Η διαπόμπευση μιας γυναίκας στον Τύπο και ο τηλεοπτικός «εραστής δυτικών προαστίων» που υποδύεται τον αριστερό ευρωβουλευτή.
Πολλά είναι τα ζητήματα που προκύπτουν από την υπόθεση Γεωργούλη. Το πιο σοβαρό, φυσικά εκτός από τον βιασμό και τον ξυλοδαρμό, είναι η εξακολουθητική κακοποίηση που υφίσταται η καταγγέλλουσα με τη δημοσιοποίηση του ονόματός της. Πρόκειται για ποινικό αδίκημα και οι Αρχές είχαν υποχρέωση να την προστατεύσουν, αλλά ο Τύπος δεν έχασε την ευκαιρία, από τη στιγμή που διέρρευσε η ταυτότητά της, να προσφέρει απλόχερα τις εικόνες μιας νέας και όμορφης κοπέλας στη νοσηρή περιέργεια του κοινού.
Ο Αλέξης Γεωργούλης, από την άλλη, ανήκει στους λαμπερούς σελέμπριτις – αυτό είναι μάλλον και το μοναδικό προσόν του: Γι’ αυτό τον επέλεξε ο ΣΥΡΙΖΑ, γι’ αυτό τον ψήφισαν οι πολίτες. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του πρώην δημοσιογράφου και εκδότη, νυν ευρωβουλευτή Γ. Κύρτσου, «όπου πηγαίνει όλες οι γυναίκες τρέχουν από πίσω του, κι αυτό το σχολιάζουν με θετικό τρόπο στην Ευρωβουλή». Με θετικό τρόπο, αν είναι δυνατόν!
Το μεγαλύτερο πρόβλημα, πάντα σύμφωνα με τον Κύρτσο, είναι ότι «δεν κάνεις σχέσεις με βοηθούς ή στελέχη υπηρεσιών. Οι νεότεροι δεν μπορούν να το αποφύγουν επειδή είναι ο κοινωνικός τους περίγυρος. Όπως η Καϊλή παντρεύτηκε και απέκτησε παιδί με έναν Ιταλό βοηθό, έτσι και ο Γεωργούλης». Δηλαδή ο βιασμός και ο ξυλοδαρμός είναι απλώς ένα επεισόδιο σε μια ανάρμοστη σχέση, κατακριτέο ενδεχομένως όπως ο γάμος και το παιδί της Καϊλή, όχι η διαφθορά και τα βρόμικο χρήμα.
Όταν ένας έμπειρος δημοσιογράφος και πολιτικός λέει τέτοια πράγματα, τι να περιμένει κανείς από τα σόσιαλ μίντια; «Δεν έχεις ανάγκη να παρενοχλήσεις καμία γυναίκα αγόρι μου αυτά είναι παραμύθια της Χαλιμάς για άλλους λόγους. Έχεις όποια γυναίκα επιθυμήσεις έλεος ποια με όλα αυτά… είμαι σίγουρη ότι δεν έχεις κάνει τίποτα», σχολιάζει μια γυναίκα, αναφανδόν υποστηρίκτρια του «εραστή δυτικών προαστίων» η οποία θα ήθελε, υποθέτω, να ήταν στη θέση του θύματος – με ή χωρίς το ξύλο; Άγνωστο, αλλά όχι ασήμαντο.
Αυτήν ακριβώς την… ανωριμότητα του εκλογικού σώματος εκμεταλλεύονται τα κόμματα για να αυξήσουν την εκλογική τους δύναμη. Το βλέπουμε παντού – στην Ελλάδα και την Κύπρο, αλλά και διεθνώς: Η αναγνωρισιμότητα και η δημοφιλία που έχει ένας ηθοποιός, ένας ποδοσφαιριστής, ένας τραγουδιστής, αυτό είναι το κριτήριο, και η άγρα ψήφων αυτοσκοπός. Είναι αδιάφορο το ότι ο Γεωργούλης, π.χ., πριν τον περιμαζέψει ο Τσίπρας, δεν είχε καμιά συμμετοχή ή παρέμβαση στα κοινά – κάπως έτσι, σχεδόν απαρατήρητη ήταν και η παρουσία του στο Ευρωκοινοβούλιο (πλην των γυναικών που έτρεχαν πίσω του).
Αδιάφορο και το ότι είχε αυτοπροταθεί πρωτύτερα στη Νέα Δημοκρατία, χωρίς επιτυχία. Όλα τα κόμματα κάνουν το ίδιο, όμως η Αριστερά δεν θα έπρεπε να προσπαθεί τόσο να μοιάσει με τους άλλους – αν υποτεθεί, βεβαίως, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ανήκει σ’ αυτήν. Σε μια εποχή που το απολιτίκ στυλ κυριαρχεί, ένα προοδευτικό κόμμα οφείλει να επενδύει στην ιδεολογία του. Το να «ψωνίζει» υποψήφιους από την αγορά των σελέμπριτις μπορεί να φέρνει ψήφους, αλλά μακροπρόθεσμα μόνο κακό κάνει.
Υπάρχει, φυσικά, η δικαιολογία ότι ο κόσμος αποφασίζει και επιλέγει. Αλλά αυτό είναι και το πιο ανησυχητικό: Το κριτήριο – πολιτικό και ιδεολογικό, αλλά και αισθητικό. Δηλαδή, ένας δημοφιλής ηθοποιός ή ένας τραγουδιστής, ένας ποδοσφαιριστής, τι έχουν να προσφέρουν στα κοινά από τη θέση του βουλευτή ή του υπουργού, άμα δεν είχαν καμιά προηγούμενη ανάλογη δράση;
Ο Μίκης, λόγου χάρη, ήταν ένας αγωνιστής της ελευθερίας, όχι απλώς ένας μεγάλος μουσικοσυνθέτης. Υπήρξαν ηθοποιοί με πολιτική δράση ενταγμένοι στην Αριστερά, όπως π.χ. ο Αλεξανδράκης ή ο Κατράκης, για να αναφέρω μόνο κάποιους από τους παλιούς, που η δημοφιλία λόγω της ιδιότητάς τους ήταν δεδομένη και καλοδεχούμενη, όμως η προβολή του πάλκου, του πλατό ή του γηπέδου δεν αρκεί. Για να μην αναφέρουμε την εξοργιστικά ειρωνική, μετά τις αποκαλύψεις, συμμετοχή του Γεωργούλη στην καμπάνια του MeToo.
chrarv@phileleftheros.com
Ελεύθερα, 23.04.2023
