«Για εμάς, μετά από πενήντα χρόνια, είναι σαφές ότι η μόνη εφικτή λύση είναι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία». Άκουγα χτες αυτά τα λόγια από τον εκπρόσωπο του επιτελείου Μαυρογιάννη και ήρθε στο μυαλό μου ο Τατάρ και ο Τσαβούσογλου, που με τα ίδια λόγια απορρίπτουν τη ΔΔΟ. Μετά από πενήντα χρόνια, λένε αυτοί, δεν υφίσταται πλέον αυτή η προοπτική, τη συζητήσαμε, την εξαντλήσαμε και γι΄ αυτό στρέφονται στη λύση δυο κρατών. Φυσικά, φορτώνουν σ΄ εμάς την αποτυχία να δοθεί προοπτική, αλλά η αλήθεια είναι ότι η αποτυχία αφορά εξ ολοκλήρου τις δικές του παράλογες, απάνθρωπες, πειρατικές αξιώσεις.
Αυτό, όμως, είναι άλλη ιστορία. Τώρα, πραγματικά θα θέλαμε από τους υποψήφιους να μας κυβερνήσουν, ή τους εκπροσώπους τους, να μας πουν λίγα λόγια περισσότερα. Διότι, μιλούν όλοι με τίτλους, με ατάκες. Η ΔΔΟ είναι η μόνη εφικτή λύση. Εντάξει. Αλλά, γιατί δεν μας εξηγούν τι εννοούν; Πώς είναι εφικτή αφού είναι υπό διαπραγμάτευση δεκαετίες ολόκληρες χωρίς αποτέλεσμα; Μήπως είναι εφικτή μόνο στο δικό μας μυαλό; Μήπως, για να είναι εφικτή πρέπει να την προσαρμόσουμε ακόμα περισσότερο στην τουρκική λογική του εφικτού;
Τριάντα χρόνια διαπραγματεύτηκαν την εφικτή ΔΔΟ τέσσερις Πρόεδροι, απόλυτα προσηλωμένοι σε αυτήν. Βασιλείου, Κληρίδης, Αναστασιάδης, Χριστόφιας. Τριάντα ολόκληρα χρόνια. Έκαναν όσες παραχωρήσεις ήταν δυνατό να γίνουν. Όποτε ξεπερνούσαν κόκκινες γραμμές, τις μετακινούσαν για να έχουν ακόμα λίγο περιθώριο. Και πάντα έβρισκαν μπροστά τους τον τοίχο της τουρκικής αδηφαγίας. Πάντα έβρισκαν μπροστά τους τον αμετακίνητο τουρκικό στόχο για έλεγχο όλης της Κύπρου. Για νομιμοποίηση της κατοχής. Για νομιμοποίηση της λεηλασίας της πατρίδας μας.
Επιτέλους, λοιπόν, ας βγει έντιμα ένας άνθρωπος να μας εξηγήσει τι ακριβώς εννοούν όταν λένε πως η ΔΔΟ είναι η μόνη εφικτή λύση. Να μας εξηγήσει πριν να ψηφίσουμε, για να το λάβουμε υπόψη. Διότι, το Κυπριακό μόνο επιφανειακά τους απασχολεί στις προεκλογικές συζητήσεις. Οι βασικοί υποψήφιοι, εξάλλου, επαναλαμβάνουν ότι η ΔΔΟ είναι η μόνη εφικτή λύση, και ίσως να πιστεύουν ότι αυτό είναι αρκετό, δεν χρειάζεται να εξηγούν στον λαό περισσότερα.
Αλλά, στη λογική της εφικτής ΔΔΟ, μετατρέψαμε την Κυπριακή Δημοκρατία σε συνιστώσα πολιτεία. Δώσαμε την εκ περιτροπής προεδρία χωρίς να το καταλάβουμε καλά – καλά. Δώσαμε την αναβάθμιση του κατοχικού καθεστώτος κι ούτε αυτό το καταλάβαμε. Τις τέσσερις ελευθερίες της ΕΕ στους Τούρκους υπηκόους. Τη μετατροπή των σφετεριστών σε χρήστες με δικαιώματα. Τη νομιμοποίηση όλων των εποίκων. Φτάσαμε στο σημείο να συζητούμε να κτίσουμε κοινό συνεταιρικό κράτος με τους έποικους και όχι με τους Τουρκοκύπριους, που έγιναν πια μειονότητα και στα κατεχόμενα και κάνουμε πως δεν το καταλαβαίνουμε.
Όλα με την ελπίδα ότι θα έρθει η ώρα που θα ξεκουμπιστεί η Τουρκία από τον τόπο μας. Τι πετύχαμε όταν καταφέραμε να το κουβεντιάσουμε αυτό, το 2017 στο Κραν Μοντάνα; Να μας πουν χωρίς περιστροφές ότι αυτό είναι ένα όνειρο και να το ξεχάσουμε, δεν πρόκειται να φύγει ποτέ η Τουρκία από την Κύπρο.
Πρέπει, λοιπόν, να ξέρουμε. Αυτοί που θέλουν να μας κυβερνήσουν και μας υπόσχονται ότι θα πετύχουν την εφικτή ΔΔΟ, αποδέχονται να έχει λόγο και ρόλο η Άγκυρα στην πατρίδα μας; Διότι, αυτό είναι που θα βρουν μπροστά τους. Υπό την απειλή, μάλιστα, της προσάρτησης των κατεχομένων στην Τουρκία.
