Τελικά γιατί δεν προχωρά η διαπραγμάτευση για το Κυπριακό; Ο λόγος είναι ένας. Γιατί τελικά κάποιοι επιθυμούν να ζήσουν «εν πολιτεία» στα πλαίσια της «ήσυχης συνείδησης» ότι κατάφεραν αυτά που κατάφεραν συμβιβαζόμενοι με την υπάρχουσα πολιτική κατάσταση. Δηλαδή το πολιτικό καθεστώς «των πραγμάτων ως έχουν» για το Κυπριακό. Συμβιβάστηκαν με «μια πραγματικότητα που οι ίδιοι επιθυμούν». Δεν ρωτούν όμως. Και τώρα θέλουν ξανά να μας επισημάνουν τα ίδια. Και ότι «προσπαθούν». Προσπαθούν να πείσουν ότι έφεραν μια κάποια «άνοιξη» και στο Κυπριακό. «Η προσπάθεια έγινε αλλά…» Αυτή είναι η «δική τους πραγματικότητα»: ένα Ευρωπαϊκό μεν κράτος, σταθερό σε «αξίες», που κάποιοι επισημαίνουν ότι ακόμα και αυτές τις ορίζουν. Και αναφέρουν: «η εναλλακτική το χάος».
Αντιθέτως, ποια είναι η πραγματικότητα: Ένα κράτος που τελεί υπό κατοχή. Που δεν διαφαίνεται να υπάρχει μέλλον στο θέμα διαπραγμάτευσης με το αποτέλεσμα που έφεραν ως εδώ. Και αναρωτιέται κανείς μήπως τελικά υπάρχει κάποια μεθόδευση σταδιακά να προχωρήσει σε άλλο πλαίσιο διαπραγμάτευσης εκτός των συμφωνηθέντων; Αν πάλι είναι εντός τί περιμένουμε; Τί πραγματικότητα είναι και αυτή!! Ένα κράτος που ενώ τελεί υπό κατοχή, και που η Ευρώπη έχει τάσεις να το ξεχνά το γεγονός αυτό, από ότι φαίνεται δεν θέλουν κάποιοι να συζητιέται σε υψηλό επίπεδο. Μήπως και να μην διαταράξουμε τις σχέσεις μας με την Τουρκία; Δεν φαίνεται να υπάρχει ούτε στρατηγική, ούτε τακτική για μια σωστή διαπραγμάτευση και λύση. Πολιτικά μεταφράζεται σε ζήτημα αξιοπιστίας η ηγεσία. Και κάποιοι από αυτούς έρχονται να μας πουν πως θα είναι συνεχιστές. Ας είμαστε αξιόπιστοι. Είμαστε συνέταιροι με τα κράτη της Ευρώπης. Αλλά πρέπει να τους υπενθυμίσουμε τί πρεσβεύουμε. Πρέπει να κάνουμε τις σωστές διαδικασίες και ταυτόχρονες πολλαπλές κινήσεις. Να πούμε τα πράγματα ως έχουν. Να μορφώσουμε και να διδάξουμε στις γενιές όλες τί πρέπει να γίνει. Να κινηθούμε στα υψηλότερα πολιτικά ευρωπαϊκά και διεθνή κλιμάκια.
