Δεν ξέρω αν είναι μόνοι τους που τα σκέφτονται αλλά αν πληρώνουν και επικοινωνιολόγους, για να προσφέρουν αυτό το θέαμα, καλύτερα να δώσουν τα λεφτά τους σε κανένα κοινωφελές ίδρυμα, θα έχουν πιο θετικό αποτέλεσμα.

Ο Αβέρωφ Νεοφύτου σχεδόν να αποκαλύψει δημοσίως αυτό που έχει στο μυαλό του: «Βάλλω τον νου του με τους μιτσιούς». Όπως λέει ένας ενήλικας, που βρίσκεται ξαφνικά με μια παρέα ανήλικων, διαφωνεί μαζί τους και τελικά τσακώνονται. Έβαλεν τον νου του με τους μιτσιούς ο αθεόφοβος! Μόνο που σε αυτή την περίπτωση δεν έχει να κάνει με μιτσιούς, έχει να κάνει με σημαντικούς ανθρώπους, έχουν ιστορία πίσω τους, δεν ήρθαν από το πουθενά και είναι πιθανό σε λίγες μέρες ένας από αυτούς να είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Ο ένας είχε την ευθύνη να διαπραγματεύεται το κορυφαίο ζήτημα του τόπου, το Κυπριακό, εκ μέρους της κυβέρνησης, του Προέδρου και όλων των Ελληνοκυπρίων. Και ο άλλος είχε την ευθύνη να ηγείται του υπουργείου Εξωτερικών και να εκπροσωπεί τα συμφέροντα της χώρας διεθνώς. Ε, δεν μπορείς συνεχώς να τους απαξιώνεις ότι είναι οι μιτσιοί που θέλουν να κυβερνήσουν κι εσύ είσαι ο μόνος μεγάλος που μπορείς να κουμαντάρεις τα πράματα. Δεν είναι επιχειρηματολογία αυτό, είναι προσβλητική απαξίωξη και δεν προσβάλλει μόνο τους αντιπάλους, προσβάλλει και κουράζει όσους τους υποστηρίζουν.

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, πόσες φορές πρέπει να επαναλάβει ο κ. Νεοφύτου ότι η χώρα χρειάζεται τιμονιέρη, η χώρα θέλει ηγέτη, η χώρα θέλει δοκιμασμένο στα δύσκολα, για να αντιληφθεί ότι αυτή η προσέγγιση δεν έπεισε μέχρι τώρα και δεν θα πείσει στο εξής. Και καλά, αυτό μπορεί να το λέει ως γεγονός. Θέλει όντως καλό τιμονιέρη η χώρα, ουδείς το αμφισβητεί. Αλλά, η συνέχεια είναι το πρόβλημα: Ότι όλοι οι άλλοι είναι οι μιτσιοί της παρέας και δεν γίνεται να τους δώσουν το τιμόνι. Δέκα χρόνια στη δική του κυβέρνηση ήταν ικανοί για σημαντικά καθήκοντα, τώρα έγιναν ανίκανοι κι ανώριμοι;

Από την άλλη, είδαμε κι έναν Ανδρέα Μαυρογιάννη διαφορετικό. Μάλλον, για να το πω ορθότερα: Κουρδισμένο. Πήγε στο ντιμπέιτ κουρδισμένος να εκθέσει τον Αχιλλέα Δημητριάδη, διότι απ΄ ό,τι φαίνεται του αφαιρεί ψήφους. Κι επειδή δεν του ταιριάζει η γραμμή επίθεσης, φάνηκε προσβλητικός και αγενής. Αυτός που μέχρι τώρα παραδίδει μαθήματα ήθους και νέου ύφους στην πολιτική, πέταγε κουβέντες στον Δημητριάδη, ολοφάνερα ξεκάρφωτες, μόνο για να τον προσβάλει. Του είπε για λαϊκισμούς «από ανθρώπους σαν εσάς», «σας γνωρίζουμε», του είπε για προσωπικό συμφέρον με τις προσφυγές (ως δικηγόρος) στην επιτροπή αποζημιώσεων των κατεχομένων. Γενικότερα έδειχνε να χάνει τη ψυχραιμία του, να διακόπτει, να ειρωνεύεται όλους τους άλλους ότι δεν έχουν ιδέα για το Πλαίσιο Γκουτέρες και μόνο αυτός τα ξέρει τα πράματα. Επιθετικός και προσβλητικός και με τον Αβέρωφ και με τον Χριστοδουλίδη.

Δύσκολο να κρατηθεί επίπεδο πολιτικού λόγου όσο πλησιάζει η ώρα της πρώτης Κυριακής και κορυφώνεται η αγωνία για το ποιος θα είναι ο δεύτερος που θα περάσει και ποιος ο τρίτος που θα μείνει εκτός. Γι΄ αυτό και, από την άλλη, ο Νίκος Χριστοδουλίδης χωρίς να λέει τίποτε απολύτως, δείχνει να παραμένει μακριά από κοκορομαχίες. Χτυπιούνται γύρω του κι αυτός χαμογελά. Και κερδίζει διά της σιωπής του. Είναι μια τακτική που του βγήκε, όμως δεν μπορείς να τον κατηγορείς γι΄ αυτό, διότι αυτό που μετρά είναι το αποτέλεσμα.

Υ.Γ. Το μέγα θέμα που άνοιξε ο Γιώργος Κολοκασίδης με την κρατική χορηγία των κομμάτων, που δίνεται για τις εκλογές αλλά δεν αξιοποιείται για τις εκλογές, δεν είναι τόσο αθώο όπως το παρουσιάζουν όσοι προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα κόμματα. Λένε, άλλαξε η νομοθεσία το 2021 και η έκτακτη χορηγία €2,5 εκατομμυρίων που έπαιρναν τα κόμματα για σκοπούς εκλογών ενσωματώθηκε στην ετήσια κρατική χρηματοδότησή τους. Δηλαδή, παίρνουν αυξημένη ετήσια χορηγία, μαζί με αυτήν που πριν έπαιρναν χωριστά όποτε είχαμε εκλογές. Η ουσία, λοιπόν, είναι ότι παίρνουν και χορηγία για κάλυψη εκλογικών δαπανών, ασχέτως αν δίνεται χωριστά ή όχι. Αν δεν τη χρησιμοποιούν για εκλογικές δαπάνες, δεν τρέχει τίποτα;