Ναι, είναι γεγονός ότι πολλοί γονείς πιέζουν τα παιδιά τους. Τα βάζουν συνεχώς μέσα σε έναν κυκεώνα για να είναι τα καλύτερα. Να ανταγωνίζονται κάθε τι. Μπας και γίνει καμία σύγκριση με κάποιον άλλον και αυτά έρθουν δεύτερα. Πίεση για τους βαθμούς του σχολείου, πίεση για το άθλημα που επέλεξαν καθώς για αυτούς πρέπει να είναι οι καλύτεροι, πίεση για τις συναναστροφές τους με άλλους, πίεση για τον κλάδο που πρέπει να ακολουθήσουν στο Λύκειο, πίεση για τις σπουδές… Πίεση και άπειρα πρέπει παντού. Ακόμη κι από μικρές ηλικίες. Και κάπως έτσι μεγαλώνουν παιδιά συναισθηματικά κλειστά, παιδιά που ενδεχομένως δεν έχουν ακούσει μία συγγνώμη από τους γονείς, παιδιά που αισθάνονται ότι δεν έχουν δικαίωμα να χαλαρώσουν, να τεμπελιάσουν, να απολαύσουν όπως θέλουν την ηλικία τους και να αισθανθούν έστω για λίγο την ανεμελιά των παιδικών χρόνων.
Όμως, υπάρχουν και εκείνοι οι γονείς που ενδιαφέρονται πραγματικά και φροντίζουν να το μεταδώσουν στα δικά τους παιδιά, για την ουσία, την Παιδεία, την ωφελιμότητα και χρησιμότητα και όχι απλώς για ένα βαθμό. Γονείς που αντιλαμβάνονται πότε οι ίδιοι έχουν κάνει λάθος και ζητάνε συγγνώμη, γονείς που κάθονται κάτω στο πάτωμα με τα παιδιά τους, τα ακούνε, συζητάνε και τα συμβουλεύουν όχι για να μην κάνουν λάθη και να μην αποτύχουν, αλλά για να είναι τόσο συναισθηματικά δυνατά ώστε να μπορούν να διαχειρίζονται τις αποτυχίες τους και να ανταπεξέρχονται στις δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν. Και όπως όλοι μας ξέρουμε, μεγαλώνοντας δεν είναι και λίγες.
Αφορμή για αυτές τις σκέψεις ομολογώ ήταν τα διάφορα σχόλια που διάβαζα στο διαδίκτυο τις τελευταίες εβδομάδες. Σχόλια και ολόκληρες συζητήσεις που προέκυψαν λόγω της εξεταστικής διαδικασίας του πρώτου τετραμήνου σε Γυμνάσια και Λύκεια/Τεχνικές Σχολές. Αφήνοντας στην άκρη τις απόψεις περί χρησιμότητας του επίμαχου αυτού θεσμού και το κατά πόσο είναι αποδεκτός ή όχι από την πλειοψηφία των διαφόρων φορέων, εστιάζοντας στο πώς ο κάθε γονέας, ο οποίος αναρτούσε το δικό του σχόλιο, αντιδρούσε και ενεργούσε απέναντι στο δικό του παιδί. Κι αυτό διότι η εν λόγω εξεταστική διαδικασία αναμφισβήτητα προκάλεσε άγχος και περισσότερο στρες και κούραση στους μαθητές ανεξαρτήτως ηλικίας, τάξης και φυσικά επιπέδου όσον αφορά στις σχολικές τους επιδόσεις.
Είναι επίσης γεγονός ότι τα περισσότερα σχόλια αφορούσαν τις στρεβλώσεις, τα προβλήματα και τις αδυναμίες που παρουσιάζει για άλλη μια χρονιά η διαδικασία, με αποτέλεσμα όλα αυτά να έχουν αντίκτυπο δυστυχώς στους μαθητές, με ό,τι συνεπάγεται αυτό (και όχι μόνο στο θέμα του βαθμού αλλά κυρίως στην ψυχολογία τους και στο πώς βλέπουν το σχολείο και την παιδαγωγική διαδικασία). Μέσα σε αυτά τα σχόλια υπήρχαν αρκετά που ίσως και άθελα τους, έκαναν συγκρίσεις. «Όταν η καλή μαθήτρια της τάξης του γιου μου δεν κατάφερε να λύσει το γραπτό, σκεφτείτε τι έκαναν τα υπόλοιπα παιδιά». «Ο καλύτερος μαθητής του σχολείου μας υπολογίζει ότι δεν θα έγραψε πάνω από 17–18»! Και πάει λέγοντας…
Σχόλια που διαβάζεις και τα προσπερνάς. Όμως, σε κάποια άλλα, δεν μπορείς να πράξεις το ίδιο. Αντίθετα, στέκεσαι στην ανάρτηση, τη διαβάζεις ξανά και ξανά και σίγουρα μπορείς να καταλάβεις πολλά. Μία από αυτές που διάβασα κι επιλέγω να κλείσω τη στήλη σήμερα έλεγε: «Αύριο είναι η πρώτη μέρα των εξετάσεων της κόρης μας που φοιτά στη Β’ Γυμνασίου. Πριν από λίγο, αφού έκανε επανάληψη, πήγε για ύπνο. Αγχωμένη και ανήσυχη καθώς δεν ξέρει πώς θα τα πάει αύριο, αν θα καταφέρει να απαντήσει, αν θα τα ξέρει… Της είπαμε ότι δεν χρειάζεται να ανησυχεί γιατί εμείς ξέρουμε πόσο έχει προσπαθήσει. Και είμαστε σίγουροι ότι θα κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί κυρίως για την ίδια. Όχι για εμάς, όχι για τους καθηγητές της, όχι για κάποιον. Της είπαμε να προσπαθήσει με ηρεμία και συγκέντρωση και όλα θα πάνε καλά. Αλλά ακόμη και να μην πάνε, δεν υπάρχει πρόβλημα. Θα το προσπαθήσει ξανά. Γιατί για εμάς έχει περισσότερη αξία να έχουμε ένα ευτυχισμένο και υγιές παιδί, παρά ένα άριστο»!
