Προ ΓεΣΥ αν είχες τον ηλικιωμένο γονιό σου άρρωστο, θα μπορούσες να καλέσεις κάποιον γιατρό να έρθει στο σπίτι να τον δει και να κρίνει αν χρειάζεται περαιτέρω νοσηλεία ή αν η κατάσταση αντιμετωπίζεται κατ’ οίκον. Σήμερα, ενταγμένοι όλοι οι γιατροί στο ΓεΣΥ, με εξασφαλισμένο εισόδημα, δεν ανταποκρίνονται σε τέτοιες κλήσεις.
Προ ΓεΣΥ, θα μπορούσες να προσφύγεις σε κάποιο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών κάποιας ιδιωτικής κλινικής. Το κόστος δεν ήταν ασύμφορο. Σήμερα, όλες οι κλινικές έχουν διαλύσει τα Τμήματα Πρώτων Βοηθειών, πλην μίας που με τίποτα δεν θα δεχτεί ένα ηλικιωμένο με πολλά προβλήματα και μίας άλλης που πρέπει να είσαι έτοιμος για όλα.
Κι αν ο ηλικιωμένος δεν μπορεί να μετακινηθεί, μόνη λύση πια είναι η κλήση ασθενοφόρου και η μεταφορά στις Πρώτες Βοήθειες και ότι μέλλει γενέσθαι.
Ωστόσο, αν υπήρχε η δυνατότητα κατ΄ οίκον νοσηλείας, δεν θα φράκαραν οι Πρώτες Βοήθειες. Δεν θα καλούνταν τα ασθενοφόρα να πηγαίνουν και να φέρνουν τους ηλικιωμένους –κυρίως– στο νοσοκομείο. Δεν θα απασχολούνταν οδηγοί, τραυματιοφορείς και νοσηλευτές με όχι απόλυτα αναγκαίες μετακινήσεις. Αν υπήρχαν κι άλλα Τμήματα Πρώτων Βοηθειών, δεν θα έμεναν οι ασθενείς εκεί για 24 και πλέον ώρες. Αν υπήρχαν Κέντρα Αποκατάστασης, που δεν θα χρειάζεται να πληρώσεις 3 και 4 και 6 χιλιάδες τον μήνα, δεν θα κατέληγε το Γενικό Νοσοκομείο να μετατραπεί σε γηροκομείο. Δεν θα τσακωνόμασταν οι συγγενείς των ασθενών με τους γιατρούς, τους νοσηλευτές, τους φρουρούς, τους τηλεφωνητές. Δεν θα βάζαμε μέσο για να γίνει δεκτός ο δικός μας σε κάποιο νοσοκομείο ή σε κάποιο κέντρο.
Το ΓεΣΥ, λοιπόν, ναι μεν αποκάλυψε ανάγκες που υπήρχαν αλλά ταυτόχρονα, με τον τρόπο που έχει στηθεί, έχει δημιουργήσει ανάγκες που προηγουμένως καλύπτονταν μέσω άλλων οδών.
Στην κάθε συζήτηση για τις αδυναμίες του ΓεΣΥ, δίνεται έμφαση στις καταχρήσεις. Οι οποίες προφανώς και υπάρχουν. Οι αδυναμίες όμως είναι ποικίλες. Και το αντιλαμβάνεται κάποιος όταν χρειαστεί ιατρικές υπηρεσίες για τον εαυτό του ή για κάποιον δικό του. Κυρίως ηλικιωμένο. Νοιώθει αβοήθητος και εγκλωβισμένος σε ένα σύστημα που δεν αφήνει καμία διέξοδο. «Το πραγματικό ενδιαφέρον για τη δημόσια υγεία έπρεπε να εκφράζεται με επενδύσεις στα δημόσια νοσηλευτήρια και δημιουργίας συνθηκών προσέλκυσης γιατρών και ασθενών σε αυτά και όχι με την ανεξέλεγκτη ένταξη των “ιδιωτικών” χωρίς περιορισμούς κλινών», γράφει ο πνευμονολόγος Χάρης Αρμεύτης, εκφράζοντας την ανησυχία του για την ένταξη ακόμα μιας ιδιωτικής κλινικής στο ΓεΣΥ. Κι ενώ πριν δύο χρόνια, στον ενθουσιασμό μας για το Γενικό Σύστημα Υγείας που αποκτήσαμε, θα αντιμετωπίζαμε την άποψη του με επιφύλαξη, σήμερα την κατανοούμε πλήρως. Οδεύουμε προς ένα επικίνδυνο μονοπώλιο.
