Ομολογώ ότι δεν μπορώ να προσδιορίσω ποιο από τα συναισθήματα που νιώθω αυτή τη στιγμή είναι το πιο δυνατό: η θλίψη, η απογοήτευση, ο θυμός, η αγανάκτηση, η ντροπή; Και όλα αυτά με αφορμή το περιστατικό γύρω από το οποίο τις τελευταίες μέρες δικαιολογημένα έγινε τόσος σάλος στα ΜΜΕ και στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης: η δημοσίευση της φωτογραφίας μιας γυμνής ηλικιωμένης γυναίκας στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου.
Και λέω δικαιολογημένα, γιατί όσο και αν προσπάθησα, δεν μπόρεσα να βρω ένα ελαφρυντικό για τους ανθρώπους που ευθύνονται για τη θέση στην οποία βρέθηκε αυτή η γυναίκα. Αυτή η ηλικιωμένη γυναίκα, αυτή η άρρωστη γυναίκα-προφανώς, για να βρίσκεται στο νοσοκομείο, θα αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα υγείας-, αυτή η ανήμπορη γυναίκα- προφανώς, αν μπορούσε να κινηθεί, δεν θα έμενε μπρούμυτα στο κρεβάτι, ολόγυμνη μες το καταχείμωνο.
Άκουσα τη δικαιολογία που πρόβαλαν κάποιοι: «έσκισε μόνη της τα ρούχα της». Και περιμένουν να πιστέψουμε ότι η γυναίκα της φωτογραφίας μπόρεσε να σκίσει μόνη της ΟΛΑ τα ρούχα της, ώστε να μείνει ολόγυμνη, και μάλιστα να τα …εξαφανίσει.
Άλλοι μίλησαν για «μεμονωμένο περιστατικό». Τι εννοούν όμως όταν αναφέρονται σε «μεμονωμένο περιστατικό»; Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν μπορούμε να μιλούμε για « μεμονωμένο περιστατικό». Αυτή η γυναίκα είναι μια ξεχωριστή, μοναδική οντότητα, με ψυχή που πληγώνεται, με σώμα που πονά, με ανθρώπους που αγαπά και την αγαπούν. Είναι ένα μοναδικό ανθρώπινο πλάσμα και δεν έχει σημασία γι΄αυτήν και τους δικούς της ανθρώπους αν είναι « μεμονωμένο περιστατικό»! Είναι μια ασθενής, που νοσηλευόταν γιατί, είχε ανάγκη από τη φροντίδα των γιατρών και των νοσηλευτών, και αυτοί είχαν την ηθική και επαγγελματική ευθύνη να της την προσφέρουν. Μια ευθύνη που έπρεπε να είναι δεδομένη και αυτονόητη. Όταν κανείς επιλέγει να γίνει γιατρός ή νοσηλευτής, εξυπακούεται ότι έχει συνειδητοποιήσει τις ευθύνες που αναλαμβάνει έναντι των συνανθρώπων του και της κοινωνίας.
Όλα αυτά είναι… προφάσεις εν αμαρτίαις. Απλώς κάποιοι άνθρωποι στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν συνειδητοποίησαν ότι αυτό που επέλεξαν να κάνουν στη ζωή τους δεν είναι ένα επάγγελμα αλλά ένα λειτούργημα, που απαιτεί ανθρωπιά , ευαισθησία, ενσυναίσθηση και αλτρουισμό.
Προφανώς όμως οι ευθύνες δεν περιορίζονται στο ιατρικό και το νοσηλευτικό προσωπικό, αλλά επεκτείνονται και στα… ψηλότερα δώματα. Σε αυτούς που έχουν την ευθύνη της διοίκησης και του ελέγχου. Σε αυτούς που έχουν την ευθύνη να ελέγχουν και να εκπαιδεύουν το προσωπικό, αλλά και την ευθύνη να ελέγχουν την επάρκεια όλων των μέσων, υλικών και μη, που πρέπει να έχει στη διάθεσή του το προσωπικό, για να μπορεί να επιτελεί σωστά το καθήκον του.
Ουδόλως μηδενίζω την προσφορά και τις θυσίες των Επαγγελματιών Υγείας, ούτε την προσφορά των νοσοκομείων μας. Θα ήμουν αχάριστη και άδικη αν το έκανα αυτό. Όμως δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο το συγκεκριμένο σοβαρό περιστατικό, όσο «μεμονωμένο» και αν παρουσιάζεται. Γιατί ως κοινωνία είμαστε ιδιαίτερα ευαίσθητοι στα θέματα της υγείας, ιδιαίτερα μάλιστα αν αφορούν ευάλωτες ομάδες συνανθρώπων μας, όπως είναι οι ηλικιωμένοι.
Ομολογουμένως, έχουν γίνει πολλά θετικά βήματα στον τομέα της περίθαλψης στον τόπο μας, έχουμε όμως πολύ δρόμο ακόμα να διανύσουμε έως ότου φτάσουμε στο σημείο που ο κάθε πολίτης θα νιώθει ασφαλής και ήσυχος ότι, αν ασθενήσει, θα τύχει της δέουσας προσοχής και φροντίδας, με σεβασμό στην αξιοπρέπειά του.
Γι΄αυτό λοιπόν, ας φροντίσουν όσοι έχουν ρόλο και ευθύνη στα θέματα της υγείας να μην επιτρέπουν στις εξαιρέσεις-έστω και ελάχιστες- να αμαυρώνουν την όλη θετική εικόνα τους. Είναι άδικο και για τους ίδιους, αλλά και για τους ανθρώπους που γίνονται τα θύματα αυτών των εξαιρέσεων.
Μαργαρίτα Κουλουμή-Χριστοφόρου
Φιλόλογος
