Πρωί – πρωί, πριν η πόλη μπει ακόμα στους κανονικούς ρυθμούς της μέρας, μία γυναίκα, αφρικανικής καταγωγής σφουγγαρίζει τις γυάλινες επιφάνειες της Πλατείας Ελευθερίας. Την ίδια ώρα, δυο άλλες γυναίκες, Αφρικανές κι αυτές, σκουπίζουν τους διαδρόμους του νοσοκομείου, άλλες των μεγάλων εμπορικών κέντρων της πρωτεύουσας, άλλες ιδιωτικούς κι άλλες δημόσιους χώρους. Όλες οι καθαρίστριες πλέον είναι Αφρικανές. Γιατί, άραγε; Έπαψαν οι Κύπριες να ψάχνουν για μια θέση στο Δημόσιο, έστω και σαν καθαρίστριες νοσοκομείου; Έπαψαν τα κόμματα να διαχειρίζονται τις θέσεις αυτές, εξασφαλίζοντας τις ψήφους μιας ολάκερης οικογένειας στην όποια επόμενη εκλογική αναμέτρηση;
Ο Κυριάκος Κούσιος δηλώνει πως δεν θα φύγει από το υπουργείο Εργασίας πριν λύσει το θέμα εργοδότησης αλλοδαπών. Οι οποίοι αλλοδαποί είναι το φτηνό εργατικό δυναμικό, που δεν έχει πολλές απαιτήσεις και δεν μπορεί να σηκώσει εύκολα κεφάλι [(εκτός κι αν η εκμετάλλευση τους περάσει κάθε όριο ανοχής, όπως έγινε με τους διανομείς της Wolt (αλήθεια που κατέληξε εκείνη η ιστορία;)].
Το κακό δεν είναι η εργοδότηση αλλοδαπών. Το κακό είναι «με ποιους όρους εργοδοτούνται;». Στην περίπτωση των καθαριστριών, είναι υπάλληλοι κάποιας εταιρείας που κατόπιν προσφοράς αναλαμβάνει τον καθαρισμό του χώρου. Και για να κτυπήσει την προσφορά, κατεβάζει τους μισθούς. Στη συνέχεια, τα λεφτά πάνε στην εταιρεία και οι καθαρίστριες –αναλώσιμες καθώς είναι– παίρνουν ότι το αφεντικό προαιρείται να τους δώσει. Ποσό σαφώς πολύ πιο μικρό από ότι θα έπαιρνε μια Κύπρια. Το ίδιο και τα συνεργεία που καθαρίζουν τα άδεια οικόπεδα στους δήμους, το ίδιο και τα συνεργεία συλλογής σκυβάλων και πάει λέγοντας. Ο ντόπιος είναι το αφεντικό, που ενδεχομένως να ψηφίζει ΕΛΑΜ για να καθαρίσει ο τόπος από τους ξένους, αλλά κάνει business εκμεταλλευόμενος τον μόχθο των ανεπιθύμητων ξένων.
Ο υπουργός Εργασίας σκέφτεται τα ξενοδοχεία που όπου να ‘σαι θα ανοίξουν για τη νέα τουριστική σεζόν και θα βρεθούν, για άλλη μια φορά, μπροστά στο πρόβλημα έλλειψης προσωπικού, ενώ το «Πουρνάρα» (κι οι γειτονιές) είναι γεμάτο με γυναίκες που θα μπορούσαν να καθαρίζουν από δωμάτια μέχρι πατάτες, άντρες που θα μπορούσαν να κάνουν συντήρηση των κήπων, ανθρώπους που θα μπορούσαν να κινούν τη μηχανή του τουρισμού σε συμφέρουσες τιμές και χωρίς διαμαρτυρίες για ωράρια και συνθήκες.
Το πρόβλημα θα μπορούσε να είχε ήδη λυθεί. Με κατάρτιση ανθρώπων, με δημιουργία συνθηκών που να ελκύουν προσωπικό. Δεν είναι αυτό το ζητούμενο όμως. Το ζητούμενο είναι η εξεύρεση φτηνού εργατικού δυναμικού. Κι υπάρχουν στρατιές που θα μπορούσαν να είναι.
