Ενώ εκθείασα στο χθεσινό φύλλο την πρώτη, λιτή και καλά «μετρημένη» δήλωση του Έλληνα πρωθυπουργού για τον θάνατο του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄, η μετέπειτα συζήτηση για το εάν πρέπει να κηδευτεί με τιμές αρχηγού κράτους (που ήταν!), με βρίσκει με τη μεριά εκείνων που υποστηρίζουν ότι η δημοκρατία μας δεν έχει να φοβηθεί τίποτα, και πρέπει να είναι πιο συμπεριληπτική και γενναιόδωρη. Η καλή μου φίλη Λίνα, λέει ότι θέλει να πιστεύει πως η δική μας γενιά μεγάλωσε χωρίς να πιστεύει στα φαντάσματα. Όντως. Αλλά φαίνεται πως ακόμα υπάρχουν.
Με απωθούν οι φανατισμοί που έχουν οδηγήσει τον τόπο μου στη μεγαλύτερη πληγή, αυτήν του διχασμού. Κι όπως σημειώνει στο Protagon ο αρθρογράφος Κώστας Γιαννακίδης, η τιμή (που δεν θα γίνει τελικά στον Κωνσταντίνο), δεν αποδίδεται στο πρόσωπο, αλλά στο αξίωμα. Και είτε μας αρέσει είτε όχι, ο τελευταίος βασιλιάς των Ελλήνων έγινε αρχηγός του κράτους νόμιμα και κατά τη συνταγματική τάξη. Μια κηδεία δημοσία δαπάνη θα θύμιζε σε όλους ότι η Δημοκρατία δεν φοβάται και τιμά την ιστορική μνήμη.
Τώρα, σε κάτι «πυροβολημένους» που αντιτείνουν ότι δεν έγινε δημοσία δαπάνη η κηδεία του δικτάτορα Γιώργου Παπαδόπουλου, η απάντηση είναι ευνόητη και εύκολη. Ο Παπαδόπουλος υφάρπαξε την εξουσία. Παραβίασε το Σύνταγμα. Ο Κωνσταντίνος όχι. Όμως ας βάλω εγώ μια τελεία εδώ γιατί ξέρω που οδηγούν αυτά τα ατέλειωτα μίση και ας παραθέσω τα λόγια που έγραψε στα σόσιαλ μίντια για το θέμα, ο πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδας, Αντώνης Σαμαράς:
«Ο τέως βασιλεύς της Ελλάδος Κωνσταντίνος έφυγε από τη ζωή. Είναι ιερή και μακροχρόνια παράδοση των Ελλήνων, μπροστά στον θάνατο ενός ανθρώπου να στέκονται με σεβασμό. Και αυτό πέρα από ελληνική είναι και παγκόσμια παράδοση πολιτισμού.
Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για έναν άνθρωπο που υπήρξε ο συνταγματικός Ανώτατος Άρχων της χώρας και αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, ενώ υπήρξε και Ολυμπιονίκης που τίμησε τα ελληνικά χρώματα διεθνώς. Οι Έλληνες με δημοψήφισμα έβαλαν τέλος στο θεσμό της Βασιλείας ήδη από το 1974.
Ο ελληνικός λαός τον έκρινε από τότε. Ιστορία θα τον κρίνει και αυτή. Ο θάνατος του τελευταίου βασιλιά της Ελλάδας δεν είναι, ούτε μπορεί να είναι πολιτική είδηση. Δεν κλείνει κανένα πολιτικό κεφάλαιο, αυτό έχει κλείσει εδώ και 49 χρόνια. Ούτε μπορεί ούτε πρέπει να διχάζει. Πολύ περισσότερο που ίδιος είχε αποδεχθεί το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, και δεν δημιούργησε κανένα πολιτικό πρόβλημα. Ο θάνατος ενός πρώην Ανώτατου Άρχοντα όμως, πέρα από την ανθρώπινη πλευρά, έχει συμβολική σημασία.
Δείχνει το πως οι Έλληνες στέκονται απέναντι στην Ιστορία τους. Οι Δημοκρατίες δεν αποσιωπούν το παρελθόν τους. Μόνο τα αυταρχικά καθεστώτα συνηθίζουν να “σβήνουν φωτογραφίες” και σελίδες ολόκληρες …
Η Δημοκρατία, είχε πει κάποτε ο Μιτεράν, είναι, τελικά, η διαχείριση των συμβόλων. Και η Δημοκρατία στην Ελλάδα δεν κινδυνεύει. Σε κάθε τέτοιο θλιβερό γεγονός, δίνουμε εξετάσεις ανθρωπιάς και πολιτισμού. Τα ειλικρινή συλλυπητήρια μου προς την οικογένεια του.» –
Το tweet της ημέρας, από τον @avraamides , που λέει: «κάτι έμαθα από το ντιμπέϊτ: Όποιος μου ξαναζητήσει να κάμω καμιά δουλειά, θα του απαντήσω “κοιτάξετε, το θέμα θα πρέπει να συζητηθεί πρώτα με τα κοινωνικά σύνολα για να καταλήξουμε σε μια συνολική λύση. Ας σεβαστούμε και τον κόσμο που μας βλέπει”».
Δεν είδα το ντιμπέϊτ – αποσπάσματά του μόνο από το philenews και μερικά άλλα sites. Η –και επιστημονική– ενασχόλησή μου με την πολιτική επικοινωνία και δη τις συνεντεύξεις και τις τηλεμαχίες, δεν μου επιτρέπει να πάρω στα σοβαρά αυτές τις τυποποιημένες ατάκες, από τυποποιημένα μυαλά. Αποκαλύπτουν μια πενία μόρφωσης, που δεν θέλω να φανταστώ ή και να πιστέψω ότι διαπερνά ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας. Βολεύομαι, έτσι, με την ψευδαίσθηση ότι έχουμε πέσει σε «περιπτώσεις», και ότι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τις υποστούμε…
(*) Όπως θα έλεγε και ο εικονιζόμενος, πατέρας Φρόιντ!
