκε ως μαύρο για τον τομέα της δημόσιας Εκπαίδευσης. Εκείνη η μεγάλη κρίση, την οποία αυτή η Κυβέρνηση θα κουβαλά στο πέρασμα των χρόνων σαν μια τεράστια μελανή κηλίδα στη διακυβέρνησή της, σημάδεψε τα εκπαιδευτικά δρώμενα. Έκτοτε, ακόμη και οι πιο αδιάφοροι πολίτες απέναντι στα εκπαιδευτικά ζητήματα του τόπου, έβαλαν στην ατζέντα τους την Εκπαίδευση. Όλοι παρακολουθούσαν, όλοι αναρωτιόντουσαν τι γινόταν, όλοι ρωτούσαν γιατί χιλιάδες εκπαιδευτικοί εκείνο το καλοκαίρι ξεχύθηκαν στους δρόμους. Γιατί έκαναν σύνθημά τους την προάσπιση του δημόσιου σχολείου!
Από τότε μέχρι σήμερα, η Εκπαίδευση δεν έχει ηρεμήσει. Μια σειρά αποφάσεων από πλευράς Κυβέρνησης κάθε τόσο πυροδοτεί το κλίμα. Αυτό συμβαίνει και τώρα, ελάχιστα 24ωρα προτού χιλιάδες μαθητές ριχθούν στις επίμαχες εξετάσεις τετραμήνων. Καλές ή κακές, δεν θα το αναπτύξουμε –και πάλι– εδώ. Θα περάσουν κι αυτές, θα απασχολήσουν ξανά και ξανά. Και μετά θα πάρουν άλλα θέματα σειρά. Άλλες εντάσεις, άλλες διαφωνίες.
Σημασία έχει να επέλθει ηρεμία στην Εκπαίδευση. Όχι στασιμότητα. Ηρεμία, η οποία θα επιτρέψει σε όλους, όσοι λαμβάνουν αποφάσεις κι έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στον τομέα αυτόν, με καθαρό μυαλό να δουν πώς μπορούν να βελτιώσουν το εκπαιδευτικό σύστημα προς όφελος κάθε μαθητή. Χωρίς γινάτια, χωρίς κομματικές ταμπέλες, χωρίς αποχρώσεις αναλόγως συμφερόντων.
Ας ελπίσουμε ότι η επόμενη διακυβέρνηση του τόπου θα κάνει ένα σημαντικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.
