Πριν αλέκτορα φωνήσαι, και μήπως τους προλάβουν άλλοι, το ΑΚΕΛ άστραψε και βρόντηξε για την απόφαση του νέου Προέδρου τις Δημοκρατίας, Νίκου Χριστοδουλίδη, και του Πρωθυπουργού της Ελλάδας, Κυριάκου Μητσοτάκη, κατά τη διάρκεια της πρόσφατης συνάντησής τους στην Αθήνα, να συμπήξουν Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας των δύο χωρών, της Ελλάδας και της Κύπρου.
Ό,τι θεωρείται αυτονόητο για κάθε Έλληνα της Κύπρου και της Ελλάδας, και που είναι η στενή συνεργασία των δύο χωρών σε όλους τους τομείς, κάτι που θα έπρεπε να έπαιρνε σάρκα και οστά εδώ και πολύ καιρό προηγουμένως, για τους συντρόφους παραπέμπει αλλού. Δυστυχώς, αυτό διατείνονται, αν και είναι καλώς γνωστό στους παροικούντας την Ιερουσαλήμ ότι καθετί, που αναφέρεται στην Ελλάδα και σχετίζεται με αυτήν, για την ηγεσία τού ΑΚΕΛ υποκρύπτει δόλο και ενσπείρει σ’ αυτούς υποψίες. Για την ακρίβεια, το ένα τούς βρομά και το άλλο τούς μυρίζει. Βέβαια, η αλήθεια πρέπει να λέγεται πάντοτε, όσο πικρή κι αν είναι αυτή. Και δεν θα ήταν υπερβολή, αν λέγαμε ότι οι σύντροφοι βγάζουν σπυριά κάθε φορά που ακούν να γίνεται λόγος για Ελλάδα και οτιδήποτε το σχετικό με αυτήν. Κακά τα ψέματα! Ποιος να το πίστευε ότι θα φτάναμε μέχρι το σημείο αυτό! Ένα, δήθεν, προοδευτικό και λαϊκό κόμμα να απαρνείται την εθνική του ταυτότητα και να αγωνίζεται, με νύχια και με δόντια, να πείσει ότι στη μεγαλόνησο δεν κατοικούν Έλληνες αλλά, φευ, Φραγκολεβαντίνοι.
Χωρίς, λοιπόν, την παραμικρή χρονοτριβή, αμέσως με την ανακοίνωση της σχετικής απόφασης των δύο κυβερνήσεων, το κόμμα των συντρόφων συνέρχεται και αποφαίνεται. «…Για το ΑΚΕΛ οι κοινές σύνοδοι των Υπουργικών Συμβουλίων Κυπριακής Δημοκρατίας και Ελλάδας ανά τακτά διαστήματα στην παρουσία του Προέδρου και του Πρωθυπουργού αντίστοιχα, όπως ανακοίνωσε από την Αθήνα ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, παραπέμπει αλλού και δεν εκπέμπουν τα ορθά μηνύματα για την υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως ανεξάρτητου δικοινοτικού κράτους…».
Τι μπορεί να πει κανείς ως απάντηση σε τέτοιες θέσεις! Πώς μπορείς να συζητήσεις και να συνεννοηθείς με κάποιον, που επιμένει ότι ο ήλιος γεννιέται από τη δύση και όχι την ανατολή. Κάτω από τέτοιες προϋποθέσεις, κάθε προσπάθεια συνεννόησης αποβαίνει μάταιη.
Ασφαλώς, αν θέλουμε να εμπλουτίσουμε με πρόσθετα στοιχεία τη σχετική απόφαση και να πάμε παρακάτω, προβάλλοντας το αίτημα για αναβίωση και επαναφορά του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος μεταξύ Κύπρου και Ελλάδας, είμαστε σίγουροι ότι οι ηγέτες των συντρόφων, στην απόγνωσή τους επάνω, θα σχίζουν τα ιμάτιά τους, αναφωνώντας, δίκην Γραμματέων και Φαρισαίων της εποχής του Ιησού Χριστού, ότι δεν θα έχουν χρείαν μαρτύρων για να αποδείξουν πως όλες αυτές οι ενέργειες αποβλέπουν, δήθεν, στην Ένωση τής όσης απέμεινε Κύπρου μετά της μητρός Ελλάδος!
Χωρίς άλλο, αυτή η αντιπάθεια και αποστροφή των συντρόφων προς καθετί το ελληνικό υπέβοσκε από τότε που η Κύπρος κατέστη ανεξάρτητο κράτος, το 1960, πήρε όμως διαστάσεις ευθύς μετά το άφρον πραξικόπημα τού 1974 και την επακολουθήσασα βάρβαρη τουρκική εισβολή. Με τις αντεθνικές ενέργειες και την προδοσία μιας δράκας Ελλήνων μειοδοτών, βρήκαν την ευκαιρία οι σύντροφοι τού ΑΚΕΛ, επικουρούμενοι από διάφορους Νεοκύπριους, να βγάζουν τα απωθημένα τους, όταν γίνεται αναφορά, όπως τώρα με τη δημιουργία του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Κύπρου-Ελλάδας, σε Ελλάδα και οτιδήποτε το ελληνικό.
*Φιλόλογος
