Το Ευρωκοινοβούλιο δεν είναι παρά ένα σώμα της ευρύτερης κοινωνίας. Με τα καλά και τα κακά του. Με τους καλούς και τους κακούς του. Βιαστές, κλεπταποδόχους, τεμπέληδες, βολεψάκηδες αλλά και έντιμους, δουλευταράδες, ανθρώπους με καλές προθέσεις. Είναι όμως λογικό κι αναμενόμενο, όταν συμβαίνει κάτι εκεί, οι διαστάσεις που παίρνει το θέμα να είναι κατά πολύ μεγαλύτερες, αφού συμβολίζει κάτι ανώτερο, αφού οι κοινοί θνητοί αναμένουμε, από όσους στέλνουμε εκεί (και χρυσοπληρώνουμε), να δημιουργήσουν τις συνθήκες, αν όχι για ένα καλύτερο κόσμο, τουλάχιστον για πιο εύρυθμες και λειτουργικές, προς το συμφέρον των πολιτών, κοινωνίες. 

Πριν κάτσει όμως ο κουρνιαχτός που άφησε πίσω της η υπόθεση με την Εύα Καϊλή, έσκασε η βόμβα με τον Αλέξη Γεωργούλη. Βασικό προσόν και των δύο, που τους βοήθησε να εκτοξευθούν μέχρι τα έδρανα του Ευρωκοινοβουλίου, είναι το φυσικό κάλλος. Νέοι, ωραίοι, αναγνωρίσιμοι, αλιεύτηκαν από τα κόμματα που όλο και περισσότερο ψάχνουν πλέον άτομα κράχτες, άτομα που θα προσελκύσουν ψηφοφόρους δίνοντας το φιλί της ζωής σε κόμματα που φυλλοροούν. Δεν έχει σημασία αν δεν έχουν πάρει ποτέ θέση για οτιδήποτε αφορά το δημόσιο, ούτε αν δεν έχουν δείξει το παραμικρό δείγμα γραφής για το τι πρεσβεύουν, με ποιες αξίες πορεύονται, ποιο είναι το ζητούμενο για αυτούς στην πορεία της ζωής. Φτάνει που είναι λαμπεροί. Κι όταν η βόμβα σκάσει, φταίνε οι ψηφοφόροι που ψηφίζουν ότι λάμπει ή ότι κάνει θόρυβο. Το ζήτημα όμως δεν είναι όπως το αυγό και την κότα. Ακέραια την ευθύνη την έχουν τα κόμματα. Αν τα κόμματα δεν νοιάζονταν απλά και μόνο για την ύπαρξη τους αλλά για αυτό που λένε πως νοιάζονται ως κύτταρα δημοκρατίας, οι επιλογές στα ψηφοδέλτια θα ήταν άλλες. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως αποκλείονται τέτοια ή παρόμοια έκτροπα, δεν θα είναι όμως ο κανόνας. Γιατί, τα αλλεπάλληλα συμβάντα δυστυχώς αυτό αποδεικνύουν πετυχαίνοντας ένα ισχυρό κτύπημα στην ιδέα της ευρωπαϊκής ένωσης. Πλέον, η αμφισβήτηση δεν προέρχεται μόνο από δηλωμένους ευρωσκεπτικιστές, αλλά δικαίως ο καθένας μπορεί να φαντάζεται ένα ατέλειωτο όργιο στις Βρυξέλλες. Κι είναι άδικο για όσους εργάζονται και εξακολουθούν να έχουν στόχους που δεν αφορούν προσωπικές φιλοδοξίες και πάθη. 

Σε ένα χρόνο θα έχουμε ξανά εκλογές για μια νέα ευρωβουλή. Το θέμα ωστόσο, με την κατάρτιση των ψηφοδελτίων και την αντιπροσώπευση των πολιτών, δεν αφορά μόνο την Ευρωβουλή αλλά όλα τα Κοινοβούλια. Τα οποία, ακόμα και τα ίδια τα μέλη τους, ενίοτε διαπιστώνουν πως έχουν μετατραπεί σε τσίρκο.