Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου τονίστηκε κατά κόρον η ανάγκη της δημοσιονομικής σταθερότητας, κάτι με το οποίο όλοι συμφωνούμε, για προφανείς λόγους. Ο εκτροχιασμός των δημόσιων οικονομικών είναι ό,τι χειρότερο για την οικονομική σταθερότητα μιας χώρας και συνιστά την απαρχή πολλών δεινών. Έχω την ισχυρή πεποίθηση ότι πέραν της δημοσιονομικής σταθερότητας θα πρέπει να τονίζουμε και την ανάγκη για πολιτική σταθερότητα, η οποία είναι εξίσου σημαντική.
Η ανάδειξη του Νίκου Χριστοδουλίδη στην προεδρία της Δημοκρατίας καθιστά αυτή την ανάγκη ακόμη πιο έντονη. Ο νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας στηρίζεται από ένα συνασπισμό κομμάτων τα οποία δεν συνδέονται μεταξύ τους με κάποια δεσμευτική πολιτική διακήρυξη και δεν έχουν οποιαδήποτε ιδεολογική συγγένεια. Ο κ. Χριστοδουλίδης εξασφάλισε ξεχωριστά την υποστήριξη του ΔΗΚΟ, της ΕΔΕΚ, της ΔΗΠΑ και άλλων μικρότερων εξωκοινοβουλευτικών σχηματισμών, τα οποία σίγουρα δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως ένα ομοιογενές πολιτικό σύνολο, που να είναι ανθεκτικό στις δύσκολες ώρες που έρχονται τόσο στο Κυπριακό όσο και στα θέματα της οικονομίας και άλλα συναφή.
Μοναδικό κοινό πλαίσιο που μπορεί να λειτουργήσει ως ενιαία αφετηρία συνεννόησης είναι το πρόγραμμα διακυβέρνησης του Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά ακόμη και αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί σταθερό σημείο αναφοράς, αφού είναι γνωστό ότι οι πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν τον κ. Χριστοδουλίδη έχουν διαφορετικές θέσεις σε μια σειρά από θέματα κεφαλαιώδους σημασίας, ακόμη και στο Κυπριακό.
Στη βάση, λοιπόν, των πιο πάνω, θεωρώ ότι τα δύο μεγάλα κόμματα, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, παραμένουν οι πυλώνες που διασφαλίζουν σε μεγάλο βαθμό την πολιτική σταθερότητα στη χώρα. Παρά τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στα δύο κόμματα σε θέματα πολιτικής, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η δική τους συνοχή λειτουργεί ευεργετικά για το σύνολο του πολιτικού μας συστήματος. ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ έχασαν τις προεδρικές εκλογές αλλά παραμένουν σημαντικοί πυλώνες πολιτικής σταθερότητας της χώρας. Ειδικά στην περίπτωση του ΔΗΣΥ, ο οποίος αντιμετωπίζει πιο έντονα προβλήματα συνοχής μετά την εκλογική αποτυχία, κυρίαρχο ζητούμενο αυτή τη στιγμή θα πρέπει να είναι η διασφάλιση της ενότητας και λειτουργικής συνοχής, τόσο στην ηγετική πυραμίδα της παράταξης, όσο και στη βάση της. Αξίζει πιστεύω να χαιρετισθεί το γεγονός ότι και οι δύο διεκδικητές της προεδρίας του κόμματος, Αννίτα Δημητρίου και Δημήτρης Δημητρίου, τονίζουν συνεχώς την ανάγκη ενότητας και αυτό δείχνει τη συναίσθηση της βαρύτατης ιστορικής ευθύνης που έχουν απέναντι στη χώρα. Ο Δημοκρατικός Συναγερμός αποτελεί παράγοντα σταθερότητας για την Κύπρο και οποιοδήποτε ρήγμα στη συνοχή του παρουσιάσει θα έχει αντίκτυπο πέραν του παραταξιακού χώρου.
Η ενότητα και συνοχή του Δημοκρατικού Συναγερμού είναι υπόθεση όλων μας. Όσοι επιχαίρουν για τα προβλήματα που προκάλεσε το εκλογικό αποτέλεσμα στο ιστορικό κόμμα της Δεξιάς, προφανώς δεν αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα των στιγμών για το Κυπριακό, την οικονομία και τα άλλα μεγάλα θέματα, από τα οποία εξαρτάται το αύριο της χώρας και η ίδια η επιβίωσή μας.
Εύχομαι όπως τα στελέχη και τα μέλη του ΔΗΣΥ, θέσουν ως πρωταρχική προτεραιότητα την ενότητα της παράταξης τους. Θέλω να ελπίζω ότι ο νέος πρόεδρος και η συλλογική ηγεσία του κόμματος θα ιεραρχήσουν σωστά αυτή την προτεραιότητα και θα προβούν σε κινήσεις που θα στοχεύουν στην επούλωση των πληγών που προκάλεσε η εκλογική αποτυχία και στη δημιουργία προϋποθέσεων για συνέχιση υπεύθυνης προσφοράς του ΔΗΣΥ στην πολλαπλά δοκιμαζόμενη πατρίδα.
*Πρώην Υπουργός
