Οι φονικοί σεισμοί στην Τουρκία αποκλιμάκωσαν την κρίση στα ελληνοτουρκικά, καθότι η αναθεωρητική ρητορική του Προέδρου Erdogan έπρεπε να καμφθεί για λόγους διαχείρισης των φυσικών καταστροφών και των συνεπειών τους, αλλά ενδεχομένως και για την ελληνική βοήθεια που στάλθηκε στις σεισμόπληκτες περιοχές.
Ωστόσο, η Τουρκία συνεχίζει τη στρατηγική της ουσιαστικής, εν πολλοίς συμπόρευσης με τη Ρωσία, αφού, μεταξύ άλλων, διατηρεί την ίδια σκεπτικιστική στάση έναντι της Σουηδίας και της Φιλανδίας, χώρες οι οποίες μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία έκαναν γνωστό το αίτημά τους για ένταξη στο ΝΑΤΟ για λόγους ασφαλείας. Φυσικά, μια τέτοια εξέλιξη δεν εξυπηρετεί ούτε την Τουρκία, ούτε τη Ρωσία. Πρέπει, όμως, να συμπεριλάβουμε στην εξίσωση και τη διαφοροποίηση της Φιλανδίας, η οποία εκδηλώθηκε τις τελευταίες ημέρες και συνίσταται στην απειλή από τη Ρωσία, γι’ αυτό και οι Φιλανδοί αξιωματούχοι θεωρούν ότι η χώρα τους απειλείται κατά ένα πολύ μεγαλύτερο ποσοστό συγκριτικά με τη Σουηδία. Εάν όντως η διαδικασία ένταξης της Φιλανδίας στο ΝΑΤΟ προχωρήσει, το μόνο βέβαιο είναι ότι η Τουρκία θα ζητήσει ανταλλάγματα, όπως είναι για παράδειγμα τα F-16.
Ο Τούρκος Πρόεδρος ξεκάθαρα βρίσκεται σε μια δύσκολη και κατ’ επέκταση αδύναμη θέση. Οι ανακατατάξεις που δημιούργησαν οι φονικοί σεισμοί εκτείνονται σε όλα τα επίπεδα της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής της χώρας. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Erdogan αποκλιμακώνει την επιθετική ρητορική έναντι της Ελλάδος, καθώς έλαβε και θα συνεχίσει να λαμβάνει βοήθεια από τη Δύση, ενώ παράλληλα πλησιάζει και η διεθνής διάσκεψη των δωρητών για τον τουρκικό και συριακό λαό, η οποία θα φιλοξενηθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τη σουηδική προεδρία του Συμβουλίου. Σε αυτή τη διάσκεψη θα συμμετέχει και η Ελλάδα. Η βοήθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Δύσης στην Τουρκία θα μπορούσε να πει κανείς ότι αναιρεί το βασικό αφήγημα της τουρκικής αναθεωρητικής πολιτικής. Ωστόσο, όπως πολύ καλά γνωρίζουμε, ο πρόεδρος Erdogan μπορεί να συνυπάρχει στην πολιτική με ποικίλες αντιλήψεις.
Αυτό που πρέπει να προβληματίσει σε αυτό το σημείο είναι η επόμενη μέρα της επερχόμενης εκλογικής διαδικασίας στην Τουρκία. Η άποψη ότι ο Erdogan δεν θα προχωρούσε σε εκλογές εάν ήξερε ότι θα τις χάσει, μας βρίσκει σύμφωνους. Άλλωστε, οι εκλογικές μέθοδοι που χρησιμοποιούνται σε μια τέτοια χώρα, όπως η Τουρκία, είναι ξεκάθαρα επίφοβες και διεμβολιστικές. Σε κάθε περίπτωση, η νέα κυβέρνηση πρέπει να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα τόσο για την καλύτερη δυνατή διαχείριση των οικονομικών προβλημάτων της χώρας, όσο και για τη βελτίωση των σχέσεων με τους γείτονες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι προτεραιότητες του προέδρου Erdogan έχουν αλλάξει λόγω της πολύ δύσκολης κατάστασης που άφησαν πίσω τους οι σεισμοί.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι τί θα συμβεί εάν η αντιπολίτευση πάρει την εξουσία. Θεωρητικά και θα τολμήσουμε να πούμε και πρακτικά, για τον ελληνισμό δεν αλλάζουν και πολλά πράγματα καθότι ο συνασπισμός των τριών κομμάτων της αντιπολίτευσης φέρνει μαζί του έναν σκληρό εθνικισμό, ενώ γνωρίζουμε ότι κατηγορούν τον Erdogan για τα ελληνικά νησιά, τα οποία θεωρούν δικά τους, πόσο μάλλον η στάση τους για το κυπριακό. Επομένως, η Ελλάδα πρέπει να παραμένει έτοιμη για όλα τα ενδεχόμενα και για όλες τις εξελίξεις που θα προκύψουν.
*Πολιτικός επιστήμων, επικεφαλής
της IS Pegasus Coaching & Consulting Ltd
