Η δημόσια ευθύνη επισημαίνει τις κοινές ευθύνες της κοινωνίας αλλά και του πολίτη. Και διέπεται από τις υποχρεώσεις που βοούν. Και επιβάλλουν τη δέουσα πολιτική που οφείλει να ακολουθήσει η Πολιτεία. Όταν οι επερχόμενοι περσικοί κίνδυνοι εμφανίστηκαν, επισημαινόμενοι από τις προειδοποιήσεις της εχθρικής αλαζονείας, η Αθηναϊκή κοινωνία του Ε΄ αιώνα π.Χ. επεδόθη στην κατασκευή τριήρεων που η σοφία των ηγετών της Δημοκρατίας επέβαλε ως ανάγκη. Ερμήνευσαν τον δελφικό χρησμό περί «ξυλίνων τειχών» ως ανάπτυξη ναυτικής αμύνης και όχι των τειχών περί την πόλη. Επερχόταν πολεμικός στόλος 1200 πλοίων και επιβαλλόταν η άμεση δημιουργία ναυτικού. Με όλες, λοιπόν, τις αθηναϊκές δυνατότητες, άρχισαν να κατασκευάζουν πολεμικά πλοία και η πόλη να εκπαιδεύει πληρώματα ικανά να αντιμετωπίσουν τον εχθρό. Η δε δύναμη ανερχόταν σε 300 τριήρεις. Απέμενε η στρατηγική που συνέλαβε ο νους του Θεμιστοκλή, με αποτέλεσμα να καταποντιστούν μεν 40 ελληνικές τριήρεις αλλά και 200 περσικές.
(29. 8. 480). Το συγκεκριμένο γεγονός, ως αποτέλεσμα της πολιτικής σκέψης και προετοιμασίας, ήταν η νίκη της ανάγκης. Ο Αισχύλος, ναυμάχος στη Σαλαμίνα, αποδίδει την έκβαση με τον στίχο «της ανάγκης έστ’ αδήριτον σθένος» (η ακαταμάχητη δύναμη της ανάγκης), (Προμηθεύς Δεσμώτης 105). Έκτοτε η ανάγκη βοά ως υπαγόρευση της λογικής και απαιτεί πρυτάνευση της προνοητικής σοφίας. Επιβεβλημένων σκέψεων και ενεργειών δυο χιλιάδων πεντακόσιων χρόνων που εμπνέουν τους ευφυείς ηγέτες των ξένων, όχι όμως και τους δικούς μας πολιτικούς.
Το 1963 πολεμούσαμε με κυνηγετικά και βόμβες της ΕΟΚΑ, εναντίον πολυβόλων «μπράουνινγκ» που μερίμνησαν να εισαγάγουν οι Τούρκοι , με 1 εκατομμύριο σφαίρες, 500 τυφέκια και χιλιάδες βλήματα.
Το 1974 ο εισβολέας διέθετε υπεροπλία. Ο δικός μας κυβερνήτης έκλεινε τα αυτιά στις αγωνιώδεις αρθρογραφίες που κτυπούσαν τις καμπάνες των κινδύνων, αλλά έκλεινε και αναπολόγητους και τους αντιπολιτευόμενους αρθρογράφους στις φυλακές (29 Ιουλίου 1973). Στην τρέχουσα δεκαετία, η κομματική πολιτική μας έθαψε στα ερείπια της αλαζονείας της την ακαταμάχητη δύναμη της ανάγκης, κατασκευάζοντας δρόμους στη χέρσα γη και στα όρη παρά τις βοές των υποχρεώσεων. Βλέπει τις εχθρικές φρεγάτες να αυλακώνουν τις θάλασσές μας και τον πολεμοχαρή Ερντογάν να απειλεί την πατρίδα μας και όχι μόνο αδρανεί στις βοές της ανάγκης, αλλά επιμένει προς χάριν της κερδοσκοπίας κάποιων, στη διασπάθιση της οικονομίας στους πέντε δρόμους, ενώ οι προκλήσεις σφυρίζουν εφιαλτικά. Και όμως ήταν δυνατή η τακτική ανάπτυξης ναυτικής και αεροπορικής αποτρεπτικής δύναμης προς ανάσχεση της απειλής.
