Έχω καλύψει δημοσιογραφικά προεδρικές εκλογές στην Κύπρο, από την Ελλάδα και 2 φορές από την Αγγλία, εδώ και 30 χρόνια. Όταν λέω «καλύψει», εννοώ ότι στα μέρη όπου ζούσα, Αθήνα και Λονδίνο, σπουδάζοντας και εργαζόμενος, έκανα ρεπορτάζ καταγράφοντας όσα συνέβαιναν στις εκεί κυπριακές κοινότητες, τι έλεγαν, προέβλεπαν ή και προσδοκούσαν οι πολιτικές δυνάμεις , και οπωσδήποτε τι έγραφαν ή μετέδιδαν τα ελληνικά και αγγλικά μέσα ενημέρωσης.
Η εισβολή του ’74 ήταν νωπή, και οι συζητήσεις περί λύσης έντονες και ζωντανές. Οι εκλογικές αναμετρήσεις στην Κύπρο, ιδίως οι προεδρικές, γίνονταν πρώτο θέμα στα μεγάλα μέσα ενημέρωσης αυτών των χωρών, αλλά και πολλών άλλων επίσης. Υπήρχαν περίοδοι όπου το «πρόβλημα» έκανε κοιλιά, και η κάλυψη εξασθενούσε. Υπήρχαν και άλλες, κυρίως το 2004 με το Σχέδιο Ανάν, αλλά και το 2016 με την προσπάθεια Αναστασιάδη-Ακιντζί, που η προοπτική μιας λύσης αύξησε κατακόρυφα την κυκλοφορία του διεθνούς Τύπου και τα ποσοστά τηλεθέασης των ξένων δικτύων.
Ο χώρος που διέθεταν ήταν μεγάλος, η σημασία που προσέδιδαν στο θέμα αντιστοιχούσε πραγματικά σε ένα γεγονός που ένοιωθαν ότι ενδιέφερε και την εκτός Κύπρου κοινή γνώμη. Φιλοξενούνταν απείρως περισσότεροι Κύπριοι πολιτικοί στα ξένα ΜΜΕ απ’ ότι τώρα. Υπήρχαν πολλές και μεγάλες δημοσιογραφικές αποστολές. Ο γράφων δεν προλάβαινε να δέχεται προσκλήσεις από ξένους μιντιακούς οργανισμούς για σχολιασμό, ενημέρωση και έκτακτη συνεργασία.
Στις προηγούμενες προεδρικές εκλογές στην Κύπρο, αμέσως μετά το ναυάγιο των συνομιλιών στα χειμερινά θέρετρα της Ελβετίας, αλλά και τώρα σε αυτές που γίνονται σήμερα στην σκιά ενός πολέμου που έχει επηρεάσει αρνητικά σχεδόν όλες τις χώρες της ΕΕ, το ενδιαφέρον έξω από τα όρια της μικρής νήσου μας, είναι σχεδόν μηδαμινό.
Ένας Δανός συνάδελφός μου, που τώρα είναι αποσπασμένος στην Τουρκία, μου έλεγε προχθές που μιλούσαμε, ότι πάντα η εφημερίδα του τον «αποσπούσε» στην Κύπρο σε περιόδους πριν και μετά από εκλογές, αλλά τώρα του είπαν «don’t bother, it’s not a story anymore». Δηλαδή, σε ελεύθερη μετάφραση, «μη σκιάζεσαι, δεν έχει ενδιαφέρον πια το θέμα». Έχει ξεφτίσει, προσθέτω με πόνο ψυχής!
Στην Ελλάδα, πάντα μας έλεγαν οι αρχισυντάκτες ότι «το Κυπριακό δεν πουλάει», αλλά οι εφημερίδες και τα άλλα μας Μέσα είχαν πάντοτε ανταποκριτές τους στην Αθήνα, και όταν πλησίαζαν οι εκλογές κατεβαίναμε στο νησί ως απεσταλμένοι – ολόκληρο αεροπλάνο γεμίζαμε! Επίσης, μειώθηκαν απελπιστικά οι ανταποκριτές ελληνικών ΜΜΕ στην Κύπρο. Παίρνουν τα θέματα και τις ειδήσεις τους κυρίως από τα sites των λίγων καταξιωμένων εφημερίδων που απόμειναν.
Αλλά, δεν υπολείπεται η «εκλογική Κύπρος», μόνο στην δημοσιογραφική κάλυψη. Πενιχρό, έως και μηδαμινό είναι το ενδιαφέρον σχεδόν σε όλο το φάσμα του πολιτικού κόσμου. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο επειδή και η Ελλάδα είναι σε προεκλογική τροχιά. Κατά το παρελθόν, η επίκληση «σημαντικών εξελίξεων στο Κυπριακό», ήταν λόγος και αιτία που επικαλείτο ο εκάστοτε πρωθυπουργός για να δικαιολογήσει την απόφασή του για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες «για σημαντικό εθνικό λόγο», που ήταν βέβαια το Κυπριακό.
Αδιαμφισβήτητη είναι λοιπόν τώρα η διαπίστωση ότι οι Προεδρικές Εκλογές στην Κύπρο δεν έχουν το ενδιαφέρον για την Ελλάδα που υπήρχε κάποτε, πολύ απλά επειδή ελάχιστοι είναι εκείνοι, σε όλο το πολιτικό φάσμα, που πιστεύουν ότι υπάρχει υποψήφιος που γνήσια μπορεί να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά του εθνικού μας προβλήματος. Το γεγονός ότι σήμερα ψηφίζουμε, έγινε θέμα στην Ελλάδα μόνο τις τελευταίες μέρες.
Περισσότερη δημοσιότητα, κυρίως στα ηλεκτρονικά έντυπα, έχουν πάρει εδώ τα πιο «πιασάρικα» θέματα των εκλογών, όπως η υποψηφιότητα Χριστοδουλίδη, «που αποσπάστηκε από το κόμμα του», οι άνευ προηγουμένου πολιτικές συμμαχίες του, η απίστευτη γκάφα της αυτοπαρουσίασής με τα copy-paste λόγια, που έγιναν viral παντού, το «με ποιόν τελικά είναι ο Αναστασιάδης, και ο κύκλος του;», «γιατί το ΑΚΕΛ δεν κατέβασε τον δικό του νεοεκλεγέντα ηγέτη του για υποψήφιο;», «τι γίνεται με τους Ρώσους στην Κύπρο;», «με ποιον είναι ο νέος Αρχιεπίσκοπος;», και άλλα τέτοια. Αυτά, είναι τα μόνα «θέματα», που αποκομίζουν κάποια likes στον διαδικτυακό χώρο. Όπως επίσης, θα πρέπει να πω, και μερικές υποψηφιότητες ανεξαρτήτων (κυρίως Χριστοφίδη και Δημητριάδη), εκτός του κατεστημένου πολιτικού τόξου.
Το Κυπριακό, ως θέμα, ως πρόβλημα, ως εθνική πληγή ορθάνοικτη, πουθενά!. Εξαφανισμένο!
Κι αυτό, δεν μπορεί να αποδίδεται πάντα και ως συνήθως, «στους άλλους». Κάτι άλλο φταίει. Που είναι δουλειά εκείνων που θα πάνε σήμερα στις κάλπες, να το ψάξουν…
