Δύο φορές πήγα και παρακολούθησα την ακροαματική διαδικασία και σε όλη τη διάρκεια των συγκεκριμένων συνεδριάσεων, έκλαιγα μαζί με τους συγγενείς των θυμάτων, που δεν σταμάτησαν στιγμή. Όλοι οι κατηγορούμενοι, 21 τον αριθμό, δικάζονται για τα αδικήματα της ανθρωποκτονίας από αμέλεια κατά συρροή, δηλαδή για πλημμελήματα. Οι χαροκαμένοι συγγενείς δεν συζητούν το πόσο θα είναι η ποινή τους. Κατά βάθος ξέρουν ότι δεν θα είναι πολύ μεγάλη. Τους αρκεί μόνο ένα πράγμα: Όταν έρθει η στιγμή της ανακοίνωσης της ετυμηγορίας από την Έδρα, να ακούσουν 21 φορές τη λέξη «Ένοχος».
Κατά τα λοιπά, παρ’ όλο που δεν ορίστηκε ακόμα εδώ στην Ελλάδα η ημερομηνία των βουλευτικών εκλογών (μέχρι στιγμής ξέρουμε ότι θα είναι στις αρχές Απριλίου, αλλά και αυτό μπορεί να αλλάξει), οι προεκλογικοί καβγάδες άρχισαν.
Τους τόνους ανέβασε ιδιαίτερα ο Τσίπρας, ο οποίος ανακοίνωσε προχθές ότι το κόμμα του δεν πρόκειται ως τις εκλογές να συμμετάσχει σε καμία λειτουργία της Βουλής, διότι δεν αναγνωρίζει ότι ο Μητσοτάκης έχει «το ηθικό δικαίωμα να περάσει οποιοδήποτε νομοσχέδιο», μιας και είναι «υπό αναχώρηση»! Το παράξενο, έως και εξωφρενικό είναι ότι τρεις μέρες πριν, καταψηφίστηκε στη Βουλή η πρόταση δυσπιστίας του Τσίπρα κατά της κυβέρνησης. Η πρόταση μομφής είναι θεσμική λειτουργία του Κοινοβουλίου. Η απόφασή του τώρα να απέχει, θεωρείται προσβλητική για το Σώμα, που λίγες μέρες πριν έκρινε, διά της ψήφου των βουλευτών, ότι η κυβέρνηση έχει τη «δεδηλωμένη».
Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είπε ακόμα ότι θα κάνει μόνο μία εξαίρεση και θα παραστεί στην Βουλή όταν και εάν έρθει προς ψήφιση η αναμενόμενη πρόταση των δικαστικών Αρχών για το εάν θα έχει το δικαίωμα να συμμετάσχει στις προσεχείς εκλογές το κόμμα του καταδικασμένου και έγκλειστου στη φυλακή Ηλία Κασιδιάρη, με την κατηγορία της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης.
«Δεν γίνονται αυτά!». Η πιο άτοπη φράση στην Ελλάδα, εδώ και χρόνια. Εκδηλώνει μια έκπληξη που, επαναλαμβανόμενη κατά ριπάς, καθίσταται και αυτή γελοία και άνευ σημασίας. Διότι ξέρουμε πια όλοι, πολύ καλά, ότι αυτά που εμβρόντητοι τάχα φωνάζουμε ότι «δεν γίνονται», στην Ελλάδα, είναι ίσως τα μόνα που σίγουρα γίνονται. Τα άλλα, που είναι και τα πιο σημαντικά, αγωνίζονται τα καημένα να απεξαρτηθούν από την άρρωστή μας έκπληξη!
Έτσι λοιπόν, με αυτά τα ωραία, σας καλημερίζω από τη χώρα του Κοινοβουλίου αλά καρτ! Θα το ζήσουμε και αυτό. «Θέλω μόνο μπαρμπουνάκι σήμερα, με κάμποσες περικοκλάδες, νηστεύω προκαταβολικά για τη Σαρακοστή των εκλογών, δεν ξέρω και αν θα εξομολογηθώ, μήπως κοινωνήσω κιόλας»…
Σήμερα τέλος, μετράμε 344 ημέρες από την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία. Καθαρά προσωπική του υπόθεση. Που όλοι ξέρουμε, π.χ. από τις ημέρες και τα έργα του άλλου με το μισό μουστάκι, που καταλήγουν, πάντα, όλες αυτές οι … προσωπικές υποθέσεις!
