Ποτέ προηγουμένως δεν υπήρχαν στον τόπο τόσα ιατρικά κέντρα. Όροφοι σε πολυκατοικίες, ισόγεια καταστήματα κι άλλα υποστατικά έχουν μετονομαστεί σε ιατρικά κέντρα που προσφέρουν διάφορες υπηρεσίες. Ζούμε αντίστοιχη περίοδο με αυτήν πριν λίγων χρόνων στην οποία κάθε λίγα τετράγωνα υπήρχε και παράρτημα κάποιας τράπεζας. Παρ’ όλη όμως την πληθώρα των ιατρικών κέντρων, κλίνες δεν υπάρχουν. Δομές δεν υπάρχουν. Η ίδια φούσκα, ενδεχομένως, σε άλλη μορφή. 

Ένας έφηβος, με ιδιαίτερα προβλήματα, ασθενεί και ελλείψει κλινών στο Τμήμα Ενδονοσοκομειακής Νοσηλείας Εφήβων που υπάρχει στο Μακάρειο, μεταφέρεται στο νοσοκομείο Αθαλάσσας, το οποίο μέχρι πριν λίγα χρόνια ονομάζαμε ψυχιατρείο, αλλά βάσει των νέων αντιλήψεων, η ονομασία αποχρωματίστηκε και παράλληλα δεν ενδείκνυνται εισαγωγές ασθενών παρά μόνο σε έκτακτες περιπτώσεις. Μια τέτοια έκτακτη περίπτωση έλαχε να αφορά έναν έφηβο. Έτος 2023. Κι αφού το θέμα πήρε διαστάσεις μέσω των ΜΜΕ, βρέθηκε σε λίγες ώρες κλίνη στο Μακάρειο, ενώ οι αρμόδιοι –προσπαθώντας να καθησυχάσουν τις αντιδράσεις– εξήγησαν πως «ο έφηβος νοσηλευόταν σε μονόκλινο δωμάτιο και παρακολουθείτο από παιδοψυχίατρο, λαμβάνοντας τη δέουσα ιατροφαρμακευτική φροντίδα». Κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό, αλλά χρειάστηκαν οι παρεμβάσεις ειδικών και οργανώσεων για να γίνει αντιληπτό πως σημασία δεν έχει μόνο η περίθαλψη, αλλά και που παρέχεται, κάτω από ποιες συνθήκες, σε πιο περιβάλλον. Αν όλα αυτά δεν είχαν σημασία θα μπορούσαμε να στήσουμε σκηνές στην αυλή των νοσοκομείων και να λύσουμε και εκεί το πρόβλημα της υπερπληρότητας στους θαλάμους και των καθυστερήσεων στις Πρώτες Βοήθειες. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για έναν έφηβο στο ψυχιατρικό ίδρυμα, που για λόγους πολιτικής ορθότητας δεν το αποκαλούμε έτσι. 

Το θέμα, λοιπόν, στο στάδιο αυτό έληξε, αλλά το πρόβλημα παραμένει. Δεν υπάρχουν δομές. Ούτε για γέρους, ούτε για νέους. Μόνο αν είναι τυχερός κάποιος μπορεί να βρει κλίνη εκεί που χρειάζεται. Τα βάζουμε με τα νοσοκομεία, με το ογκολογικό, με τα υφιστάμενα κέντρα, ωστόσο, δεν φταίνε. Παρά το μαξιμαλισμό που παρατηρείται στον τομέα των ιατρικών υπηρεσιών, για τις πιο περίπλοκες περιπτώσεις μόνο τα δημόσια νοσηλευτήρια είναι διαθέσιμα να ανταποκριθούν. Τα οποία όμως έχουν αφεθεί να παραπαίουν και να αυτοσχεδιάζουν για να καλύψουν τις ανάγκες. 

Κι αν από κάθε συμβάν οφείλουμε να διδασκόμαστε κάτι (όχι με τη λογική πολιτικών που δεν βλέπουν το κακό αλλά μόνο το απόφθεγμα) η εν λόγω περίπτωση δείχνει πως οι ατάκες για τα «ξεχωριστά παιδιά» και τις «ξεχωριστές ικανότητες», είναι μόνο για να φανταζόμαστε ένα κόσμο όπου όλα είναι λυμένα. Η πραγματικότητα, όμως, διαρκώς το διαψεύδει.