Να μην ξεχνάμε το Κυπριακό. Για να είμαστε κάποιοι πολιτικά «ήσυχοι στην συνείδησή» μας. Το σωστό για τον τόπο μας είναι η πρακτική και συνεχής ουσία διαπραγμάτευσης. Ίσως δεν θέλει κανείς να πάρει το πολιτικό ρίσκο να διαπραγματευτεί και να επιλύσει πραγματικά ένα ζήτημα που θα φέρει νέα δεδομένα αλλά να έχει εν΄ τέλει κόστος. Γιατί αυτό θα επιφέρει πολιτικό κόστος και ιστορικό, από την στιγμή που υπάρχει διαπραγμάτευση. Από την άλλη είναι λανθασμένη μια κάποια εντύπωση πως μπορεί το Κυπριακό να λυθεί με μια άλλη νέα λύση και βάση. Που να μην είναι βασισμένη πάνω σε όσα κατορθώθηκαν πάνω στα συμφωνηθέντα. Είναι θέμα πολιτικής γνώσης και πολιτικής συνείδησης και πράξης. Είναι θέμα μεθοδικότητας και προοπτικής. Είναι θέμα ικανοτήτων στον τομέα αυτό. Γνώσεων και εμπειρικής γνώσης, πράξης και ουσίας στα πλαίσια Γκουτέρες. Γνώση λήψης στρατηγικής συμφωνίας που να συμφιλιώνει την Κύπρο και τους πολίτες της χώρας. Λείπει η ουσιαστική υποστήριξη του λαού που ευτυχώς θα δοθεί με την σωστή πολιτική εντολή στις επερχόμενες εκλογές. Δεν υπάρχει στρατηγική πυξίδα. Κατανόηση πολιτισμικών και θρησκευτικών θεμάτων που να κάνουν τον διάλογο να είναι πραγματικά διαπολιτισμικός και διαχρονικός. Η ηγεσία πολιτικά επαναπαύτηκε. Οι κινήσεις αυτές δεν έφεραν αποτέλεσμα. Εκ’ του αποτελέσματος κρίνονται όλα και όλοι. Για τον τόπο σου ποτέ δεν σταματάς. Ποτέ δεν παύεις να πιστεύεις. Έστω και αν η άλλη πλευρά επιφέρει μια αλυτρωτική πολιτική.
Δεν θα σταματήσει η Τουρκία να κάνει κινήσεις εντυπωσιασμού. Θα προσπαθήσει να αναβαθμίσει το δημογραφικό ως σημείο διαπραγμάτευσης ποσόστωσης πολιτών στην Κυπριακή Δημοκρατία και την δημόσια διοίκηση. Και όχι μόνο. Αυτά είναι γνωστά. Αλλά δεν φαίνεται πως υπάρχει πρόταση που να προκρίνεται από την Κυπριακή πλευρά. Έτσι απλά. Απλά δημόσια άποψη. Τεχνοκρατικά πως ερμηνεύεται αυτό; Δεν υπάρχουν σταθμιστικά μέσα που να φέρουν τις κυπριακές πλευρές στο ίδιο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να υπάρξει μια βιώσιμη λύση. Και όσο υπάρχει πολιτική κωλυσιεργία, σε κινήσεις, τόσο φαινόμαστε πως δεν κάνουμε κινήσεις σωστές. Το έδειξε εξάλλου και η έκθεση του Γενικού Γραμματέα, ξέρετε η πρόσφατη αυτή που τα αναλύει και αναφέρει όλα: Πως υπάρχει ένα αδιέξοδο. Καμία πλευρά δεν πράττει και ίσως δεν επιθυμεί πλέον τα όσα πρέπει. Τα προτετελεσμένα γεγονότα είναι προ των πυλών. Για αυτό το λόγο χρειάζεται η ισχυρή βούληση. Μια ισχυρή φωνή. Μια φωνή πολυετής γνώσης εμπειρικής, με ξεκάθαρες αρχές και αξίες. Στον πολιτικό βίο, η ισχυρότερη ηθική δύναμη, είναι ο σεβασμός προς τη δημόσια γνώμη. Η δημόσια γνώμη μου είναι πως μόνο ο Ανδρέας Μαυρογιάννης διακατέχει προσωπικά την γνώση, εμπειρία, την δίψα της δημιουργίας και για το Κυπριακό. Πορεύεται με περγαμηνές. Αποτελεί πράξη πολιτικού πολιτισμού η ενασχόληση του και της δημιουργίας μιας ισχυρής Κυβέρνησης Μαυρογιάννη. Που να στηρίζει πρακτικά την προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού ζητήματος με χρονοδιαγράμματα και πλαίσια συνομιλιών. Η στρατηγική επιλογή είναι προ-πυλών. Έτσι μόνο, η Κύπρος μπορεί.
*Δρ. Μάριος Παναγιώτης Ευθυμιόπουλος, αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνούς Στρατηγικής και Ασφάλειας
