Τα πατροπαράδοτα μηνύματα των πολιτικών μας, με την ευκαιρία εθνικών ή θρησκευτικών εορτών, κατά κανόνα είναι φτωχά και απελπιστικά τυπικά. Σε μερικές περιπτώσεις δε, όχι λίγες, θα έλεγα ότι είναι και «για τα πανηγύρια».
Στη στήλη σήμερα, επέλεξα να αναφερθώ σε δύο λαμπρές εξαιρέσεις, και δεν είναι τυχαίο ότι αφορούν δύο ανθρώπους που, εκτός του είναι βαθιά καλλιεργημένοι και διαπρεπείς επιστήμονες, γνωρίζω ότι το βιβλίο και η ερευνητική σκέψη είναι αδιάσπαστο κομμάτι της ζωής της. Ιδού λοιπόν, φρέσκο δείγμα γραφής:
Είναι γνωστό ότι η Πρόεδρος την Ελληνική Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου, γράφει πάντα τα δικά της μηνύματα για τις εθνικές επετείους, και όχι μόνο. Αυτά τα λίγα, μεστά λόγια, με άριστη γνώση της ελληνικής (αποτέλεσμα αδιάκοπου διαβάσματος), είναι ένα απλό και χαρακτηριστικό παράδειγμα. Εκτός του ότι σε κάνει να περιμένεις, και να θέλεις να διαβάσεις και να ακούσεις τον λόγο της, δείχνει και πόσο σημαντικό είναι ο/η Πρόεδρος της χώρας να είναι εγγράμματος/η. Προσέξτε πόσα πολλά πράγματα λέει με μόλις 53 λέξεις!
«Το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης σηματοδοτεί τον θρίαμβο της ζωής πάνω στη φθορά, τη συντριβή της απόγνωσης και του θανάτου. Εύχομαι το φως που καταυγάζει απόψε τις εκκλησίες μας να γίνει για όλους μας οδηγός για ένα μέλλον ελπίδας, ειρηνικό και δημιουργικό, με αγάπη και αλληλεγγύη προς τον συνάνθρωπο.
Χριστός Ανέστη, Χρόνια Πολλά!»
Και εδώ, το λίγο πιο εκτενές μήνυμα που ξετρύπωσα από ένα μικρό αφιέρωμα με τίτλο «Η Ανάσταση που Προσδοκώ» στην Καθημερινή Αθηνών, από τον πρώην αντιπρόεδρο της ελληνικής Κυβέρνησης, καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου στο ΑΠΘ, Ευάγγελο Βενιζέλο. Μου αρέσει ιδιαιτέρως πόσο ωραία αποδημεί τα τετριμμένα πολιτικά μηνύματα που βαρετά, ανέμπνευστα, θα έλεγα και copy-paste, συνδέουν πάντα την Ανάσταση του Κυρίου με μιαν άλλη «ανάσταση» στην οποία, μεταξύ μας, όχι μόνο δεν πολυπιστεύουν, αλλά ελάχιστα πράττουν για να έρθει:
«Είναι εύκολο να προσδοκάς μια ανάσταση συνεκδοχική. Συνώνυμη της ανάτασης, της ανάκαμψης ή της υπέρβασης. Μια ανάσταση πολιτική, οικονομική, ακόμη και εθνική. Μια ανάσταση της φύσης, των αισθήσεων ή του παρελθόντος. Το δύσκολο είναι να διαχειρίζεσαι την κατά κυριολεξία Ανάσταση που θέτει το όριο της θνητότητας και του ορθολογισμού μας.
Η Ανάσταση είναι πολλαπλή σύνοψη, της θεολογίας πρωτίστως, αλλά και της ανθρωπολογίας, της φιλοσοφίας, της επιστήμης, της τέχνης. Δεν είναι ένα θαύμα που ενδέχεται να συμβεί, αλλά μια προσδοκία που δεν υπόκειται σε
προθεσμίες, ούτε πολύ περισσότερο σε λογικό έλεγχο. Μια προσδοκία των πιστών ή μήπως κατά βάθος όλων, ακόμη και εκείνων που δεν μπορούν να την αποδεχθούν λογικά, αλλά θα τη δέχονταν ευχαρίστως αν συνέβαινε;
«Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών. Και ζωήν του μέλλοντος αιώνος» λέει το Σύμβολο της Πίστεως. Η Ανάσταση είναι συνεπώς μια δοκιμασία της πίστης. Μια άσκηση θανάτου χωρίς τον οποίο η Ανάσταση δεν θα είχε νόημα. Μια άσκηση ζωής χωρίς την οποία η Ανάσταση επίσης δεν θα είχε νόημα.
Τη Μ. Παρασκευή όταν ο Επιτάφιος επιστρέφει στον ναό μετά την περιφορά του, ακούγεται η προφητεία του Ιεζεκιήλ για τη σωματική Ανάσταση των νεκρών. Η περιγραφή είναι σαφής και η δέσμευση απόλυτη: «λελάληκα καὶ ποιήσω, λέγει Κύριος» και προλέγει ο προφήτης. Ο Απ. Παύλος είναι εξίσου σαφής, «σαλπίσει γάρ, καὶ οἱ νεκροὶ ἐγερθήσονται ἄφθαρτοι, καὶ ἡμεῖς ἀλλαγησόμεθα. δεῖ γὰρ τὸ φθαρτὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀφθαρσίαν καὶ τὸ θνητὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀθανασίαν.»
Δεν υπάρχει ούτε καν η επιφύλαξη της «εν έτερα μορφή» Ανάστασης, ούτε λόγος να πούμε και εμείς «μη μου άπτου» στις δικές μας Μαγδαληνές. Χωρίς την Ανάσταση δεν συγκροτείται η χριστιανική διδασκαλία, αλλά αυτό, για διάφορους, ως γνωστόν, λόγους, αφήνει παγκοσμίως πολλούς έξω από την εμβέλεια του μηνύματος. Το ζήτημα είναι ότι χωρίς την Ανάσταση και τον δικό της απώτατο ιστορικό ορίζοντα δεν συγκροτείται το αφήγημα της νεωτερικής και τώρα πλέον της μετανεωτερικής κοινωνίας. Δεν αποκτούν τις πλήρεις διαστάσεις τους οι υποχρεώσεις μας απέναντι στον Κόσμο, τον πλανήτη, το κλίμα, τη φύση, την αξία του ανθρώπου, συνεπώς και τη νοημοσύνη του φυσική και τεχνητή, αλλά βεβαίως και συναισθηματική.
Προσδοκώ συνεπώς μια Ανάσταση που προ-τυπώνεται, που προ-ενεργεί ευεργετικά, με σεβασμό στις θεολογικές της προδιαγραφές, αλλά πολύ πέραν αυτών. Μια Ανάσταση που μας εξοικειώνει με τον θάνατο, αλλά δεν μας συμφιλιώνει μαζί του. Μια Ανάσταση που μας ωθεί να χαιρόμαστε τη ζωή και να αγαπάμε τους άλλους. Μια Ανάσταση που μας επιτρέπει να αποκτήσουμε αίσθηση της μέγιστης κλίμακας του χρόνου και της ελάχιστης κλίμακας της ύπαρξης μας, ατομικής και συλλογικής, μέσα στο σύμπαν.»
ΥΓ: Προτρέπω και τον νέο μας Αρχιεπίσκοπο να ρίξει μια ματιά σε αυτό το κείμενο…
Εικονογράφηση: Η κατά Δομήνικου Θεοτοκόπουλου (El Greco) Ανάσταση.
