Πριν από ακριβώς μία βδομάδα, ο Νίκος Χριστοδουλίδης βρισκόταν στις Βρυξέλλες, για να μετάσχει για πρώτη φορά στη σύνοδο κορυφής όπως και στη συνεδρία των ηγετών του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η συμμετοχή του ή όχι στην ομάδα του ΕΛΚ, ήταν ένα από τα θέματα συζήτησης στην προεκλογική, αλλά ουσιαστικά έκλεισε αμέσως μετά το τέλος των εκλογών. Όχι επειδή τότε ο Αβέρωφ Νεοφύτου ως πρόεδρος του ΔΗΣΥ, έδωσε τη συγκατάθεση του για συμμετοχή του, αλλά γιατί το ΕΛΚ δεν επρόκειτο να του αρνηθεί τη συμμετοχή, ούτε θα τον άφηναν να πήγαινε σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή ομάδα. Ο Μάνφρεντ Βέμπερ, έστειλε μάλιστα την επιστολή- πρόσκληση προς τον Νίκο Χριστοδουλίδη, προτού στην Πινδάρου αντιληφθούν τότε, πώς ουσιαστικά δεν υπήρχε και άλλη επιλογή από το να δώσουν τη συγκατάθεση τους για τη συμμετοχή του νεοκλεγέντα Προέδρου της Δημοκρατίας στο ΕΛΚ.
Στη συνεδρία του ΕΛΚ, ο Νίκος Χριστοδουλίδης δεν έγινε δεκτός ούτε ως φιλοξενούμενος, ούτε απλά ως κάποιος που έγινε δεκτός επειδή δεν ήθελαν να πάει κάπου αλλού, αλλά ως μέλος του ΕΛΚ. Και αυτό φάνηκε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας. Ενδεικτική και η αμηχανία της Αννίτας Δημητρίου η οποία μετείχε και αυτή για πρώτη φορά ως πρόεδρος του ΔΗΣΥ στη συνεδρία.
Γιατί τα αναφέρουμε όλα αυτά; Διότι ακόμα και στην Ευρώπη ο Δημοκρατικός Συναγερμός έχει να διαχειριστεί μία πολύ δύσκολη κατάσταση πραγμάτων ως προς τη στάση του έναντι της Κυβέρνησης Νίκου Χριστοδουλίδη. Πόσω δε μάλλον όταν πρόκειται για θέματα εσωτερικής διακυβέρνησης. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν για μία σειρά από ζητήματα, η νέα Κυβέρνηση, παρουσιάζεται ουσιαστικά ως συνεχιστής της διακυβέρνησης Νίκου Αναστασιάδη. Μιας διακυβέρνησης την οποία ο ΔΗΣΥ στήριξε και επεδίωξε τη συνέχιση της με τον δικό του υποψηφίου στις προεδρικές εκλογές. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου όμως έχασε τις εκλογές. Για τους λόγους που ο καθένας μπορεί να πιστεύει ότι έγινε αυτό. Είναι όμως γεγονός ότι από την 1η Μαρτίου Πρόεδρος είναι ο Νίκος Χριστοδουλίδης, όπως επίσης είναι γεγονός ότι ο ΔΗΣΥ αποφάσισε, να γυρίσει σελίδα, εκλέγοντας νέα ηγεσία. Πρόεδρος στην Πινδάρου από τις 11 Μαρτίου είναι η Αννίτα Δημητρίου. Ασφαλώς, το πώς θα πολιτευθεί ο ΔΗΣΥ έναντι της νέας Κυβέρνησης, δεν είναι προσωπικό της θέμα. Η απόφαση για υπεύθυνη αντιπολίτευση, ήταν μια συλλογική απόφαση που λήφθηκε στο πλαίσιο του Πολιτικού Γραφείου. Σ’ ένα περίπου μήνα από σήμερα, θα πραγματοποιηθεί και το τακτικό συνέδριο του κόμματος μέσα από το οποίο το κάθε μέλος του κόμματος, θα έχει την ευκαιρία να τοποθετηθεί και για όσα έγιναν και για το πώς συνεχίζει ο ΔΗΣΥ στην επόμενη μέρα. Ασφαλώς η κατάσταση πράγματων δεν είναι εύκολη υπόθεση για την Πινδάρου. Ο όρος όμως «υπεύθυνη αντιπολίτευση» έχει ένα βάθος ως έννοια, την οποία, όπως η νέα ηγεσία του κόμματος δείχνει ότι σέβεται και εφαρμόζει, οφείλει και το κάθε μέλος της παράταξης να σεβαστεί και να ακολουθήσει.
Το μεγαλύτερο κόμμα της Κύπρου, δεν μπορεί να λειτουργεί με πολιτικές «πικκαρίσματος» και λογικές ρεβανσισμού, όπως επίσης, δεν μπορεί να βγάζει μία εικόνα ασυνεννοησίας και προσωπικών ατζεντών. Δικαιούται να λειτουργεί μόνο πολιτικά.
Είναι η πρώτη φορά που ο ΔΗΣΥ βρίσκεται σε μία τέτοια θέση. Δεν είναι ΣΤΗΝ Κυβέρνηση, αλλά έχει απέναντι του μία Κυβέρνηση κεντροδεξιά, με τον Πρόεδρο και αρκετά στελέχη της, να προέρχονται από τον χώρο του. Επιπλέον, ο Νίκος Χριστοδουλίδης δεν διαφώνησε επί της ουσίας, επί κανενός θέματος αρχής με τις πολιτικές της προηγούμενης διακυβέρνησης. Ήρθε με μία πρόταση διακυβέρνησης, που δεν ήταν ήθελε να είναι κομματικά χρωματισμένη, αλλά ιδεολογικά κινήθηκε ως επί το πλείστο στο ίδιο πλαίσιο με το ΔΗΣΥ. Με κάποιες προτάσεις «διορθωτικές» για την προηγούμενη διακυβέρνηση και τελικά κέρδισε τις εκλογές.
Το ερώτημα είναι ο ΔΗΣΥ τι κάνει. Η απάντηση δεν είναι εύκολη, αλλά σίγουρα δεν υπάρχουν πολλές επιλογές. Θα πρέπει οι πάντες στην Πινδάρου να αντιληφθούν ότι σε αυτή τη δύσκολη πολιτική συγκυρία, ως πολιτική δύναμη θα πρέπει να επιδείξουν πολιτική ωριμότητα αναλαμβάνοντας ένα ρόλο εξισορροπητικό στο πολιτικό σκηνικό. Διότι αυτή είναι και η έννοια της «υπεύθυνης αντιπολίτευσης». Ο ΔΗΣΥ δεν είναι συμπολίτευση, αλλά την ίδια ώρα δεν μπορεί να αντιπολιτεύεται πολιτικές που αποτελούν και θέσεις αρχών του. Αυτό είναι που πρέπει να αντιληφθούν και ορισμένοι, όταν βγαίνουν μπροστά και μιλούν ή αρθρογραφούν περί ανάγκης μίας πιο αποφασιστικής αντιπολιτευτικής στάσης. Όταν μάλιστα η Κυβέρνηση δεν έχει ακόμα καλά- καλά αρχίσει να παράγει έργο και το ίδιο το κόμμα βρίσκεται σε φάση αναδιοργάνωσης.
