Όταν οι Τούρκοι συνεχίζουν καθημερινά να δημιουργούν νέα τετελεσμένα και ταυτόχρονα να απειλούν, Κύπρο και Ελλάδα, διακηρύττοντες ότι γι’ αυτούς το Κυπριακό είναι λυμένο «επί του εδάφους και του χάρτη», να υπάρχουν επικίνδυνοι αφελείς που εξακολουθούν να ομνύουν πίστη στην ούτω καλούμενη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία -Δ.Δ.Ο. με πολιτική «ισότητα».
Διερωτώμαι εάν οι λογής λογής διεθνολόγοι, πολιτικοί επιστήμονες, τουρκολόγοι και ο εσμός από πλήθος δηλαδή αυλοκολάκων ερμηνεύουν τις διακηρύξεις των Τούρκων για «κυριαρχική-πολιτική ισότητα», για «δύο κράτη», για «διεθνή αναγνώριση της ούτω καλούμενης «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου» που τώρα θέλουν να την αποκαλούν «Τουρκική Δημοκρατία της Κύπρου».
Γίνεται μάλιστα και λόγος για ενσωμάτωση των κατεχομένων εδαφών μας στην Τουρκία ως εάν αυτά δεν αποτελούν ήδη «βιλαέτι» – περιοχή/επαρχία μιας νεοθωμανικής αυτοκρατορίας. Ό,τι απομένει πλέον είναι και η διεθνής αναγνώριση δηλαδή από «ντε φάκτο» σε «ντε γιούρε».
Η Τουρκία θέλει να ελέγχει την Ανατολική Μεσόγειο και όποιος κατέχει την Κύπρο ελέγχει και την Ανατολική Μεσόγειο.
Η Τουρκία λοιπόν αφού έχει το «πάνω χέρι» σήμερα με τον έλεγχο της Κύπρου δεν υπάρχει περίπτωση να υποχωρήσει ούτε ειρηνικά ούτε με «συνομιλίες/διαπραγματεύσεις» που δεν ήταν για 40 και πλέον χρόνια παρά μόνον «κουβέντες του καφενείου» ως τις χαρακτήρισε ο Άγγλος δημοσιογράφος Ρόμπερτ Φισκ – που απεβίωσε πριν λίγα χρόνια σε άρθρο του στην εφημερίδα «Independent».
Τα παραμύθια περί «επανένωσης» και «μακροχρόνιου αγώνα» δεν είναι παρά «πομφόλυγες» και «έπεα πτερόεντα» λόγια δηλαδή του αέρα – λόγια κενά περιεχομένου.
Χωρίς απελευθέρωση δεν υπάρχει επανένωση της Κύπρου και εξεύρεση δίκαιης, βιώσιμης και λειτουργικής λύσης με βάση την αρχή «ένας άνθρωπος – μία ψήφος» της Κύπρου λαμβανομένης ως ενιαίας και αδιαίρετης γεωγραφικής και πολιτικής οντότητας.
Με τα ούτω καλούμενα «μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης» (Μ.Ο.Ε.) με τις ούτω καλούμενες «συμφωνίες υψηλού επιπέδου» – γνωστές ως συμφωνίες κορυφής και υποβολή «χάρτου» για το εδαφικό δεν επιτυγχάνεται ούτε επανένωση ούτε απελευθέρωση παρά μόνο «τουρκοποίηση-ισλαμοποίηση.
Αναζητείται λοιπόν ηγέτης με εθνικό ανάστημα και όραμα για να ηγηθεί της ελευθέρωσης και επανένωσης του Κυπριακού Ελληνισμού.
*Πρώην συνδικαλιστής
