«Σε αυτό το σπίτι δίπλα και σε αυτό το πάρκο έπαιζε όταν ήταν μικρή η δασκάλα Άρτεμις Παπαμιχαήλ η οποία σκοτώθηκε τόσο πρόωρα και άδικα πριν λίγα χρόνια σε ατύχημα στη διάρκεια αναρρίχησης στις Γαλλικές Άλπεις», είπε στους παρευρισκόμενους την Κυριακή 9 Απριλίου 2023 ο εκ των διοργανωτών της εκδήλωσης «για μια φιλική γειτονιά» στην ενορία Αγίου Νικολάου Δροσιάς στη Λάρνακα, νευρολόγος-ψυχίατρος δρ Κυριάκος Βερεσιές.
«Τιμώντας τη μνήμη της και για παρηγοριά στην οικογένεια της – πρόσθεσε – κάνουμε έκκληση να ονομαστεί «Άρτεμις» αυτό το πάρκο και μαζεύουμε υπογραφές για ν’ απευθυνθούμε στο δημαρχείο προς το σκοπό αυτό». Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν οι γονείς της Μαρία και Χαράλαμπος Παπαμιχαήλ που μου είπαν ότι η Άρτεμις, που ήταν 29 χρόνων όταν έχασε τη ζωή της, ήταν η μικρότερη από τα 4 παιδιά τους και ότι όταν ήταν παιδί έπαιζε σε αυτό τον χώρο καθημερινά με τα άλλα παιδιά της γειτονιάς…Η μητέρα της, μου περίγραψε την αγάπη της για τον αθλητισμό, τις ατέλειωτες προπονήσεις της σε αγωνίσματα στίβου, στο γυμναστήριο, στο μπάσκετ, στο βόλεϊ και τις επιτυχίες της στον ακοντισμό όταν ήταν μαθήτρια λυκείου. Πρόσθεσε ότι στην Αθήνα η Άρτεμις άρχισε να ασχολείται με αθλήματα όπως το kick boxing, η ορειβασία και η αναρρίχηση.
«Η κόρη μας ήταν καλός χαρακτήρας, βοηθούσε όσους μπορούσε και ήταν ταπεινή, όμορφη με πνευματικά προσόντα. Εργάστηκε ως δασκάλα για 4 χρόνια στην Αθήνα, για ένα χρόνο στην Κάλυμνο και μετά στην Άρτα και στα Χανιά Κρήτης, περιμένοντας να πάρει σειρά και να επιστρέψει να εργαστεί στην Κύπρο. Στο χωριό Μεσόπυργος Άρτας, δίδαξε σε μονοδιδάσκαλο σχολείο με 7-8 μαθητές και ακόμα και τα βράδια πήγαινε στο σπίτι όσων παιδιών ήταν πιο αδύνατα στα μαθήματα και τα βοηθούσε».
Μου είπε η παιδική της φίλη Ιωάννα Παναγή καθηγήτρια Μέσης Εκπαίδευσης, που ήταν επίσης στην εκδήλωση: «Με την Άρτεμις μεγαλώσαμε μαζί. Γεννηθήκαμε με τρεις μέρες διαφορά και ήμασταν αχώριστες. Ήμασταν διπλανές στο σχολείο σχεδόν όλα τα χρόνια και τα απογεύματα συναντιόμασταν στο πάρκο για να συνεχίσουμε την κουβέντα και το παιχνίδι με τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς. Οι ώρες που περνούσαμε στο πάρκο ήταν οι καλύτερες της ζωής μου. Ήμασταν κοντά στην φύση και κοντά στα άλλα παιδιά. Νιώθαμε γεμάτοι. Η Άρτεμις διατήρησε την παιδικότητά της και την αγάπη για τη φύση. Ήταν δασκάλα και σκοπός της ζωής της ήταν τα χαρούμενα παιδιά. Γι’ αυτό και πιστεύω πως αν ονομάσουμε το πάρκο «Άρτεμις», θα του δώσουμε τον πιο όμορφο φύλακα άγγελο να το προσέχει».
