ΑΓΙΕΣ ημέρες, έτοιμοι να …ξεδιπλώσουμε τα Μεγαλοβδομαδιάτικά μας, πλην…
Ακάθεκτοι και αμετανόητοι οι εντεταλμένοι Πολίτες και Προβοκατόρικες Καθημερινές, ασύστολα μάς εκνευρίζουν και μάς κολάζουν.
Το πρόσφατό τους …εφεύρημα:
-Είναι προς το συμφέρον της Τουρκίας να συνεργαστεί και να συναινέσει για «λύση» του Κυπριακού.
Το άκρον άωτον του ενδοτικού παραλογισμού, που οπτασιάζεται ότι έχει δρομολογήσει τόσο τη …λύση («λύση να λέγεται και ό,τι νά ‘ναι») ώστε να προσκαλεί και τους …συνοίκους/συντρόφους να συμμετέχουν, προσποιούμενοι ότι δεν άκουσαν την επί μονη θέση τους, δηλωτική ότι:
-Τούρκοι Αγκύρας, και κλώνοι τους πάντα –και παντού- ξέρουν πολύ καλά το συμφέρον τους, και δεν ακουμπούν στα αυτιά τους γλοιώδεις παροτρύνσεις έμφυβων υποτελών.
Αρκετά, όμως, για τις τουρκικές βιαιότητες και τους ντόπιους θαυμαστές/συνηγόρους του Ερντογάν («νίκησε το ΑΚΠ, ελπίζει η Κύπρος») για να μην αμελήσουμε ό, τι μάς διδάσκουν οι συνειρμοί/παραλληλισμοί των ημερών:
Αρχής γενομένης από τη σημαδιακή Κυριακή των Βαΐων, καθώς από τα «Βάγια» του 1975, η καθημερινή καταγραφή συμπλήρωσε μισόν αιώνα!…
Επιστρέφουμε, λοιπόν, στις ενθουσιώδεις ζητωκραυγές του πλήθους που υποδέχεται τον Ναζωραίο. Του ίδιου πλήθους που σε μια βδομάδα θα φωνάζει τα:
– Σταύρωσον, σταύρωσον!
Διαχρονική η διαστροφή/αναστροφή των διαθέσεων της μάζας.
Στον ίδιο ρόλο τους οι Ιούδες της προδοσίας, φιλαργυρίαν νοσήσαντες. Με βασική διαφορά από τον Ιούδα, ο οποίος νιώθοντας το μέγεθος της προδοσίας του, απελθών απήγξατο, οι τωρινοί Ιούδες αμετανόητοι προσελθόντες προσποιούνται άγνοιαν.!
Γραμματείς και Φαρισαίοι στοιχίζονται στο άρμα του Ηρώδη και των λοιπών κατακτητών, με ποικίλα λεκτικά φληναφήματα και αοριστολογίες.
Η Κασσιανή έχει τη δική της …εξήγηση:
– Αδίκως, τότε, μού …φόρτωσαν ύμνο που δεν με αφορούσε χαρακτηρισμός της βεβυθισμένης εν αμαρτίαις γυναικός, και αδικώς, τώρα, να μέ συνοδεύει ο ίδιος τίτλος, όταν μοιάζω με άμωμη σε σύγκριση με την πληθώρα των βεβυθισμένων εν αμαρτίαις γυναικών.
Βιαστικά εισέρχεται στη …σκηνή ο Θώμας, διαμαρτυρόμενος για τον χαρακτηρισμό του:
-Από πού ώς πού Άπιστος; Ο Δάσκαλος ασμένως επέδειξε τον τύπον των ήλων, δικαιολογώντας την αμφιβολία μου ως πηγή γνώσης και επίγνωσης.
Κάτω από τον Σταυρό του μαρτυρίου του Ναζωραίου μια θρηνούσα Μάνα κι ένας Μαθητής να πιστοποιούν το «Τετέλεσται του Ανθρώπου» και την αθανασία του Θεανθρώπου, ο οποίος θα απέλθει με τον ύμνο της έλευσης Του:
-Επί Γης Ειρήνη, εν ανθρώποις Ευδοκία…
