Προεδρικές εκλογές 2023. Σε δύο 24ωρα η Κύπρος θα κάνει το πρώτο βήμα για την εκλογή του επόμενου Προέδρου της Δημοκρατίας. Οι πρώτες εκλογές στις οποίες οι βασικοί διεκδικητές δοκιμάζουν την τύχη τους για το πρώτη φορά για να κερδίσουν τη μοναδική θέση στο Λόφο. Είναι μια εκλογική διαδικασία με πολλές παραδοξότητες, όπως για παράδειγμα το ότι ο προεκλογικός ξεκίνησε πριν από ένα και πλέον χρόνο, αλλά όλη η ουσιαστική δουλειά γίνεται τις τελευταίες εβδομάδες και ημέρες.
Το ψηφοδέλτιο της 5ης Φεβρουαρίου θα έχει συνολικά 14 υποψήφιους, όπου ο κάθε υποψήφιος έχει την άνεση να κάνει την επιλογή του. Εν ολίγοις υπάρχουν υποψήφιοι για όλα τα γούστα. Αλλά είναι κοινά αποδεκτό ότι μόνο τρεις ανάμεσα στους 14 μπορούν να σταθούν με αξιώσεις και να διεκδικήσουν μια θέση στο δεύτερο γύρο που θα διεξαχθεί την αμέσως επόμενη Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου.
Ποιο είναι όμως το πρώτο ζητούμενο απ’ αυτές τις εκλογές; Να εκλέξουμε τον επόμενο Προέδρο της Δημοκρατίας. Μεθαύριο Κυριακή δεν έχουμε βουλευτικές εκλογές. Γι’ αυτό δεν μπορεί να γίνεται συνεχώς επίκληση του λεγόμενου κομματικού πατριωτισμού. Ούτε και μπορεί να χρησιμοποιείται υπό τη μορφή αφορισμού εάν ένας ψηφοφόρος αποφασίσει να κάνει άλλη επιλογή απ’ εκείνη που αποφάσισε το κόμμα του.
Ας μην ξεχνάμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων δεν είναι μέλη κομμάτων. Είναι ελεύθερα άτομα που κάνουν τις επιλογές τους στη βάση των δικών τους κριτηρίων. Και δεν είναι πρόβατα τα οποία πρέπει να κινηθούν σύμφωνα με τις υποδείξεις του βοσκού, ο οποίος έχει στη διάθεσή του και δύο μαντρόσκυλα για να συμβάλλουν στο έργο του.
Παρά την έντονη προσπάθεια που καταβάλλεται εδώ και καιρό, είναι ξεκάθαρο πως σε καμιά περίπτωση δεν τίθεται σε κίνδυνο το όποιο κόμμα. Δεν θα διαλυθούν κόμματα εάν εκλεγεί ο ένας ή άλλος υποψήφιος. Αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει είναι πως κάποιοι φοβούνται τη διαχείριση της δικής τους αποτυχίας. Και αυτό τους φόβο τον γενικεύουν και προσπαθούν να περάσουν μια ανυπόστατη κινδυνολογία ότι τάχατες θα διαλυθούν κόμματα και παρατάξεις. Το μόνο που έχουν να φοβούνται τα κόμματα είναι το δικό τους κακό εαυτό και ενδεχομένως το ότι ο τόπος οδεύει προς μια νέα εποχή με την οποία δεν μπορούν να συμβαδίσουν.
Είναι ξεκάθαρο πως κάποιοι φοβούνται ότι θα χάσουν τα κεκτημένα δεκαετιών. Γι’ αυτό και επιλέγουν μέσα από μια ακατάσχετη κινδυνολογία να βάλουν τροχοπέδη στην ανανέωση και τον εκσυγχρονισμό. Γιατί αυτά είναι που χρειάζεται ο τόπος για να μπορεί να μπορεί να προχωρήσει με αισιοδοξία στο μέλλον. Όταν κάποιος επιλέγει την κινδυνολογία ως το βασικό του όπλο για να πείσει ότι μπορεί να κυβερνήσει τον τόπο, τότε εν εμφανές πως ούτε και ο ίδιος πιστεύει στις δυνάμεις του.
Ανανέωση και εκσυγχρονισμός δεν μπορεί να προκύψουν απ’ εκείνες τις πλευρές που ήδη δοκιμάστηκαν και απέτυχαν, ούτε και βεβαίως που σπεύδουν εκ προοιμίου να δώσουν διαπιστευτήρια καλής διαγωγής προς ξένους και τρίτους. Όπως ο Έλληνας, ο Γερμανός, ο Αμερικάνος, ο Τούρκος, ο Ισραηλινός ή ο Βρετανός ψηφοφόρος έχει το δημοκρατικό δικαίωμα να εκλέξει τη δική του ηγεσία (πρόεδρο ή πρωθυπουργό) το ίδιο ακριβώς δικαίωμα έχει και ο Κύπριος ψηφοφόρος. Και όπως οι ψηφοφόροι σε άλλες χώρες δεν ψηφίζουν στη βάση του τι θα πουν την επομένη οι διάφοροι ξένοι, ας μην αναμένουν κάποιοι ότι την Κυριακή θα πάμε να ψηφίσουμε με έγνοια τι μας πουν οι Γερμανοί, οι Εγγλέζοι ή οι Ίνκας.
Είναι λοιπόν ευκαιρία σ’ αυτές τις εκλογές ότι ως λαός κάναμε ένα βήμα προς τα εμπρός και επιλέγουμε Πρόεδρο σύμφωνα με τα δικά μας προσωπικά κριτήρια, χωρίς υποδείξεις και χωρίς να αισθανόμαστε υπόλογοι στον οποιονδήποτε. Υπόλογοι για την ψήφο μας είμαστε μόνο προς τον εαυτό μας και δεν οφείλουμε εξηγήσεις σε κανέναν άλλο. Ας το έχουμε, λοιπόν, αυτό υπόψη την ώρα που θα πάμε την Κυριακή να ψηφίσουμε.
