Ήτανε Μάιος του 1962. Πολλοί από εμάς δεν είχαμε γεννηθεί ακόμα. Την σκηνή με την Μέριλιν Μονρόε ωστόσο, να τραγουδά με λάγνο ύφος στον Τζον Κέννεντι «Happy Birthday, Mr. President» την έχουμε δει, αφού αποτελεί ιστορική στιγμή. Κι η ιστορία αναβιώνει σε άλλους τόπους, με άλλους πρωταγωνιστές, με άλλα ήθη κι εμάς θεατές να υψώνουμε τα χέρια. Όχι για να συμμετάσχουμε στο πάρτι γενεθλίων του προέδρου του ΔΗΚΟ, αλλά παραδομένοι στη μοίρα μας.
Εντάξει, δεν είναι ακριβώς το ίδιο. Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης δεν είχε το ίδιο ύφος και κυρίως δεν είναι ένας καλλιτέχνης που κλήθηκε σε ένα πάρτι, στο οποίο έχει κάθε δικαίωμα να παραβρεθεί και να τραγουδήσει όπως έκανε κι η Μέριλιν εξήντα ένα χρόνια προηγουμένως, με την προσωπική της ιδιότητα. Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης είναι ο υφυπουργός Πολιτισμού ενός κράτους, ο οποίος θεώρησε την παρουσία του και την ερμηνεία του στο πάρτι ως πολιτιστική δραστηριότητα για αυτό και την ανάρτησε στη σελίδα του υφυπουργείου, μέχρι που (μάλλον) κάποιος τον συμβούλεψε να την αφαιρέσει. Κάποιοι όμως πρόλαβαν και την αντέγραψαν και η σκηνή με το Νικόλα Παπαδόπουλο να σβήνει τα κεράκια για τα 50οστά γενέθλια του και τον υφυπουργό στο πιάνο να του τραγουδά «μεγάλος να γίνεις με άσπρα μαλλιά και όλοι να λένε να ένας σοφός» πέρασε στην ιστορία. Μαζί με την ερμηνεία της Μέριλιν.
Να σημειώσουμε πως ο Κέννεντι, μετά την εν λόγω ερμηνεία δήλωσε: «Μπορώ τώρα να αποσυρθώ από την πολιτική αφού μου τραγούδησαν το Happy Birthday με τόσο γλυκό τρόπο». Μήπως να σκεφθούν κι άλλοι την απόσυρση από την πολιτική για να ολοκληρωθούν οι παράλληλες ιστορίες;
Εξήντα εφτά μέρες μετά τη ανάληψη της προεδρίας από τη νέα κυβέρνηση έχουμε ήδη τρεις σημαντικές ενδείξεις για το τι σημαίνει πολιτισμός: Πρώτο και καλύτερο το άσμα της Άντρης Καραντώνη «Έχουμε νέον πρόεδρο και μάλιστα Παφίτη… τζιαί μια γεναίκα δίπλα του έξυπνη μορφωμένη, η σκοτεινή η νύχτα του ναν πάντα φωτισμένη…». Ακολουθεί η αναπαράσταση του Λαζάρου με τον σαβανωμένο μαθητή δημοτικού σχολείου στο προεδρικό προς τέρψη του προέδρου που παρακολουθεί συγκινημένος. Και το κακό τριτώνει (αλλά προφανώς δεν ολοκληρώνεται) με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη στο ρόλο του υφυπουργού Πολιτισμού να τραγουδά στα γενέθλια των πολιτικών αρχηγών.
Η αλλαγή από την εποχή των κουβανέζικων πάρτι των θυγατέρων του προέδρου και τα ξεφαντώματα του προεδρικού ζεύγους στην Άντζελα Δημητρίου και στο Ζαχαράτο είναι εμφανής. Ευτυχώς όμως ο πολιτισμός μπορεί να υπάρχει και χωρίς υφυπουργούς και προέδρους.