Ούτως εχόντων των πραγμάτων, ενώ οι απερχόμενοι απεκδύονται ευθυνών, αυτές επωμίζονται οι επερχόμενοι. Οι οφειλές των κατά θάλασσα έργων αλλά και αέρα υποχρεώσεων, βαρύνουν τη νέα ηγεσία. Ο εχθρός απειλεί ακατάσχετα. Οι Τούρκοι αεροπόροι μας χλευάζουν. Οι ναυτικοί μας ειρωνεύονται. Και τα 80 εκατομμύρια της Τουρκίας, ορέγονται την Κύπρο, με τα εδάφη της, τις γυναίκες της, τα παιδιά της. Προκλητικοί θυρωροί των χαρεμιών της τουρκοκρατίας μας εκβιάζουν επαναλαμβάνοντας ότι θα προελάσουν μια νύχτα εναντίον παντός ελληνικού, από Θράκης έως Αποστόλου Ανδρέου, προετοιμάζοντας τον κόσμο να ανεχθεί επανασύσταση της σουλτανικής κατοχής του μεσαίωνα.
Τα ερείπια της Ορθοδοξίας και του ελληνικού πολιτισμού, τα νεκροταφεία και τα λεηλατημένα χώματά μας προβάλλονται σαν τεκμήρια της αρπαγής των 308 χρόνων δουλείας από 1570- 1878 και μαρτυρίες της αλήστου μνήμης μεσαιωνικής κυριαρχίας αλλά και των προθέσεων των απογόνων που τις παρορμητικές προθέσεις τους ενισχύουν τα καραβάνια που επισκέπτονται και χρηματοδοτούν οι απερίσκεπτοι αφελείς επισκέπτες των κατεχομένων που εξευτελίζονται μετατρεπόμενοι σε τουρίστες των οικιών και των περιουσιών τους, ενώπιον των οποίων γονυπετούν ικετευτικά.
Εν προκειμένω και εφ’ όσον η κομματική φιλοδοξία επιμένει να αποφεύγει τις ιστορικές επιταγές και τις λογικές απαιτήσεις, οι πολιτικές υποχρεώσεις των επιδόξων διεκδικητών της προεδρίας και του απερχομένου Προέδρου είναι επιτακτικές. Ο μεν Πρόεδρος οφείλει αποχή από αναμείξεις στην προεκλογική διαμάχη, έχοντας κατά νουν ότι μεγάλα τμήματα οπαδών είτε υποστηρίζουν εξωκομματικό υποψήφιο είτε παραμένουν αμέτοχοι των προεκλογικών κινήσεων, αποβλέποντας στην ανεπηρέαστη θέση του Προέδρου υπέρ του οποίου τάχθηκαν στην τελευταία εκλογή, οι δε οφειλές των εκλογέων της 5ης Φεβρουαρίου 2023 υπαγορεύονται από την ακαταμάχητη ανάγκη στην οποία οφείλονται τα προγονικά επιτεύγματα στην κατίσχυση επί της εχθρικής επιβουλής. Κατά συνέπεια οι οφειλόμενες πολιτικές των επιδόξων αναρριχητικών στον «λόφο», είναι διαυγείς. Εκπηδούν από τα γεγονότα της ανάγκης που υπαγορεύουν τα τουρκοκρατούμενα τμήματα της πατρίδας μας. Η Καρπασία, η Αμμόχωστος, η Κερύνεια, η Μόρφου, η βόρεια Λευκωσία. Και οι γοερές κραυγές των σκλάβων είναι και παραμένουν αναντίλεκτα υπαγορευτικές για τη νέα εξουσία. Άλλωστε οι γόοι και οι πόθοι του δοκιμαζόμενου Λαού, πιστεύουμε πως θα καθορίσουν την έκβαση της εκλογικής αναμέτρησης που διενεργείται ενώ ουρλιάζει η κατοχή, από το άχθος της οποίας δεν απάλλαξε την Κύπρο η εκπνέουσα πολιτική δεκαετία. Ήταν δε προκλητικές οι παρακάμψεις αυτής της οδυνηρής αλήθειας από όσους κομματικούς ομιλούσαν για το εθνικό μας θέμα γυρνώντας την πλάτη στην προκλητική σκλαβιά του 37% της πατρίδας μας, και στο πάθος του μισού πληθυσμού της ελληνικής εσχατιάς.
*Πρόεδρος των Συνδέσμων Αγωνιστών της ΕΟΚΑ.
