Η παραμικρή προσδοκία για έναρξη διαλόγου στο Κυπριακό έχει εξανεμιστεί, αφού ο κατοχικός εκπρόσωπος απαιτεί κυριαρχική ισότητα, καθώς ταυτοχρόνως σχεδιάζει περαιτέρω διχοτομικές κινήσεις με υποδείξεις της Άγκυρας π.χ. αλλαγή ονόματος του ψευδοκράτους σε «Τουρκικό Κράτος της Κύπρου». Ακόμη και η εισήγησή του για δικοινοτική συνεργασία για τους σεισμούς, που θα μπορούσε να λειτουργήσει μέσω των υφιστάμενων Τεχνικών Επιτροπών, επιδιώκει την εξίσωση μέσω «εξουσιοδοτημένων αξιωματούχων των δύο οντοτήτων».
Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών αναγνωρίζει τα πιο πάνω, εκτός κάποιων περιθωριακών, που επιμένουν στον ρόλο του «χρήσιμου ηλίθιου». Ο συγκεκριμένος όρος πρωτοεμφανίστηκε στην Κύπρο από τον Σπύρο Παπαγεωργίου (δημοσιογράφο και συγγραφέα υποστηριχτή της φανατικής αντιμακαριακής γραμμής), ο οποίος μετά την τραγωδία του 1974, με ειλικρίνεια και μεταμέλεια περιέγραψε εύστοχα ως «χρήσιμους ηλίθιους» όσους -όπως ο ίδιος-, καταφέρονταν με μανία εναντίον του Προέδρου Μακαρίου, ωθώντας την Κύπρο στην καταστροφή. Μια μικρή ομάδα μεν που έτυχε τεράστιας εκμετάλλευσης δε από αλλότριες δυνάμεις με τραγικό αποτέλεσμα.
Ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος Ν. Χριστοδουλίδης, στο πνεύμα του προεκλογικού του προγράμματος συνάντησε τον κατοχικό εκπρόσωπο, επισημαίνοντας την κοινή θέση της Ε/κ ηγεσίας για λύση στο πλαίσιο των συμφωνηθέντων, όμως μια μικρή ομάδα τον παρουσιάζει ως… σκληροπυρηνικό. Αρχισυντάκτης εφημερίδας της πολιτικής της «όποιας λύσης», την επομένη της συνάντησης κατηγορούσε τον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο γιατί δεν αναφέρθηκε σε «πολιτική ισότητα»… Ο Ν. Χριστοδουλίδης αναφέρθηκε στο συμφωνημένο πλαίσιο και στις παραμέτρους του ΟΗΕ/Συμβουλίου Ασφαλείας. Κι εφόσον το επανενωμένο κράτος θα ανήκει στην ΕΕ, η λύση πρέπει να ευθυγραμμίζεται με τις αξίες της ΕΕ, όπως τις καθορίζουν υποχρεωτικά οι Συνθήκες της ΕΕ. Η μανία τους όμως είναι τόση που «ξεχνούν» τον κατοχικό ηγέτη, για να καταφέρονται με άδικο τρόπο στον Ν. Χριστοδουλίδη, προτού καν αναλάβει. Δεν είμαστε στο 1974, αλλά όλα θα τύχουν εκμετάλλευσης, δυστυχώς…
Παρεμπιπτόντως, ένα χρόνο από την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, αξίζει να αναδείξουμε την καθοριστική σημασία της διορατικότητας στην πολιτική. Μπορεί τώρα να σιώπησαν όσοι επέμεναν να συνταχθούμε με τον παραβάτη του Διεθνούς Δικαίου στην Ουκρανία κι όσοι φοβέριζαν ότι θα συντριβούμε οικονομικά κι άλλα παρόμοια επειδή δεν συνταχθήκαμε με τον Πούτιν. Όχι μόνο δεν προέκυψαν, αλλά είναι αδιανόητο πόσο θα βουλιάζαμε, αν κάναμε λάθος επιλογή.
Καταλήγοντας, επαναλαμβάνουμε ότι η διπλωματία των σεισμών δεν αποτελεί εχέγγυο ασφάλειας, ούτε για το Αιγαίο, ούτε για τερματισμό της κατοχής στην Κύπρο. Το σημερινό στρατηγικό κενό στις ευρωτουρκικές σχέσεις πρέπει να διαμορφωθεί από την ΕΕ, κι ιδιαίτερα από Ελλάδα και Κύπρο. Κι επιτέλους, να ενδυναμώσουμε έμπρακτα τις αντικατοχικές δυνάμεις στα κατεχόμενα, τώρα που η τραγωδία των σεισμών αποκάλυψε το απάνθρωπο πρόσωπο του κατοχικού καθεστώτος προς τους Tουρκοκύπριους, οι οποίοι πρέπει να αισθανθούν ότι η ΕΕ αποτελεί εχέγγυο προστασίας και ευημερίας κάθε κοινότητας, όπως ορίζει το κράτος δικαίου της ΕΕ.
*Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D), Πρόεδρος Πολιτικής Επιτροπής για την Μεσόγειο
